ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΕΚΤΟΜΗ:Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

 
 
“Ζω στο Μαλί στην Aφρική, είμαι 10 χρόνων και ξέρω ότι αύριο θα γίνει μια μεγάλη γιορτή στο χωριό μου…
 
Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, αλλά ξέρω ότι έτσι γίνεται χρόνια τώρα για τα κορίτσια της ηλικίας μου…
 
 
 
 Μideniki-anohi-1
 
 
Θα μαζευτούν όλοι και εμένα »κάτι θα μου κάνουν» και μετά από αυτό θα μπορέσω να γίνω γυναίκα, να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. ‘Όλοι θα τραγουδούν και θα χορεύουν και εμάς θα μας κάνουν γυναίκες… 37 θα είμαστε, λέει η μικρή Αισέ, χωρίς να γνωρίζει ότι η γερόντισα του χωριού αφού ακονίσει ένα μαχαίρι και το βάλει στη φωτιά θα πλύνει τα κορίτσια με το φάρμακο που διώχνει τα κακά πνεύματα και μετά θα τους κόψει την κλειτορίδα.”
Τρεις φορές πονάει η αγάπη: όταν σε κόβουν, όταν παντρεύεσαι και όταν γεννάς (παλιό αφρικανικό γνωμικό).
Η κλειτοριδεκτόμη στην Aφρική είναι ένα έθιμο πιό αρχαίο και από τις θρησκείες. Δεν έχει σχέση με τον ισλαμισμό διότι στο Κοράνι δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο.
 
Σύμφωνα με την Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας 120 με 140 εκ. κορίτσια έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή και άλλα 3 εκ. ζουν κάτω από αυτήν την απειλή. Έκθεση της Unicef αναφέρει, ότι οι χώρες της Αφρικής με τα μεγαλύτερα ποσοστά ακρωτηριασμού των γυναικών είναι η Σομαλία (98%), η Γουινέα (96%), το Τζιμπουτί (93%) και η Αίγυπτος (91%)
΄Οποια γυναίκα δεν υποστεί την κλειτοριδεκτομή είναι καταραμένη, σύμφωνα με την θρησκεία, δεν μπορεί να βρει άνδρα και δεν μπορεί να κάνει παιδιά
Κατά την κλειτοριδεκτομή κόβεται βίαια η κλειτορίδα, τα μικρά και μεγάλα χείλη χωρίς αναισθησία χωρίς αντισηψία και ράβονται με αυτοσχέδιες βελόνες απο φυτά. Υπάρχουν τρείς τύποι κλειτοριδεκτομής:
α) Ο ηπιότερος είναι το κόψιμο της άκρης η και ολόκληρης της κλειτορίδας με ένα ξυράφι. Οι ισλαμικές αρχές την ονομάζουν «περιτομή Σούνα» και γενικά θεωρείται προτιμητέα γιατί προκαλεί λιγότερα τραύματα.
β) Ο δεύτερος τύπος είναι η ολική αφαίρεση της κλειτορίδας και των εσωτερικών (μικρών) χειλέων του αιδοίου. Πρόκειται για τον πιο διαδεδομένο τρόπο γυναικείας περιτομής.
γ) Ο τρίτος και πιο ριζικός τύπος ακρωτηριασμού είναι ο λεγόμενος «αγκτηριασμός». Πρόκειται για την αποκοπή ολόκληρης της κλειτορίδας, των εσωτερικών και εξωτερικών (μεγάλων) χειλέων, και στη συνέχεια, τη συρραφή της εισόδου του κόλπου , αφού προηγουμένως «ξυστεί» εσωτερικά , ώστε να κολλήσει με την επούλωση του τραύματος. Έτσι, το μόνο που απομένει, είναι μια μικροσκοπική τρύπα , από την οποία περνούν τα ούρα και το αίμα κατά την έμμηνο ρύση.
Πολλά κορίτσια αργότερα πεθαίνουν από μολύνσεις ή άμεσα από αιμορραγία.
Αλλά και στην πρώτη ερωτική επαφή με τον σύζυγο τους υπάρχουν πολλά προβλήματα – δημιουργείται φραγή στον κόλπο -. Όσες έχουν την ευχέρεια καταφεύγουν στο νοσοκομείο και υποβάλλονται σε διάνοιξη του παρθένικου υμένα. Άλλες που δεν έχουν την πολυτέλεια αυτή ανοίγονται από τον σύζυγο τους με το μαχαίρι. Δεν θα νιώσουν ποτέ την σεξουαλικότητα και τον οργασμό στον έρωτα.
Ο πρώτος τοκετός καθίσταται τρομερά επώδυνος και επικίνδυνος. Με τα εξωτερικά της όργανα κατεστραμμένα αυξάνονται οι πιθανότητες η γυναίκα να μην τα καταφέρει, να πεθάνει και η ίδια και το παιδί.
Είναι τουλάχιστον άδικη αυτή η συμπεριφορά στις γυναίκες αυτών των χωρών. Πολλές οργανώσεις απο τον δυτικό κόσμο προσπάθουν με κατάλληλη ευαισθητοποίηση και ενημέρωση να βάλουν φραγμό σε αυτό το τραγικό έθιμο!
 
