Μόλις διέλυσες το παιδί σου. Συγχαρητήρια

Αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο μετά από αυτό που είδα σε ένα εμπορικό κέντρο τις προάλλες. Συγχωρέστε με που το κείμενο είναι γραμμένο με θυμό και απόγνωση. Σας παρακαλώ όμως να το διαβάσετε μέχρι το τέλος. Ξέρω ότι είναι μεγάλο αλλά είναι κάτι που πρέπει να ειπωθεί, να ακουστεί και να μοιρασθεί.

 

γράφει ο Dan Pearce

Καθώς ο γιος μου και εγώ περιμέναμε στην ουρά του ταμείου για να επιστρέψουμε κάτι, είδα ένα μικρό αγόρι όχι άνω των 6 ετών που κοίταξε τον πατέρα του και τον ρώτησε δειλά αν θα μπορούσαν να αγοράσουν ένα παγωτό όταν τελείωναν. Ο πατέρας του τον αγριοκοίταξε και μέσα από τα δόντια μουρμούρισε να τον αφήσει ήσυχο και να κάνει ησυχία. Το αγόρι μαζεύτηκε και κάθισε ακίνητο στον τοίχο, φανερά πληγωμένο για κάμποση ώρα.

Η ουρά προχωρούσε αργά και το παιδί τον πλησίασε ξανά, σιγοτραγουδώντας μια παιδική μελωδία και έχοντας φαινομενικά ξεχάσει την οργή του πατέρα του. Ο πατέρας και πάλι γύρισε και επέπληξε το αγόρι λέγοντας ότι κάνει πάρα πολύ θόρυβο. Το αγόρι και πάλι μαζεύτηκε, μαραμένο.

Ήμουν ταραγμένος. Ήμουν μπερδεμένος. Πώς μπορούσε αυτός ο άντρας να μην βλέπει αυτό που βλέπω; Πώς μπορούσε αυτός ο άντρας να μην βλέπει αυτό το πανέμορφο πλάσμα να κάθεται στη σκιά του; Πώς μπορούσε αυτός ο άντρας να καταστρέφει τόσο γρήγορα την ευτυχία του δικού του παιδιού; Πώς μπορούσε αυτός ο άντρας να μην απολαμβάνει τη μοναδική στιγμή που θα μπορούσε να είναι τα πάντα γι’ αυτό το αγόρι; Να είναι εκείνος που έχει την περισσότερη σημασία γι’ αυτό το αγόρι;

Δείτε περισσότερα στο paidorama.gr