Δεν έχουμε ακούσει λίγες φορές την φράση “απόλαυσε το, τώρα που είναι μικρό και σε έχει ανάγκη, γιατί όταν μεγαλώσει…θα το ψάχνεις” . Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια που εμείς οι γονείς σε πολλές περιπτώσεις ξεχνάμε. Όσο τα παιδιά μας είναι μικρά, πολλές φορές φτάνουμε στα όριά μας εξαιτίας της κούρασης. Θέλουμε να μεγαλώσουν, να ανεξαρτητοποιηθούν, να μας έχουν όσο το δυνατόν λιγότερη ανάγκη έτσι ώστε να φύγουν μερικά “βάρη” από πάνω μας.

Παρόλα αυτά, όταν ένα παιδί μεγαλώνει και ξεκινάει να δημιουργεί τις δικές του παρέες, φεύγοντας από το σπίτι είτε για σπουδές είτε με την καινούρια του οικογένεια, οι γονείς νιώθουν ξαφνικά…τη φωλιά τους άδεια. Και θα έδιναν τα πάντα για να γύριζαν τον χρόνο πίσω. Η παιδίατρος Αλεξάνδρα Κοσμαρίκου, με ένα μικρό αλλά πολύ όμορφο κείμενο που δημοσίευσε μέσα από την προσωπική της σελίδα στο Facebook, εξηγεί το πως οι γονείς σε πολλές περιπτώσεις χάνουν στιγμές από την παιδική ηλικία των παιδιών τους, που όσο περνούν τα χρόνια θα νοσταλγούν και θα θέλουν να ξαναζήσουν. Διαβάστε παρακάτω:

“Το παιδί σου θα φτάσει τα οχτώ μόνο μία φορά,
τα τέσσερα μόνο μία φορά,
τον ένα χρόνο μόνο μία φορά,
ενώ εσύ θα γίνεσαι θεατής κάθε μέρα και κάθε λεπτό,
μιας σειράς παραστάσεων χωρίς επανάληψη.

Κι ενώ τα παιδιά μαθαίνουν τη ζωή,
εσύ μαθαίνεις να είσαι πατέρας, μητέρα,
δηλαδή μαθαίνεις τη δεύτερη ζωή σου.
Το οποίο σημαίνει ότι σταματάς να υπάρχεις απλά και αρχίζεις να είσαι παρών, γνωρίζοντας πως ό,τι υπάρχει τώρα, γρήγορα θα φύγει.

Προσπαθείς να κάνεις ολόδικό σου το χαμόγελο του παιδιού σου ακόμα κι όταν είσαι κουρασμένος, να συμμετέχεις στο παιχνίδι μαζί του ακόμα και όταν είσαι νευρικός, να αγκαλιάσεις τα δεκαέξι αυτά κιλά που θέλουν να κοιμηθούν στο στήθος σου, ακόμα και όταν είσαι εξουθενωμένος από την κούραση και θα έδινες τα πάντα για να κοιμηθείς μπρούμυτα, χωρίς αυτό το μικρό χεράκι να σου σκαλίζει τη μύτη.

Το γεγονός είναι ότι τα ρουθούνια σου δεν θα έχουν αλλάξει διάσταση μετά από πέντε χρόνια.

Αυτό το μικρό χεράκι όμως θα έχει άλλο μέγεθος.

Δεν θα υπάρχει πλέον η επιθυμία να κοιμηθεί επάνω σου και εσύ θα καταριέσαι την κάθε ημέρα που δεν το κράτησες σφιχτά, το κάθε χάδι που δεν του έδωσες,
ενώ το είχες κοντά σου.

Και όταν η παράσταση θα αλλάξει σκηνικό και εσύ δεν θα μπορείς να την παρακολουθήσεις πλέον,
όταν θα βρίσκεσαι όχι στην πρώτη γραμμή,
αλλά πίσω από την πόρτα,
θα κοιμάσαι ανάσκελα,
μόνο και μόνο για να θυμάσαι..»
.
.
.
..Matteo Bussola..

Photo via: juliebelanger.com

Close