Η Αμαλία Βίνος είναι καταξιωμένη καθηγήτρια φωνητικής, ορθοφωνίας και φωνητική θεραπεύτρια. Έχει πραγματοποιήσει σπουδές στο τραγούδι με υποτροφίες στο εξωτερικό (Παρίσι και Γερμανία), ενώ είναι και απόφοιτος της Γερμανικής Φιλολογίας.
Συνδυάζοντας τις γνώσεις της στη μουσική, την ψυχολογία της φωνής και τη μέθοδο Theta Healing, έχει δημιουργήσει την πρωτότυπη μέθοδο ολιστικής φωνητικής θεραπείας «SoulKey, find your own voice». Μέσα από το έργο της, βοηθά επαγγελματίες και ερασιτέχνες να απελευθερώσουν τα καταπιεσμένα συναισθήματα που μπλοκάρουν την αναπνοή τους και να ανακαλύψουν την πραγματική δύναμη της φωνής τους.
Η φωνή μας κουβαλάει την ιστορία μας, τους φόβους μας και τον τρόπο που μάθαμε να υπάρχουμε στον κόσμο. Αυτό πρεσβεύει η Αμαλία Βίνος, η γυναίκα πίσω από τη μέθοδο SoulKey, η οποία φιλοξενείται σήμερα στο daddy-cool.gr. Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, η γνωστή δασκάλα φωνητικής εξηγεί πώς η απελευθέρωση της φωνής οδηγεί στην απελευθέρωση του ίδιου του ανθρώπου.
Μέσα από έναν ειλικρινή διάλογο, αναλύει τις προκλήσεις του επαγγέλματός της, τη σχέση δασκάλου-μαθητή και στέλνει ένα συγκινητικό μήνυμα τόσο στον 12χρονο εαυτό της όσο και σε όσους αναζητούν ακόμα τη δική τους αυθεντική ταυτότητα.
Αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, ποια είναι η πρώτη σας έντονη ανάμνηση που συνδέεται με τη μουσική; Υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπατε «αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου»;
Δεν θυμάμαι να υπήρξε ποτέ μια συγκεκριμένη στιγμή που είπα “αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου”. Για μένα, κατά κάποιον τρόπο, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Από τη στιγμή που γεννήθηκα, η μουσική και η φωνή ήταν ο δρόμος μου. Δεν ήταν κάτι που αποφάσισα, ήταν κάτι που απλά ήξερα.
Η διαδρομή μέχρι το σήμερα σίγουρα δεν ήταν μια ευθεία γραμμή. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε και ποιο «μάθημα» από αυτά τα χρόνια κρατάτε σαν φυλαχτό;
Η διαδρομή μου μόνο ευθεία δεν ήταν. Υπήρξαν δυσκολίες, ανατροπές, απογοητεύσεις και στιγμές που χρειάστηκε να ξαναβρώ τη φωνή μου . Kυριολεκτικά και μεταφορικά. Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να μάθω να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου και να συνεχίζω ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονταν όπως τα είχα φανταστεί.
Αν υπάρχει ένα μάθημα που κρατάω σαν φυλαχτό, είναι ότι τίποτα από όσα μας συμβαίνουν δεν πηγαίνει χαμένο και πως όλα συμβαίνουν για κάποιο συγκεκριμένο λόγο και οπωσδήποτε για το καλό μας. Ακόμη και οι πιο δύσκολες εμπειρίες μπορούν να γίνουν γνώση, δύναμη και τελικά ένας καινούργιος δρόμος.
Σήμερα ξέρω ότι πολλές από τις δυσκολίες που κάποτε θεωρούσα εμπόδια ήταν τελικά αυτές που με οδήγησαν ακριβώς εκεί που έπρεπε να φτάσω.
Εσείς η ίδια, ως επαγγελματίας, πώς φροντίζετε και πώς προστατεύετε τη δική σας φωνή στην καθημερινότητά σας; Υπάρχουν στιγμές που νιώθετε ότι «κουράζεται» η δική σας έκφραση;
Η φωνή μου είναι το βασικό εργαλείο της δουλειάς μου, οπότε η φροντίδα της είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Προσέχω πολύ την τεχνική με την οποία μιλάω και διδάσκω, την αναπνοή, την ενυδάτωση, την ξεκούραση και κυρίως ακούω πότε η φωνή μου χρειάζεται να σταματήσει.
