Λένα Γατσή
Στην ανατροφή των παιδιών μου δεν έχω κάποια συγκεκριμένη λίστα κανόνων. Πιστεύω ότι, ακολουθώντας μια λίστα, φυλακίζεις το ένστικτο, την αγάπη και το πηγαίο συναίσθημα.
Έτσι κι αλλιώς, κάθε παιδί είναι διαφορετικό και χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση.
Γιατί δεν βάζω τιμωρία τα παιδιά μου
Η λέξη «τιμωρία» ποτέ δε μου άρεσε. Προτιμώ να χρησιμοποιώ τη λέξη «συνέπεια». Με βοηθάει να καταλάβει το παιδί ότι η κάθε πράξη, θετική ή αρνητική, έχει τις ανάλογες συνέπειες και με βοηθά να χειρίζομαι καλύτερα την κατάσταση.
Όρθιο στη γωνιά, πρόσωπο στον τοίχο, καρεκλάκι κλπ., δεν νομίζω ότι βοηθούν σε τίποτε άλλο, εκτός από το να δημιουργήσουν αίσθημα δυσφορίας στο παιδί μου.
Άσε που δύο–τρεις φορές που το επιχείρησα, το πήρε σα παιχνίδι και έτρεχε σε όλο το σπίτι επί ένα τρίωρο!
Όταν θέλω να συνετίσω τη μικρή, απομακρύνω πρώτα την ένταση. (Πολλές φορές αλλάζω δωμάτιο το παιδί μέχρι να ηρεμήσει ή κλείνομαι εγώ στην τουαλέτα!) Μιλάω, ακούω, ρωτάω, απαντάω και, εφόσον ηρεμήσει, της εξηγώ τις συνέπειες αυτής της πράξης.
Δεν είναι πάντα εύκολο. Οι αντοχές μου δεν είναι πάντα ίδιες και το νευρικό μου σύστημα δεν είναι πάντα σε καλή κατάσταση, αλλά το παλεύω.
Να ξέρεις πως δεν μπορούμε να τα καταφέρνουμε πάντα, αλλά όταν προσπαθούμε, κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε. Και να μη ξεχνάς ότι τα παιδιά, όπως και οι μεγάλοι, έχουν τις καλές και τις δύσκολες μέρες.
Δεν κρίνω αυτούς που χρησιμοποιούν τις συγκεκριμένες μεθόδους. Ο καθένας όπως νομίζει για το παιδί του.
Πολλές φορές, όμως, ακόμα κι ο διάλογος είναι περιττός ανάμεσα σε σένα και στο παιδί.
Μπορεί απλά να θέλει να το ακούσεις, να το αγκαλιάσεις.
Δε σε ρωτάει πάντα για να απαντήσεις. Ίσως απλά μοιράζεται μαζί σου.
Κι όταν είναι άτακτο, υπερκινητικό, κάτι πάλι θέλει να σου πει.
Μη βιαστείς να το τιμωρήσεις.
Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Θέλεις να κοιταχτείς στον καθρέφτη πριν πεις πως έχεις δύσκολο παιδί;