Οι πραγματικοι έρωτες δεν κοιμηθηκαν ποτε σε ξένα χέρια!
 

Χωρισμοί, απιστίες, μέτριες καταστάσεις, φθορά, συμβιβασμός, συνήθεια,  έλλειψη ερωτισμού και διάφορα άλλα επικρατούν πλέον στις σχέσεις. Αυτό σκεφτόμουν καθώς ήμουν στο λεωφορείο, για ένα μικρό ταξίδι.

Κι όμως… Κάποιοι μένουν..
 
 
 
 
 
 και δεν έχουν τη δύναμη να φύγουν. Απλά μένουν μέχρι να βρουν κάτι καλύτερο επειδή φοβούνται τη μοναξιά, ελλιπής αυτοεκτίμηση λέγεται και πλήρης αδυναμία να σταθεί κάποιος στα πόδια του, μόνος του..
Δεν εμβάθυνα βέβαια πολύ σε αυτές τις περιπτώσεις γιατί δεν με ενδιαφέρουν και δεν θεωρώ ότι είναι σωστό να κοιτάς τις καταστάσεις που υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό στην καθημερινότητα σου. Σε εκείνο που εμβάθυνα και με εντυπωσίασε είναι αυτό που ενείχε την επιμονή, την εξαίρεση δηλαδή. Αυτό είναι που με εντυπωσιάζει πάντα στη ζωή, οι εξαιρέσεις που αναιρούν θεμελιώδεις κανόνες!
Σκεφτόμουν λοιπόν αν γνώρισα αυτό που λέγεται επιμονή, αν είχα έναν άνθρωπο δίπλα μου που όντως έμεινε εκεί να προσπαθεί για αυτό που είχαμε. Αυτό σημαίνει με λίγα λόγια η επιμονή. Αυτό που δεν σου επιτρέπει να κοιτάξεις αλλού, γιατί ήδη ο κόσμος σου έχει πλαστεί μαζί με τον κόσμο του άλλου. Και δεν είναι τελικά εύκολο να τα παρατήσεις, παρά τους καβγάδες, τις αποστάσεις, τις δυσκολίες.
Είναι ωραία η επιμονή… Σε κάνει να προχωράς σε κάτι που μπορεί η λογική να σου λέει ότι δεν θα κρατήσει γιατί όλα τα εμπόδια είναι μπροστά. Εσύ να θέλεις να κολυμπήσεις μέσα σε αυτόν τον τεράστιο βυθό με τα κύματα και να μην σε ενδιαφέρει τίποτα. Μόνο το ταξίδι…
Έπειτα σκέφτηκα για ποιο λόγο κάποιες σχέσεις δεν σταματούν ποτέ; Σίγουρα είναι η αγάπη , ο σεβασμός αλλά όταν ο έρωτας φθαρεί τότε πώς βρίσκουν τη δύναμη να τον ανανεώνουν; Αυτό είναι λοιπόν… η επιμονή για κάτι που ξέρουν πως είναι διαφορετικό. Παλεύουν μαζί παρά τις διαφορές τους, προκειμένου να μοιραστούν στιγμές στο μέλλον. Εξάλλου, οι στιγμές δεν είναι πάντα χαρούμενες. Αυτή η περίεργη σιγουριά του άλλου ανθρώπου που σου επισημαίνει ότι όλα θα πάνε καλά, ενώ εσύ δεν είσαι σίγουρος. Το χαμόγελο και η προσπάθεια καθώς πείθεσαι από τη σιγουριά και την αντίστοιχη προσπάθεια.
Έτσι ασυναίσθητα ξαναπροσπαθείς και δεν κοιτάς πίσω, επιμένεις παρόλο που οι δυσκολίες είναι περισσότερες από τις ευκολίες. Όταν τα σκεφτόμουν όλα αυτά βέβαια, χαμογελούσα πικρά… Πόσο σπάνιο να το συναντήσεις! Δεν ενδιαφέρει κανέναν τελικά το ποιος έχει συναντήσει αυτή την επιμονή, που σε κάνει δυνατό και παρών στη σχέση, αυτή που κρατά μια σταθερότητα και τη μαγεία.
Αυτό που πρέπει να ενδιαφέρει τελικά τους ανθρώπους είναι πως πρέπει να την εκτιμούν. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να επιμένει ένας άνθρωπος για κάτι και να προσπαθεί. Προσδίδει αξία. Μην είμαστε λοιπόν αχάριστοι, ας δώσουμε κι εμείς αξία σε άτομα που προσπαθούν και επιμένουν να βρίσκονται στη ζωή μας. Γιατί αυτά είναι που θα πράττουν και θα αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανές τις σχέσεις που αξίζουν.
Οι ζωές δεν ενώνονται εύκολα γι αυτό θέλει επιμονή στις δυσκολίες, εμπιστοσύνη στην απόσταση και αγάπη που βρίσκεται μέσα σε αυτό το όργανο που έχει καταστρέψει άπειρες λογικές και σχέσεις… στην καρδιά!
(γράφει ο Πυθαγόρας Ελευθεριάδης)
πηγη:https://a-typos.gr/

Close