Φυσικά και κουράζεται και η φωνή και η έκφραση. Υπάρχουν ημέρες που έχω μιλήσει, διδάξει και ακούσει ανθρώπους για πολλές ώρες. Εκεί έχω μάθει να σέβομαι τη σιωπή. Δεν θεωρώ ότι πρέπει να έχουμε πάντα κάτι να πούμε. Μερικές φορές, η καλύτερη φροντίδα που μπορώ να προσφέρω στη φωνή μου είναι απλώς να μην τη χρησιμοποιήσω.
Βλέπετε ανθρώπους που ξεκίνησαν από το μηδέν να δουλεύουν σκληρά, να ξεπερνούν τους φόβους τους και να καταφέρνουν μεγάλα πράγματα. Πώς νιώθετε τη στιγμή που ένας μαθητής σας «σπάει» τα όριά του πάνω στη σκηνή ή στο στούντιο;
Είναι από τις στιγμές που μου θυμίζουν γιατί επέλεξα αυτό το επάγγελμα. Γιατί εγώ δεν βλέπω μόνο αυτό που βλέπει το κοινό πάνω στη σκηνή ή αυτό που ακούγεται στο στούντιο. Ξέρω τι προηγήθηκε.
Ξέρω τους φόβους, τις ανασφάλειες, τις φορές που κάποιος πίστεψε ότι δεν μπορεί, τη δουλειά και την επιμονή που χρειάστηκαν για να φτάσει μέχρι εκεί. Όταν λοιπόν ένας μαθητής μου ξεπερνά ένα όριο που κάποτε θεωρούσε αξεπέραστο, η συγκίνηση είναι τεράστια. Και ίσως αυτή να είναι για μένα η μεγαλύτερη ανταμοιβή της διδασκαλίας: Nα βλέπω έναν άνθρωπο να κατακτά κάτι που κάποτε δεν πίστευε ότι ήταν δυνατό για τον ίδιο.
Λένε ότι ο δάσκαλος μαθαίνει από τον μαθητή. Υπάρχει κάποια ιστορία ή κάποιος μαθητής σας που σας άλλαξε τον τρόπο που βλέπετε τη μουσική ή την ίδια τη ζωή;
Δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω έναν μαθητή ή μία συγκεκριμένη ιστορία. Με έναν τρόπο, κάθε μαθητής που έχει περάσει από τη ζωή μου με έχει διδάξει κάτι.
Άλλος μου έμαθε περισσότερα για την υπομονή, άλλος για την επιμονή, άλλος για τα όρια, την εμπιστοσύνη ή τη δύναμη που μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος μέχρι να βρει τον τρόπο να την εκφράσει. Η διδασκαλία για μένα δεν ήταν ποτέ μια μονόδρομη διαδικασία
. Όσα χρόνια κι αν διδάσκω, συνεχίζω να μαθαίνω μέσα από τους μαθητές μου. Και ίσως αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα αυτής της δουλειάς: ότι εξελίσσεσαι μαζί με τους ανθρώπους που καλείσαι να εξελίξεις.
Η μέθοδος SoulKey που έχετε δημιουργήσει συνδυάζει τη φωνητική με τη θεραπευτική προσέγγιση. Πώς καταφέρνετε να ξεκλειδώνετε όχι μόνο τις φωνητικές χορδές, αλλά και τα συναισθήματα ενός ανθρώπου που έρχεται σε εσάς;
Στο SoulKey δεν αντιμετωπίζουμε τη φωνή ως κάτι αποκομμένο από τον άνθρωπο. Η φωνή κουβαλάει την ιστορία μας, τις εμπειρίες μας, τους φόβους μας, τον τρόπο που έχουμε μάθει να εκφραζόμαστε ή να συγκρατούμε όσα νιώθουμε.