Στην Ελλάδα η actionAid μετα απο την επίσκεψη πεντε εθελοντων της στη κενυα ,αποφάσισε να γυρίσει μια ταινία για το θέμα.Με τίτλο  Excicion
 
ΒΙΚΗ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΥ Η ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
n
Φτάνοντας εκεί στις 6 Ιανουαρίου του 2013 μπήκαμε στη φυλή των Ποκότ και μείναμε μαζί τους. Όλοι όσοι μιλάνε στο ντοκιμαντέρ, απ’ την κλειτοριδοκτόμο μέχρι τον Musa, το δάσκαλο του χωριού, είναι μέλη της φυλής. Δεν υπήρξε αρνητική αντίδραση και προκατάληψη απέναντί μας. Εμείς από την πλευρά μας βρεθήκαμε σε μια φυλή χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα με ανθρώπους αγράμματους, που ακολουθούν τη γραμμή του αρχηγού. Ευτυχώς ο τελευταίος μας είδε θετικά, γιατί έτσι βλέπει και την Action Aid η οποία προσφέρει έργο στην περιοχή-ξενώνες, αντλίες νερού κ.λπ.
n
Ξεκινάει λοιπόν αμέσως το γύρισμα, ξεκινάει κι η αφήγηση των ιστοριών. Ιστορίες που μας διηγήθηκαν όλοι οι εμπλεκόμενοι, από τη δασκάλα του σχολείου μέχρι τα κορίτσια που έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή και μετάνιωσαν για αυτή την «επιλογή» γιατί οι συνέπειες στη ζωή τους και στην υγεία τους ήταν τραγικές.
Ποια είναι η ιστορία εκεί; Όταν το κορίτσι γίνει 12 χρονών (στην πιο συνηθισμένη περίπτωση) θα πρέπει να υποστεί την κλειτοριδεκτομή. Θα λάβει μέρος στην ειδική τελετή κι ύστερα θα μείνει μαζί με τα άλλα κορίτσια επί 3 εβδομάδες στο δάσος για να επουλωθεί η πληγή. Αυτό το διάστημα ονομάζεται heeling period. Όταν το κορίτσι επιστρέψει στο σπίτι η οικογένεια της θα έχει ήδη κανονίσει το γάμο της και την προίκα.
n
Πολλά από τα κορίτσια που επέλεξαν αυτό το δρόμο δεν γνωρίζουν ότι μετά από το συμβάν δεν θα έχουν πια ορμές, ότι θα χαθεί η ερωτική επικοινωνία από τη ζωή τους εντελώς, ότι θα εξυπηρετούν απλώς τον άντρα, ότι δεν θα υπάρχει ο έρωτας, το «χάιδεψέ με για να σε χαϊδέψω», ότι θα έχουν πρόβλημα στη γέννα, ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το μωρό δεν θα χωράει  να βγει γιατί ο κόλπος θα έχει χάσει όλη του την ελαστικότητα με αποτέλεσμα το μωρό να εγκλωβιστεί μέσα τους και να πεθάνει. Μια κοπέλα που μιλάει στο ντοκιμαντέρ εξηγεί πως έχασε έτσι και το πρώτο και το δεύτερο παιδί που περίμενε.
n
Αν πάλι είσαι μέλος της φυλής και δε θες να υποστείς κλειτοριδεκτομή στα 12 σου, πρέπει να φύγεις από το σπίτι και να περπατήσεις 10, 15 χιλιόμετρα για να ζητήσεις άσυλο στο οικοτροφείο-ξενώνα του σχολείου. Η οικογένεια επειδή θα νιώθει ντροπιασμένη δεν θα σε κυνηγήσει, θα θεωρεί  απλώς ότι έχασε ένα παιδί. Όσο για το κορίτσι που το ’χει σκάσει θα ακολουθήσει το δρόμο της εκπαίδευσης. Το ποσοστό που επιλέγει αυτό το δρόμο είναι ακόμη απειροελάχιστο, αλλά αυξάνεται. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι την ώρα που κάναμε γύρισμα στο σχολείο χτύπησαν την πόρτα στο γραφείο του διευθυντή δύο κοριτσάκια 12 χρονών που το είχαν σκάσει και ζητούσαν άσυλο.
