Λένα Γατσή
Ενα άρθρο για τον τοκετό και την μητρότητα ,αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες που νιώθουν ενοχές επειδή δεν τους ήρθε το "μητρικό ένστικτο" με το καλημέρα.
Όταν ακούω μαμάδες που λένε «η γέννα ήταν ό,τι πιο όμορφο μου έχει συμβεί» κλπ κλπ, κοιτάζω το κενό και αλλάζω την κουβέντα! Μετά από έναν γρήγορο αλλά πολύ επίπονο τοκετό (οξύ τοκετό τον ονομάζουν οι γιατροί), όταν είδα τη μικρή μου (ντροπή μου για αυτά που θα πω), ήταν ένα μωρό τριχωτό, με κατάμαυρη μούρη και πανάσχημο!
Όταν την έβαλαν πάνω μου, είχε σουφρωμένα τα χειλάκια και τα ματάκια της είχαν ένα παραπονιάρικο ύφος τύπου: «ξαναβάλτε με μέσα, φοβάμαι!» Τότε έκλαψα, έκλαψα πολύ. Την ώρα που βγήκα από το χειρουργείο, τα μάτια μου ήταν μαύρα από τη μάσκαρα (είχα βαφτεί κιόλας η πειραγμένη), είχα το μάτι της τρελής και το μόνο που ήθελα ήταν τον άντρα μου…
Χμ… φανταστείτε τι έπαθα όταν είδα 20 άτομα να κλαίνε και να φωνάζουν «να σου ζήσει», τον Χρήστο με μια κάμερα να καταγράφει τις στιγμές… φρίκη!
Με το που κοίταξα τη μάνα μου, κατάλαβε. Τους μάζεψε όλους άρον-άρον και τους ξαπόστειλε. Η μόνη σκέψη που είχα στο κεφάλι μου τις πρώτες μέρες ήταν: «πωωωωω… τώρα τι κάνω;»
Ένιωθα ένα τεράστιο αίσθημα ευθύνης. Πρωτόγνωρη για μένα αυτή η αίσθηση, γιατί μέχρι και πριν λίγο καιρό δεν μπορούσα να φροντίσω ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό. Ξεχνούσα μέχρι και να φάω. Όποτε έβρισκα τα σκούρα, την έκανα με ελαφρά, και τώρα… τι;
Δεν θα σε παροτρύνω να μη κάνεις λάθη, γιατί ξέρω ότι μέσω αυτών θα γίνεις ένα ευτυχισμένο παιδί-Με αγάπη, η μαμά
Για πέντε μήνες καθόμουν και κοιτούσα το μωρό όλο το βράδυ αν αναπνέει. Άμα έβλεπα και δεν κουνιόταν για ώρα, το ξυπνούσα το κακόμοιρο.
Μη με πάρετε με τις πέτρες, αλλά το κορίτσι μου το αγάπησα μέρα τη μέρα που περνούσε. Όχι το ίδιο από την αρχή. Μεγάλωνε αυτό, και μέσα από αυτό ωρίμαζα, άνθιζα!
Έμαθα τι είναι να αγαπάς χωρίς αντάλλαγμα. Χαλάρωσα, σταμάτησα να έχω τόσες απαιτήσεις από τους γύρω μου. Έγινα υπεύθυνος άνθρωπος, έβαλα το εγώ σε δεύτερη μοίρα και άρχισα να σκέφτομαι με το «εμείς»!
Μου λείπουν μερικές φορές τα κρεπαλιάσματα μέχρι πρωίας, το «όπου γης πατρίς» και τα σχετικά, αλλά αυτό που ζω δεν το αλλάζω με τίποτα στον κόσμο.
Κορίτσι, κακά τα ψέματα, θέλει αρχ…δια να είσαι μάνα. Και αν δεν έχεις ζήσει, αν δεν είσαι προετοιμασμένη για άλλο αυτό, θα γειωθείς απότομα!
Δόξα τω Θεώ, έχω χορτάσει από διακοπές, ξενύχτια, από όλα αυτά που μετά θα στερηθείς για ένα μεγάλο διάστημα λόγω παιδιού. Αν δεν τα έχεις χορτάσει ακόμη, μη το κάνεις, γιατί θα βγάλεις το κόμπλεξ σου μετά πάνω στο παιδί. Αν πάλι το κάνεις για να κρατήσεις τον άντρα σου γιατί έχει βαλτώσει η σχέση και νομίζεις πως με αυτόν τον τρόπο θα τον κρατήσεις… λυπάμαι, έχασες.
Το παιδί δένει το ζευγάρι μόνο όταν υπάρχουν γερές βάσεις. Αλλιώς, μια μέρα θα πάει στο περίπτερο και δε θα ξαναγυρίσει, όταν εσύ θα τσιρίζεις σαν τρελή, με το μαλλί αφάνα και το βλέμμα αλλά Κωσταλέξι από τον εγκλεισμό και το ξενύχτι!
Οικογένεια σημαίνει «εμείς». Με ό,τι συνεπάγεται όλο αυτό. Θέλει καθημερινή προσπάθεια και πείσμα για να κρατήσεις οικογένεια. Αν πεις «άστο για αύριο», λυπάμαι μάγκα μου, αλλά έχασες.
Το παλιό αλλά καλό «κάποτε ήμασταν γεμάτοι πιπιλιές, τώρα είμαστε γεμάτοι πιπίλες» ισχύει. Και να θες, δεν έχεις πάντα τη δυνατότητα να κάνεις το τρελό σ@ξ παντού και πάντα. Δεν μπορείς καν να τσακωθείς όπως πριν και να πετάς τασάκια στον αέρα, γιατί έχεις ένα πλασματάκι που σε κοιτάζει με τεράστια συναισθηματική αντίληψη.
Δεν είναι όλες πλασμένες για τη μητρότητα — είμαι κάθετη!
Για μένα όμως, προσωπικά, είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα.
Σήμερα η κόρη μου με έβγαλε εκτός εαυτού. Πήγα από πάνω της με τα μάτια γουρλωμένα από θυμό, έτοιμη να ουρλιάξω, και ακούω το θεϊκό: – ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΜΑΜΑ, ΕΙΣΑΙ ΤΕΡΑΣ!!!!!!!!!!!
Τη συνέχεια, μόνο μια που είναι γεννημένη για να γίνει μαμά μπορεί να την καταλάβει!