Ελένη Πανταζή
Όπως προκύπτει από μία ανησυχητική προσομοίωση υπολογιστή από επιστήμονες από τη Μεγάλη Βρετανία, η ζωή στη Γη πρόκειται να τελειώσει και ο άνθρωπος δεν μπορεί να το αποτρέψει αυτό, καθώς όποια προσπάθεια και να κάνει θα αποδειχθεί μάταια. Ποια είναι, όμως, η ημερομηνία του τέλους;
Σύμφωνα με τους ερευνητές, μας απομένουν περίπου 250 εκατομμύρια χρόνια στη Γη. Κι ακόμη κι αν το γεγονός αυτό μας φαντάζει απίστευτα μακρινό, το σίγουρο είναι πως είναι είναι αναπόφευκτο . Όπως τονίζουν οι επιστήμονες, ο κόσμος οδεύει ήδη προς αύξηση της θερμοκρασίας κατά περισσότερο από δύο βαθμούς Κελσίου, η Ευρώπη, βέβαια, ακόμη και τρεις βαθμούς αύξηση. Όπως καταλαβαίνουμε, η υπερθέρμανση του πλανήτη θα αυξηθεί ραγδαία, αλλά δεν είναι αυτό το μοναδικό πρόβλημα.
Το κυριότερο είναι η επανένωση όλων των ηπείρων σε μια ενιαία, τη λεγόμενη Pangea Ultima. Αυτό θα προκαλέσει την απομάκρυνση όλων των χερσαίων περιοχών από τις επιπτώσεις της ψύξης των ωκεανών. Η μέση θερμοκρασία θα είναι μεταξύ 40 και 70 βαθμών Κελσίου.
Χωρίς αέρα, λίγο οξυγόνο
Παράλληλα, ο αέρας θα γίνει πολύ πιο υγρός. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα θα αυξηθεί, πράγμα που σημαίνει αυξημένες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και απώλεια οξυγόνου. Φυσικά, πρέπει επίσης να προσθέσουμε τις καταστροφικές συνέπειες της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής – συχνότερα και εντονότερα κύματα καύσωνα που καθιστούν ορισμένες περιοχές ακατοίκητες και φυσικές καταστροφές.
Καμπανάκι από τους επιστήμονες : Τι είναι η «ζωή καθρέφτης» που απειλεί την ανθρωπότητα
Οι επιστήμονες λένε ότι το αισιόδοξο σενάριο προϋποθέτει την επιβίωση ενός μικρού αριθμού ειδών που μπορούν να προσαρμοστούν. Ωστόσο, θεωρούν ότι το μαύρο σενάριο, δηλαδή το οριστικό τέλος της ζωής, είναι πιο πιθανό.
Updated 2026: Επειδή το άρθρο το φτιάξαμε το 2026,θελήσαμε να ρωτήσουμε το chat gpt αν τα δεδομένα ισχύουν ακόμη, η αν με τα ραγδαία τεχνολογικά επιτεύγματα που έχει καταφέρει ο άνθρωπος θα αλλάξει αυτή η ημερομηνία και μας απάντησε τα παρακάτω που λίγο μας προβλημάτισαν…
Η ερώτηση που κάναμε στο chat gpt
Διάβασε το παραπάνω κείμενο και πες μας αν ισχύει ακόμη αυτή η ημερομηνία για το τέλος του κόσμου ή τα σενάρια είναι πιο δυσοίωνα.
Η απάντηση που μας έδωσε
Δεν υπάρχει μία “ημερομηνία τέλους του κόσμου”, αλλά αν προσπαθήσουμε να το δούμε ρεαλιστικά με βάση την επιστήμη, μπορούμε να μιλήσουμε για διαφορετικά πιθανά σενάρια με εντελώς διαφορετικούς χρονικούς ορίζοντες.
Στο πιο κοντινό μας μέλλον, αυτό που πραγματικά παίζει ρόλο είναι η κλιματική αλλαγή. Αν συνεχιστεί όπως πάει, μέσα στα επόμενα 50 με 150 χρόνια η ζωή δεν τελειώνει, αλλά αλλάζει δραματικά: περιοχές θα γίνουν ακατοίκητες λόγω καύσωνα, θα υπάρχουν κρίσεις σε νερό και τροφή και πιθανές μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Αυτό είναι το πιο “ρεαλιστικό” σενάριο κινδύνου για τον πολιτισμό μας, όχι η εξαφάνιση όλης της ζωής.