Δεν είδαμε ζωντανά τη διαδικασία, αλλά μας την έδειξαν κινηματογραφημένη οι κάτοικοι από ένα ρεπορτάζ σε δικό τους αρχείο. Εμείς κινηματογραφήσαμε όλη την τελετή μέχρι τη στιγμή του κοψίματος, αλλά και το μετά του κοψίματος. Το μετά είναι ότι σκεπάζουν τα κορίτσια με κάτι δέρματα και τους δένουν τα πόδια, στο ύψος των γοφών αλλά και στα μπούτια έτσι ώστε όταν περπατάνε να το κάνουν με πάρα πολύ μικρά βηματάκια, για να επουλωθεί το τραύμα. Μετά το δέσιμο τις οδηγούν στο δάσος.
n
Οι Ποκότ δεν καταλαβαίνουν πώς το βλέπουμε εμείς αυτό το θέαμα. Κάποια στιγμή μάλιστα με ρώτησαν αν είμαι παντρεμένη και όταν τους είπα «όχι» τους φάνηκε αδιανόητο, με έβλεπαν ως μια γυναίκα… άχρηστη. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι για εμάς ήταν πάρα πολύ οδυνηρό. Νιώθαμε όλοι άρρωστοι, είχαμε εμετούς κι άλλες σωματικές παρενέργειες, όμως σφίγγαμε τα δόντια γιατί είχαμε πάρει απόφαση ότι αυτό πρέπει να καταγραφεί και εμείς να μη σταματήσουμε. Βέβαια, όταν βρίσκεσαι εκεί, μέσα στη φυλή, στο περιβάλλον όπου συμβαίνει δηλαδή αυτό, σου φαίνεται ότι το γεγονός είναι μέρος της φυσικής ροής των πραγμάτων. Το μόνο που μας βοηθούσε συναισθηματικά να αντέχουμε είναι ότι έχει αρχίσει η αλλαγή.
n
Πέρυσι ψηφίστηκε στην Κένυα ένας νόμος που απαγορεύει την κλειτοριδοκτομή. Βέβαια, ένα έθιμο που συμβαίνει πάνω από 3.000 χρόνια δεν μπορεί να σταματήσει απλώς και μόνο επειδή ψηφίστηκε ένας νόμος. Το ότι ψηφίστηκε, όμως, είναι ένα τεράστιο βήμα προς την αλλαγή. Υπάρχει ακόμα και το μάθημα στο σχολείο, που τους μιλάει γι’ αυτό το ζήτημα. Επίσης το σχολείο το επιλέγουν όλο και περισσότερα κορίτσια. Όλα αυτά μας βοήθησαν να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να μπούμε στο μοντάζ. Επιστρέψαμε από την Κένυα στις 20 Ιανουαρίου, δύο εβδομάδες μετά την αρχή του ταξιδιού, και με το που γυρίσαμε πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά για να προλάβουμε την πρεμιέρα που θέλαμε να συμπίπτει με την «Ημέρα της Γυναίκας» στις 8 Μαρτίου, επειδή εκείνη την ημέρα ο κόσμος είναι πιο ευαισθητοποιημένος, διαβάζει, ακούει και βλέπει πιο πολλά πράγματα σε σχέση με τις γυναίκες».
Προβλήθηκε στην Αθήνα το ντοκιμαντέρ της Action Aid, "Excision" για την κλειτοριδεκτομή σε γυναίκες της Κένυας-Δείτε φωτό από την εκδήλωση Στην εκδήλωση παρέστησαν οι Καίτη Γαρμπή και Κατερίνα Λέχου
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013, πλήθος θεατών στήριξαν την ιδιαίτερη αυτή εκδήλωση δίνοντας έντονα και αποφασιστικά ένα μήνυμα υπέρ της προστασίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η συγκινητική αυτή βραδιά ξεκίνησε με τους καλεσμένους να παρακολουθούν το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ με θέμα την κλειτοριδεκτομή σε μια πολύ φτωχή περιοχή της Κένυας, στην Ανατολική Αφρική όπου ζουν οι Ποκότ. Αμέσως μετά το πέρας της προβολής, τον λόγο πήρε η σκηνοθέτιδα του ντοκιμαντέρ, Βίκυ Βελλοπούλου, η οποία ευχαρίστησε την Action Aid για το σημαντικό έργο της, διευκρινίζοντας πως όλα τα έσοδα της συγκεκριμένης εκδήλωσης θα δοθούν για την απρόσκοπτη υποστήριξη της σπουδαίας αυτής προσπάθειας.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ TRAILER
 

 

ΠΗΓΕΣ που με βοήθησαν να φτιάξω το άρθρο