Γι’ αυτό και πολλές φορές μια φωνητική δυσκολία δεν χρειάζεται μόνο τεχνική δουλειά. Χρειάζεται να καταλάβουμε τι συμβαίνει πίσω από αυτήν. Μέσα από τη φωνητική εκπαίδευση, την αναπνοή, το σώμα, την έκφραση και τη θεραπευτική προσέγγιση, δημιουργούμε έναν ασφαλή χώρο όπου ο άνθρωπος μπορεί σταδιακά να αναγνωρίσει τι τον περιορίζει και να δοκιμάσει έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης.
Δεν πιστεύω ότι εγώ «ξεκλειδώνω» κανέναν. Ο ίδιος ο άνθρωπος το κάνει. Εγώ του δίνω τα εργαλεία και τον συνοδεύω μέχρι να μπορέσει να ακούσει και να εμπιστευτεί τη δική του φωνή.
Στη δουλειά σας καλείστε καθημερινά να διαχειριστείτε διαφορετικές προσωπικότητες, καλλιτέχνες με άγχος, ανασφάλειες ή μεγάλες προσδοκίες. Πόσο ενεργειακά και ψυχικά απαιτητικό είναι για εσάς να είστε το «στήριγμα» όλων αυτών των ανθρώπων;
Εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι ως δουλειά, αλλά ως επάγγελμα. Και έχει σημασία για μένα αυτή η διάκριση. Η λέξη «επάγγελμα» προέρχεται από το «επαγγέλλομαι» Που συμαίνει αναλαμβάνω, υπόσχομαι. Για μένα, λοιπόν, εμπεριέχει μια δέσμευση και μια ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που με εμπιστεύονται.
Και αυτή η ευθύνη είναι μεγάλη, γιατί δεν έχω απέναντί μου μόνο μια φωνή, έχω έναν ολόκληρο άνθρωπο. Κάθε μαθητής, κάθε καλλιτέχνης έρχεται με τη δική του προσωπικότητα, τις ανασφάλειες, τους φόβους και τις προσδοκίες του.
Και όταν μιλάμε για καλλιτέχνες που ήδη κάνουν καριέρα, υπάρχει επιπλέον η έκθεση, η συνεχής αξιολόγηση, οι απαιτήσεις του επαγγέλματος και η ανάγκη να αποδίδουν ακόμη και τις ημέρες που οι ίδιοι δεν είναι καλά. Εκεί ο ρόλος μου δεν είναι μόνο να φροντίσω τη φωνή τους τεχνικά, αλλά να δημιουργήσω έναν χώρο όπου μπορούν να αισθανθούν ασφαλείς και να μη χρειάζεται διαρκώς να αποδεικνύουν κάτι.
Χρειάζεται να είμαι απόλυτα παρούσα, να ακούω όχι μόνο όσα λέγονται αλλά και όσα δεν λέγονται, διατηρώντας παράλληλα τα δικά μου όρια.
Με τα χρόνια έμαθα κάτι πολύ σημαντικό: άλλο να στηρίζεις έναν άνθρωπο και άλλο να κουβαλάς το βάρος του. Και για να μπορώ να είμαι πραγματικά παρούσα για τους ανθρώπους που εμπιστεύονται τη φωνή τους σε μένα, χρειάζεται να φροντίζω εξίσου και τη δική μου ισορροπία.
Όταν ένας μαθητής σας αποκτά τεράστια αναγνωρισιμότητα ή κάνει μια μεγάλη επιτυχία, πώς τον βοηθάτε να διαχειριστεί την ξαφνική δημοσιότητα και να παραμείνει προσγειωμένος και συγκεντρωμένος στην τέχνη του;
Όταν ένας μαθητής μου γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, θεωρώ σημαντικό να του θυμίζω από πού ξεκίνησε. Για μένα παραμένει ο ίδιος άνθρωπος και ο ίδιος καλλιτέχνης που έχει ακόμη πράγματα να ανακαλύψει, να δουλέψει και να εξελίξει.
Προσπαθώ να παραμένω ένα σταθερό και ειλικρινές σημείο αναφοράς, όπου δεν υπάρχουν χειροκροτήματα ούτε τίτλοι, αλλά δουλειά, αλήθεια και εξέλιξη. Η μεγάλη επιτυχία φέρνει μαζί της τεράστια έκθεση, προσδοκίες και πίεση και, πολλές φορές, ο καλλιτέχνης χρειάζεται έναν χώρο όπου μπορεί απλώς να είναι ο εαυτός του.
