Ελένη Πανταζή
Η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» και η Αγγελική Νικολούλη, ερευνά την εξαφάνιση του μουσικοσυνθέτη Άκη Αξιώτη – Μανισαλή, ανιψιού και πνευματικού γιου του δημιουργού μεγάλων επιτυχιών, Γιώργου Μανισαλή. Η Μητέρα του ραγίζει καρδιές με όσα λέει για τον αγνοούμενο γιο της.
Τα ίχνη του χάθηκαν κάτω από περίεργες συνθήκες το πρωί της 25ης Μαρτίου, όταν έφυγε από το σπίτι του στην Αγία Παρασκευή Αττικής, για μια βόλτα
Στο παρασκήνιο αυτής της υπόθεσης, που εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό θρίλερ, αναδεικνύονται οι διαδρομές και οι εσωτερικές περιπέτειες ενός καλλιτέχνη, που πορευόταν με ένα μότο σχεδόν βιωματικό , όπως είχε μελοποιήσει και ο θείος του: «κι αν κάνω άστατη ζωή, δικός μου είναι λογαριασμός…».
Η εκπομπή βρέθηκε στο σπίτι του αγνοούμενου και συνομίλησε με τη μητέρα του την κυρία Σοφία η οποία με δυσκολία συγκρατούσε τα δάκρυά της.
Όσα αποκάλυψε η μητέρα του
«Αυτός εδώ στον υπολογιστή που παίζει μπουζούκι είναι ο γιος μου, που έπαιζε σε μαγαζιά…», λέει, πατώντας το “Play”. Σιγά-σιγά ακουμπά το κεφάλι της στο πληκτρολόγιο και ξεσπά σε κλάματα.
«Αυτό είναι το παιδί μου… Η μουσική ήταν όλη του η ζωή. Το βίντεο αυτό είναι πρόσφατο. Σας παρακαλώ, σας ικετεύω, ας βρεθεί ένα στοιχείο για το παιδί μου. Το μπουζούκι ήταν η μεγάλη του αγάπη. Νύχτα-μέρα ήθελε να παίζει κι εγώ του έλεγα να ξεκουραστεί λίγο. Ποτέ δεν θα έφευγε έτσι, μόνος του, για τόσες ημέρες — και σίγουρα δεν θα άφηνε πίσω το μπουζούκι του. Το λάτρευε… Αγόρι μου, πού είσαι;», λέει σπαρακτικά.
Μέσα στο δωμάτιό του, πάνω στο κρεβάτι, βρίσκονται δύο μπουζούκια.
«Το ένα είναι δικό του και το άλλο ανήκε στον Γιώργο Μανισαλή, τον νονό του και θείο του, που του το είχε χαρίσει. Με αυτό έμαθε να παίζει. Ο Γιώργος αγαπούσε πολύ το παιδί μου, το είχε σαν δικό του. Να σας δείξω και μια φωτογραφία του με τον Κώστα Ευρυπιώτη, που τον βοήθησε να μάθει τραγούδι ,έπαιζαν μαζί στην Πατησίων. Πιο πάνω υπάρχει και μια συλλεκτική φωτογραφία του 1961, όπου φαίνεται ο νονός του μαζί με τον Τσιτσάνη και τον Παπαϊωάννου.»
Όπως αναφέρει η ίδια, όταν ο γιος της ήταν τεσσάρων ετών, τον έγραψε σε μαθήματα πιάνου, καθώς είχε δείξει από νωρίς την ευφυΐα και την κλίση του στη μουσική.
«Έβλεπε όμως τον θείο του ,τον σύζυγο της αδερφής μου ,να παίζει μπουζούκι και ζητούσε διαρκώς να μάθει κι εκείνος. Έτσι, του πήραμε ένα μικρό μπουζούκι. Μεγαλώνοντας, ακολούθησε τον δρόμο του νονού του. Μέναμε κοντά και ήταν συνεχώς μαζί, του έκανε μαθήματα, τον καθοδηγούσε. Κάποια στιγμή, ο γιος μου του είπε: “Νονέ, με αφήνεις να δοκιμάσω μόνος μου;”. Έπαιξε τότε κάποια δικά του “γυρίσματα” και ο Γιώργος έμεινε άφωνος. Όταν τον ρώτησα τι είχε συμβεί, μου εξήγησε ότι του είχε δείξει κάτι διαφορετικό, αλλά εκείνος το απέδωσε με τον δικό του τρόπο — και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό…», καταλήγει.
Το χρονικό της εξαφάνισης
«Ήταν Τετάρτη, στις 11:20 το πρωί της 25ης Μαρτίου, όταν έφυγε από το σπίτι, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ. Το τηλέφωνό του το είχε αφήσει πίσω… Φοβάμαι πολύ… Θέλω απλώς να βρεθεί το παιδί μου, όπως κι αν είναι… Νιώθω πως δεν θα το ξαναδώ…», λέει με σπασμένη φωνή η μητέρα του αγνοούμενου συνθέτη και μουσικού,…
Όπως αναφέρει στην κάμερα της εκπομπής, όταν έφυγε εκείνη την ημέρα από το σπίτι, της είπε πως θα πήγαινε για έναν καφέ και δεν θα αργούσε.
«Πίστεψα ότι θα ήταν με κάποιον φίλο του για καφέ, όπως συνήθιζε, στις καφετέριες της Αγίας Παρασκευής. Όμως δεν είχα καμία ενημέρωση. Δεν γύρισε το βράδυ και έτσι την επόμενη ημέρα το απόγευμα, πήγα στην Αστυνομία. Μου είπαν ότι θα το εξετάσουν, αλλά δεν υπήρξε κάποια εξέλιξη. Φορούσε ένα χακί μπουφάν, μπλε τζιν παντελόνι και από μέσα μια άσπρη ζακέτα.