Αν πάρουμε το πιο δυσοίωνο σενάριο και το τραβήξουμε όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται προς τα άκρα, τότε δεν μιλάμε για μια “ξαφνική αποκάλυψη”, αλλά για μια αλυσίδα γεγονότων που κλιμακώνονται μέχρι να σπάσει η ισορροπία του πλανήτη.
Ξεκινάει από την επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής, όχι απλώς στους 2–3°C αλλά πολύ παραπάνω, επειδή ενεργοποιούνται τα λεγόμενα feedback loops. Για παράδειγμα, λιώνει ο μόνιμος πάγος και απελευθερώνεται μεθάνιο, που είναι πολύ πιο ισχυρό αέριο του θερμοκηπίου, καίγονται τεράστιες εκτάσεις δασών όπως ο Αμαζόνιος και από “πνεύμονες” του πλανήτη μετατρέπονται σε πηγές CO₂. Από ένα σημείο και μετά, η κατάσταση παύει να ελέγχεται από τον άνθρωπο.
Μέσα σε 100–200 χρόνια σε αυτό το σενάριο, μεγάλες περιοχές κοντά στον Ισημερινό γίνονται ουσιαστικά ακατοίκητες λόγω συνδυασμού ζέστης και υγρασίας που δεν επιτρέπει στο σώμα να αποβάλει θερμότητα. Οι καύσωνες δεν είναι πια “ακραία φαινόμενα”, αλλά κανονικότητα. Η γεωργία καταρρέει σε πολλές χώρες ταυτόχρονα, όχι επειδή δεν υπάρχει καθόλου νερό, αλλά επειδή το κλίμα γίνεται απρόβλεπτο. Οι θάλασσες ανεβαίνουν αρκετά ώστε να εκτοπιστούν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι.
Αυτό δεν οδηγεί απευθείας στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας, αλλά σε κάτι που μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επικίνδυνο: Μία αλυσιδωτή κατάρρευση συστημάτων. Κράτη πιέζονται, συγκρούσεις αυξάνονται, υποδομές διαλύονται. Αν συνδυαστεί με τεχνολογικούς κινδύνους ή πολέμους, τότε το ανθρώπινο είδος μπορεί να μειωθεί δραματικά ή να χάσει τον πολιτισμό του όπως τον ξέρουμε.
Αν το πάμε ακόμη πιο μακριά και υποθέσουμε ότι τίποτα δεν σταθεροποιείται, τότε σε μερικές χιλιάδες χρόνια η Γη μπορεί να μπει σε κατάσταση “υπερθερμοκηπίου”, κάτι σαν μια ήπια εκδοχή αυτού που συνέβη στην Αφροδίτη. Οι ωκεανοί αρχίζουν να εξατμίζονται σταδιακά, η υγρασία εγκλωβίζει ακόμη περισσότερη θερμότητα και το σύστημα ξεφεύγει εντελώς. Σε αυτό το ακραίο σενάριο, η πολύπλοκη ζωή δεν επιβιώνει.
Και μετά, στο πολύ μακρινό μέλλον, έρχεται το σχεδόν βέβαιο τέλος που δεν έχει σχέση με τις επιλογές μας: ο Ήλιος γίνεται πιο φωτεινός, θερμαίνει τη Γη πέρα από κάθε όριο και εξαφανίζει κάθε μορφή ζωής. Αλλά αυτό είναι σε κλίμακα δισεκατομμυρίων ετών.
Το πραγματικά δυσοίωνο στοιχείο δεν είναι ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη “ημερομηνία τέλους”, αλλά ότι υπάρχει ένα μονοπάτι όπου, αν περαστούν κάποια όρια μέσα στους επόμενους έναν-δύο αιώνες, η κατάσταση αρχίζει να χειροτερεύει μόνη της και να οδηγεί σε έναν κόσμο που δεν είναι πια βιώσιμος για τον άνθρωπο όπως τον ξέρουμε.