Γι’ αυτό προσπαθώ να του θυμίζω όχι ποιος έγινε μετά την επιτυχία, αλλά ποιος ήταν πριν από αυτήν και ποιος ήταν ο λόγος που ξεκίνησε. Γιατί στο τέλος, η αναγνωρισιμότητα μπορεί να έρχεται και να φεύγει· αυτό που μένει είναι η σχέση του ανθρώπου με την τέχνη του και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Ποιο είναι το πιο συχνό «λάθος» ή ο πιο κοινός μύθος που ακούτε από τον κόσμο σχετικά με τη φωνητική και το τραγούδι και θα θέλατε να τον καταρρίψετε;
Ο μεγαλύτερος μύθος για μένα είναι το υπερτιμημένο ταλέντο. Ακούω πολύ συχνά το «ή έχεις φωνή ή δεν έχεις», και διαφωνώ απόλυτα. Η φωνή είναι ένα όργανο που εκπαιδεύεται, εξελίσσεται και μπορεί να αλλάξει εντυπωσιακά όταν δουλευτεί σωστά. Φυσικά υπάρχουν διαφορετικές φυσικές δυνατότητες, ηχοχρώματα και ευκολίες, αλλά το ταλέντο είναι μόνο η αφετηρία και πολλές φορές ούτε καν η σημαντικότερη.
Η τεχνική, η συστηματική εξάσκηση, η σωστή καθοδήγηση, η πειθαρχία και η συνέπεια είναι αυτά που τελικά κάνουν τη διαφορά. Έχω δει ανθρώπους με εξαιρετικά φυσικά προσόντα να μένουν στάσιμοι και ανθρώπους που ξεκίνησαν με πολύ λιγότερες ευκολίες να εξελίσσονται εντυπωσιακά.
Αν λοιπόν υπάρχει ένας μύθος που θα ήθελα να καταρρίψω, είναι ότι το ταλέντο αρκεί. Δεν αρκεί. Και ίσως τελικά να είναι το πιο υπερτιμημένο κομμάτι της επιτυχίας.
Μέσα από τη δουλειά σας, βοηθάτε τον κόσμο να βρει την αυθεντική του φωνή. Τελικά, το να «μπλοκάρει» η φωνή μας είναι θέμα τεχνικής ή είναι ένας καθρέφτης της ψυχολογίας μας;
Για μένα, η φωνή μας είναι η ιστορία της ζωής μας. Ο τρόπος που μιλάμε, τραγουδάμε και εκφραζόμαστε δεν δημιουργήθηκε σήμερα. Έχει διαμορφωθεί μέσα στα χρόνια, από τις εμπειρίες μας, τις σχέσεις μας, τους φόβους μας, από όσα μάθαμε ότι επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται να λέμε, από τις φορές που ακουστήκαμε αλλά και από εκείνες που χρειάστηκε να σωπάσουμε.
Όλα αυτά αφήνουν το αποτύπωμά τους στη φωνή. Γι’ αυτό, όταν μια φωνή «μπλοκάρει», εμένα με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να αναζητήσω τι υπάρχει πίσω από αυτό το μπλοκάρισμα παρά να το αντιμετωπίσω μόνο ως ένα τεχνικό ζήτημα.
Η τεχνική είναι ένα πολύτιμο εργαλείο, αλλά δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από τον άνθρωπο. Γιατί μπορεί κάποιος να γνωρίζει πολύ καλά πώς να χρησιμοποιήσει τη φωνή του και παρ’ όλα αυτά, μπροστά σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο ή σε μια συγκεκριμένη συνθήκη, η φωνή του να αλλάζει.
Εκεί αρχίζει για μένα η πραγματική δουλειά: να ανακαλύψουμε τι έχει μάθει αυτή η φωνή μέσα στα χρόνια να συγκρατεί, να προστατεύει ή να κρύβει. Γιατί πολλές φορές, όταν απελευθερώνεται η φωνή, απελευθερώνεται μαζί της και ένα κομμάτι του ίδιου του ανθρώπου.
