Χρήστος Πασχαλίδης
Το Φεβρουάριο του 1981 συνέβη η μεγαλύτερη αθλητική τραγωδία του ελληνικού ποδοσφαίρου, όταν 21 άνθρωποι ποδοπατήθηκαν και έχασαν τη ζωή τους λόγω ανθρώπινου λάθους
Ήταν 8 Φεβρουαρίου του 1981, όταν η χώρας μας έζησε τη μεγαλύτερη αθλητική τραγωδία στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Συγκεκριμένα, 21 άτομα νεαρής ηλικίας έχασαν τη ζωή τους στον Αγώνα Ολυμπιακός- ΑΕΚ στο γήπεδο Καραϊσκάκη, συγκλονίζοντας το Πανελλήνιο.
44 χρόνια έχουν περάσει από τη μεγαλύτερη τραγωδία που σημειώθηκε ποτέ στα ελληνικά γήπεδα, κι όμως, ακόμη και σήμερα, η υπενθύμιση της δυστυχής αυτής ιστορίας μας προκαλεί ανατριχίλα και βαθιά θλίψη και πόνο. Τόσα νέα άτομα, χάθηκαν άδικα, αφήνοντας μας ένα “γιατί” να μας ταλανίζει μέχρι σήμερα
Την ημέρα εκείνη, συμπληρώθηκε η 20ή αγωνιστική και ο Ολυμπιακός υποδέχθηκε την ΑΕΚ, που μαζί με τον Άρη διεκδικούσαν το πρωτάθλημα. Ο Αγώνας ήταν ένα από τα μεγάλα ντέρμπι του ελληνικού ποδοσφαίρου, και όπως είναι λογικό, προσέλκυσε χιλιάδες οπαδούς, που ζητωκραύγαζαν με καμάρι για την ομάδα τους.
Photo via: novasports.gr
Το γήπεδο «Καραϊσκάκη» είχε γεμίσει από νωρίς με 35.450 οπαδούς των δύο ομάδων, που είχαν αγοράσει εισιτήριο, αλλά και με πολλούς ακόμη που είχαν μπει παράνομα ,χωρίς εισιτήριο, μόνο και μόνο για να μπορέσουν να απολαύσουν τον αγώνα και να καμαρώσουν την ομάδα τους. Η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα χαρμόσυνη και φιλική, αφού δεν σημειώθηκαν επεισόδια ούτε μεταξύ των ομάδων, αλλά ούτε και μεταξύ των οπαδών. Όλα προμήνυαν πως ο αγώνας θα τελειώσει ήρεμα και αρμονικά,
Ο Ολυμπιακός συνέτριψε την «Ένωση» 6-0, με χατ τρικ του Γαλάκου, και από ένα τέρμα των Κουσουλάκη, Ορφανού και Βαμβακούλα. Οι φίλοι του Ολυμπιακού πανηγύριζαν με τρέλα, στις εξέδρες για τη μεγάλη νίκη της ομάδας τους, που τους έφερνε όλο και πιο κοντά στο πρωτάθλημα. Λίγα λεπτά πριν το τέλος του αγώνα, πολλοί από αυτούς κατέβηκαν στα σκαλιά της Θύρας 7, με σκοπό να μεταβούν στη Θύρα και να αποθεώσουν τους πρωταγωνιστές του θριάμβου.
Όμως, όταν έφτασαν στην έξοδο, βρήκαν μπροστά τους μια μισόκλειστη πόρτα. Μια πόρτα που δεν είχε ανοίξει ποτέ και δεν επέτρεπε στον κόσμο να βγει στο γήπεδο. Μια πόρτα που φυλάκισε 21 ψυχές και δημιούργησε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού
Photo via: paskedi.gr
Η είδηση των νεκρών συγκλονίζει όλη τη χώρα και δημιουργεί μια ατμόσφαιρα πένθους και βαθιάς θλίψης. Ξαφνικά, σταμάτησαν να υπάρχουν νικητές και χαμένοι, σταμάτησαν να υπάρχουν συμπάθειες και αντιπάθειες. Όλα έμοιαζαν να έχουν παγώσει και να μην υπάρχουν πια λόγια και συναισθήματα να περιγράψουν αυτό που είχε συμβεί.
Ο τότε Πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης επισκέπτεται το Τζάνειο όπου έχουν μεταφερθεί οι νεκροί και οι τραυματίες. Ενημερωμένος για την τραγωδία και τα θύματα, δηλώνει ότι “ήταν ένα ατύχημα. Δε φέρει κανείς ευθύνη”. Τις επόμενες ημέρες, μέλη της κυβέρνησης διαβεβαιώνουν ότι “αν βρεθεί ευθύνη, οι ένοχοι θα τιμωρηθούν”. Διατάσσεται έρευνα για τα περιστατικά της τραγωδίας και τον Οκτώβριο του 1982 εκδίδεται η έκθεση των ειδικών.
Από εκεί και πέρα, ο εισαγγελέας του Πειραιά Ναπολέων Παντγιώρας αναλαμβάνει και ζητά την κατηγορία των υπεύθυνων. Η Ολυμπιακή Επιτροπή, η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, έξι αστυνομικοί και πέντε μεταφορείς που ήταν επί καθήκοντος στην Πύλη 7 εκείνη την Κυριακή κατηγορούνται. Τους κατηγορούν για αθέλητο ανθρωποκτονία και πρόκληση σωματικών βλαβών.
