Ελένη Πανταζή
Σαν σήμερα, 27 Ιανουαρίου, έφυγε από την ζωή πριν ένα χρόνο ο σπουδαίος Ιάσων Τριανταφυλλίδης, και η Finos Film τίμησε την μνήμη του με μία πολύ συγκινητική ανάρτηση.
Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον θάνατο του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, η Finos Film τίμησε τη μνήμη του με ανάρτηση στα social media, αναδεικνύοντας την οξυδέρκεια και το αιχμηρό του χιούμορ που λείπουν σήμερα.
Ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου και τηλεόρασης έφυγε από τη ζωή στις 27 Ιανουαρίου 2025, σε ηλικία 61 ετών, έπειτα από προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.
Στην ανάρτηση της Finos Film, συνοδευόμενη από φωτογραφία του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, αναφέρεται το μεγάλο κενό που άφησε πίσω του, η βαθιά του γνώση, το οξύ πνεύμα και το χαρακτηριστικό του χιούμορ. Παράλληλα, τονίζεται η συνεισφορά του στον ελληνικό πολιτισμό και η αφοσίωσή του στην ανάδειξη του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και του έργου της Φίνος Φιλμ, ενώ υπογραμμίζεται ότι πάνω απ’ όλα λείπει ως φίλος.
Η ανάρτηση της Finos Film
«Ένας χρόνος! Αδιανόητο! Σαν να έγινε χθες. Ναι ξέρουμε, λες και σε έχουμε μπροστά μας να λες «μα πόσο κλισέ, δεν βρήκατε τίποτε άλλο να πείτε»; Έχεις δίκιο. Μα τι να σου πούμε; Για την αισθητή απουσία σου και το πελώριο κενό που άφησες; Αφού ποτέ δεν σου άρεσαν αυτά..
Πες μας λοιπόν βρε μπαγάσα, πως τα περνάς εκεί πάνω; Ένα είναι σίγουρο. Έχεις φτιάξει στέκι και μαζεύεις όλους τους παλιούς, τους αγαπημένους σου. Και σίγουρα όταν έφτασες εκεί πάνω, όλοι τους σε υποδέχτηκαν με χαρά και με τιμές. Πως αλλιώς να υποδέχονταν τον άνθρωπο που.. «υπήρξε μια ξεχωριστή, ανήσυχη και βαθιά παθιασμένη φωνή του ελληνικού πολιτισμού.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου και άνθρωπος με σπάνια γνώση και μνήμη, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής και του έργου του στην υπεράσπιση και την ανάδειξη του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, σε μια εποχή που συχνά αντιμετωπιζόταν με συγκατάβαση ή ειρωνεία.
Ένας άνθρωπος που δεν αντιμετώπισε ποτέ τον πολιτισμό ως επάγγελμα, αλλά ως στάση ζωής με βαθιά γνώση, οξύ πνεύμα και μια συγκινητική αφοσίωση στο ελληνικό σινεμά, που κατόρθωσε να μετατρέψει τη μνήμη σε ζωντανή αφήγηση και την ιστορία σε καθημερινό διάλογο.»