Ήταν σε καλή διάθεση, δεν έδειχνε να τον απασχολεί κάτι. Μαζί του είχε μόνο το πορτοφόλι και τα τσιγάρα του. Αυτό το παιδί είναι όλη μου η ζωή… Κάθε βράδυ που γύριζε, ερχόταν και μου έλεγε “μανούλα”… Κι εγώ του ζητούσα να με αφήσει να κοιμηθώ. Εκείνος, όμως, άναβε τα μηχανήματα για τη μουσική και έπιανε είτε το μπουζούκι είτε το πιάνο του και έπαιζε…»
Ο αγνοούμενος υπήρξε η μεγάλη αδυναμία του συνθέτη Γιώργου Μανισαλή , δημιουργού σπουδαίων επιτυχιών και συνεργάτη κορυφαίων καλλιτεχνών, όπως ο Τσιτσάνης, η Μπέλλου, ο Ξανθόπουλος, η Ρίτα Σακελλαρίου και ο Δημήτρης Μητροπάνος. Ήταν νονός και θείος του, καθώς ήταν ο σύζυγος της αδελφής της μητέρας του.
Η θεία του Αντωνία Λαδοπούλου- Μανισαλή μίλησε επίσης στην κάμερα της εκπομπής:
«Καθόμασταν μαζί και τραγουδούσαμε τα τραγούδια του θείου του. Ο άντρας μου είχε γράψει μεγάλες επιτυχίες και συνεργαζόταν με σπουδαίους καλλιτέχνες. Ο Άκης μεγάλωσε μέσα σε αυτό το περιβάλλον, τα έζησε όλα από κοντά. Έλεγε πως, όταν μεγαλώσει, θα παίζει μπουζούκι, όπως του είχε μάθει ο νονός του και δεν θα το αποχωρίζεται ποτέ. Ήθελε να τραγουδά τα τραγούδια του. Μέναμε πάνω κάτω στο ίδιο κτήριο και ουσιαστικά τον μεγαλώσαμε από μωρό. Με τον άντρα μου είχαν μια πολύ δυνατή σχέση , αγαπιόντουσαν πολύ. Έπαιζαν μαζί μουσική, έγραφαν τραγούδια… Ήταν ο δάσκαλός του… Σαν δεύτερος πατέρας του…», καταλήγει.
Ο 47χρονος μουσικοσυνθέτης και δάσκαλος μπουζουκιού, αγνοείται από το πρωί της 25ης Μαρτίου, όταν έφυγε από το σπίτι του στην Αγία Παρασκευή.
«Όλοι με ρωτούν τι έχει συμβεί με το παιδί μου… Ακόμη και μαθητές του από το Ψυχικό, όπου μέναμε και δίδασκε μπουζούκι, επικοινωνούν μαζί μου. Ήταν ένας άνθρωπος που τον πρόσεχαν όλοι για όσα έλεγε, γιατί ήταν ανιψιός του μεγάλου Γιώργου Μανισαλή ,που ήταν και ο δάσκαλός του. Ο Γιώργος τού έκανε όλα τα χατίρια. Είχε μια κόρη από τον πρώτο γάμο του στον Βόλο, όμως εδώ, για την αδερφή μου και για εκείνον, υπήρχε μόνο ο Λευτέρης. Τον λάτρευαν…»
Η θεία του, Αντωνία Λαδοπούλου – Μανισαλή, σύζυγος του σπουδαίου συνθέτη, αναφέρει στην κάμερα της εκπομπής πως ο άντρας της τον αγαπούσε τόσο πολύ, που του χάρισε ακόμη και το προσωπικό του μπουζούκι , το όργανο με το οποίο είχε γράψει τις μεγάλες του επιτυχίες , για να τον θυμάται.
Η μητέρα του προσθέτει πως το αγαπημένο τραγούδι του γιου της ήταν το «Ιστορία μου – Αμαρτία μου» της Ρίτας Σακελλαρίου, επίσης δημιουργία του θείου του, ο οποίος είχε συνεργαστεί και με άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες.
«Όταν ο θείος του μεγάλωσε και εμφάνισε Πάρκινσον, δεν μπορούσε πλέον να παίζει μπουζούκι. Συνέχιζε όμως να γράφει τραγούδια και να τα δίνει σε τραγουδιστές, οπότε χρειαζόταν να γίνονται πρόβες. Εκεί ήταν που βοηθούσε ο γιος μου , έπαιζε εκείνος τη μουσική, γιατί ο Γιώργος δεν μπορούσε. Τα τελευταία τραγούδια του τα έπαιξε ο Νικολαΐδης και ένα ο Άκης», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Όπως λέει, μεγάλη αδυναμία στον Άκη είχε και ο βιολογικός του πατέρας.
«Όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του, ο γιος μου πήγαινε κάθε μέρα και νύχτα, στο νεκροταφείο και του έβαζε μουσική. Έπαιζε κι εκείνος μπουζούκι, αλλά ερασιτεχνικό… Δυστυχώς, το μυαλό μου πάει στο κακό. Γυρίζω στο σπίτι και κλαίω συνεχώς. Ανοίγω την πόρτα, μήπως και εμφανιστεί… αλλά τίποτα. Ο γιος μου πουθενά…»,καταλήγει συντετριμμένη.