Photo via: tanea.gr
Το δικαστήριο ξεκινά τον Ιανουάριο του 1984. Οι διακοπές είναι συνεχείς από την αγωνία των οικογενειών των θυμάτων και τις οργισμένες εκρήξεις όταν οι κατηγορούμενοι και οι δικηγόροι τους υποστηρίζουν ότι οι πύλες του σταδίου ήταν ανοιχτές και τα τουρνικέ είχαν αφαιρεθεί 20 λεπτά νωρίτερα όπως απαιτούσαν οι κανόνες ασφαλείας. Οι μαρτυρίες των επιζώντων τους αντικρούουν. “Τα κάγκελα ήταν στη θέση τους και η αριστερή πόρτα ήταν ανοιχτή 80 πόντους. Τα τουρνικέ ήταν στη θέση τους στην πόρτα. Τα αιτία του δυστυχήματος ήταν ότι η πόρτα ήταν κλειστή,” λέει ένας μάρτυρας.
Ένας υπάλληλος του σταδίου θα υποστηρίξει ότι απολύθηκε όταν έδωσε μια κατάθεση με αυτό που είδε και επιβεβαίωσε ότι η πόρτα δεν ήταν εντελώς ανοικτή και τα τουρνικέ ελεύθερα. Την Τρίτη, 6 Μαρτίου 1984, οι δικαστές αποφάσισαν να διενεργήσουν αυτοψία στη Θύρα 7, υπό το βλέμμα του προέδρου του δικαστηρίου, Ιωάννη Πριάμου.
Η αυτοψία διαρκεί περίπου 40 λεπτά και η δήλωση του προέδρου είναι: “πράγματι, αυτά τα σκαλοπάτια είναι εξαιρετικά επικίνδυνα” δείχνει ότι αποδέχεται την αφήγηση ότι η τραγωδία προκλήθηκε από κακή εργασία στο στάδιο (ένα αδίκημα που είχε παρέλθει ο χρόνος και ήταν αδύνατο να διωχθεί κάποιος για αυτό).
Photo via: parallaximag.gr
Σε 28 ημέρες, με 100 μάρτυρες που εξετάστηκαν και συνολικά 16 δικηγόρους που εμφανίστηκαν, ο διαδικασία διακόπτεται. Το απόγευμα της 15ης Μαρτίου 1984, ανακοινώνεται η αρχική απόφαση του δικαστηρίου. Σύμφωνα με αυτήν την απόφαση, οι πέντε φύλακες της Θύρας 7 καταδικάζονται σε 10 χρόνια φυλάκιση. Όλοι οι αστυνομικοί αθωώνονται λόγω αμφιβολιών. Οι πέντε φύλακες άσκησαν έφεση και αφέθηκαν ελεύθεροι.
Στις 13 Φεβρουαρίου 1986, άρχισε στο τριμελές εφετείο του Πειραιά η δίκη σε δεύτερο βαθμό. Οι διαδικασίες διακόπηκαν επανειλημμένα με οργισμένους συγγενείς να εκρήγνυνται και να απειλούν τους πέντε καταδικασθέντες. Εξετάστηκαν περίπου 40 μάρτυρες και στις 21 Φεβρουαρίου ο εισαγγελέας, κ. Παϊζής, πρότεινε την αθώωση όλων των πέντε θυρωρών. Υποστηρίζει ότι “δεν είναι υπεύθυνοι για την τραγωδία αλλά η κατασκευή της σκάλας, αφού εκεί συνέβη η ζημιά, πολύ πριν οι οπαδοί φτάσουν στις πόρτες”. Στις 22 Φεβρουαρίου η υπόθεση κλείνει οριστικά.
Οι πέντε θυρωροί, οι μόνοι καταδικασθέντες για την τραγωδία, αθωώνονται. Η απόφαση προκαλεί οργή με τους συγγενείς των θυμάτων να κραυγάζουν: “Θα πνιγείτε από το αίμα των παιδιών μας”. Σύμφωνα με τις αποφάσεις του δικαστηρίου, οι θάνατοι των 21 νέων ήταν αποκλειστικά ευθύνη της κακής κατασκευής στη Θύρα 7.
Οι στενές σκάλες, η απουσία κάγκελου ανάμεσα στις σκάλες, ο κακός φωτισμός και το γεγονός ότι λόγω της κατασκευής η συνωστισμένη ομάδα, που βρισκόταν πίσω και πιέζονταν, δεν μπορούσε να δει τι συνέβαινε μπροστά. Η κακή κατασκευή δεν εξετάστηκε ως παράβαση από το δικαστήριο, αφού όπως έχουμε προαναφέρει, η πράξη είχε ήδη παρέλθει.
Όπως ήταν φυσιολογικό, η επόμενη ημέρα της τραγωδίας στη “Θύρα 7”, βρήκε τα εξώφυλλα των εφημερίδων, πολιτικών και αθλητικών, μέσα στο πένθος. “Τραγωδία”, “Λιώμα”, “Απαράδεκτη ανθρωποθυσία”, ήταν ορισμένοι από τους τίτλους, που κυκλοφόρησαν τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 1981, σε μία προσπάθεια να εξηγηθεί τι συνέβη την προηγούμενη ημέρα, στο στάδιο Καραϊσκάκη.
Τα 21 θύματα της 8ης Φεβρουαρίου 1981:
Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών) Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών), Ηλίας Παναγούλης (17 ετών), Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών), Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών), Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών), Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών), Νίκος Φίλος (19 ετών), Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών), Βασίλης Μαχας (20 ετών), Ευστράτιος Πούπος (20 ετών)
Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών), Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών), Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών), Κώστας Καρανικόλας (26 ετών), Μιχάλης Μάρκου (27 ετών), Κώστας Μπίλας (28 ετών), Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών), Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών), Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών), Δημήτριος Αδαμόπουλος (40 ετών)
Όλα τα άρθρα για τα αθλητικά στο Daddy-cool.gr