Όταν κλείνει η πόρτα του στούντιο και τα φώτα σβήνουν, ποια είναι η αγαπημένη σας καθημερινή συνήθεια που σας αποφορτίζει πλήρως;
Η σιωπή. Μετά από τόσες ώρες φωνής, μουσικής, διδασκαλίας και ανθρώπινης επαφής, έχω πραγματικά ανάγκη να μη μιλάω και να μην ακούω τίποτα. Να επιστρέφω στο σπίτι, να αφήνω για λίγο το κινητό στην άκρη, να μη χρειάζεται να είμαι διαθέσιμη για κανέναν και να κάνω μια βόλτα με το σκυλάκι μου, τον Φραγκίσκο. Αυτές οι πολύ απλές στιγμές είναι για μένα ο καλύτερος τρόπος αποφόρτισης.
Ίσως ακούγεται παράδοξο για έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη φωνή, αλλά έχω μάθει ότι για να μπορείς να ακούσεις πραγματικά τη φωνή σου, χρειάζεσαι και τη σιωπή.
Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο του χαρακτήρα σας ή μια μικρή σας «παραξενιά» που δεν γνωρίζει σχεδόν κανένας από όσους σας βλέπουν στα social media;
Έχω πολλές παραξενιές, δεν ξέρω ποια να πρωτοαποκαλύψω! Μία από τις πιο χαρακτηριστικές έχει να κάνει με τα βιβλία μου. Αγαπώ πολύ το διάβασμα, είναι μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες. Θέλω όμως τα βιβλία μου να είναι πάντα σε απόλυτη τάξη και ατσαλάκωτα, σαν να βγήκαν μόλις από το τυπογραφείο.
Μπορεί να έχω διαβάσει ένα βιβλίο ολόκληρο ξανά και ξανά και, όταν επιστρέψει στη βιβλιοθήκη, θέλω να μοιάζει σαν να μην το έχει αγγίξει ποτέ κανείς. Αυτή είναι μία από τις παραξενιές μου… τις υπόλοιπες θα τις κρατήσω για την επόμενη συνέντευξη!
-Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην απαιτητική επαγγελματική σας ζωή και τον προσωπικό σας χρόνο; Πού βρίσκετε τη δική σας «πηγή» για να γεμίζετε τις μπαταρίες σας;
Δεν είμαι σίγουρη ότι έχω κατακτήσει ακόμη την τέλεια ισορροπία και ίσως τελικά να μην υπάρχει. Αγαπώ πάρα πολύ το επάγγελμά μου και πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσω πού τελειώνει αυτό και πού αρχίζει η προσωπική μου ζωή.
Με τα χρόνια, όμως, έχω μάθει να αναγνωρίζω περισσότερο πότε χρειάζομαι να σταματήσω και να απομακρυνθώ λίγο από όλα. Η δική μου «πηγή» είναι τα πολύ απλά πράγματα: οι άνθρωποι που αγαπώ, ένα καλό βιβλίο, μια βόλτα με τον Φραγκίσκο, η άσκηση, ένα ταξίδι, η φύση και, πάνω απ’ όλα, λίγος χρόνος με τον εαυτό μου.
Νομίζω ότι γεμίζω πραγματικά τις μπαταρίες μου όταν δεν χρειάζεται να έχω κανέναν ρόλο. Ούτε της δασκάλας, ούτε της επαγγελματία, ούτε εκείνης που πρέπει να έχει πάντα μια απάντηση. Απλώς να είμαι.
Αν η ζωή σας αυτή τη στιγμή ήταν ένα τραγούδι, ποιος θα ήταν ο τίτλος του και ποιο συναίσθημα θα κυριαρχούσε;
Αν η ζωή σας αυτή τη στιγμή ήταν ένα τραγούδι, ποιος θα ήταν ο τίτλος του και ποιο συναίσθημα θα κυριαρχούσε;«Ακόμα μαθαίνω». Αυτός θα ήταν ο τίτλος. Και το συναίσθημα θα ήταν ευγνωμοσύνη μαζί με μια μεγάλη περιέργεια για όσα έρχονται. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν εξελίσσομαι μέσα στο επάγγελμά μου, εξακολουθώ να αισθάνομαι μαθήτρια…Των ανθρώπων, της φωνής, της μουσικής, της ίδιας της ζωής.
Έχω μάθει πολλά, έχω αλλάξει πολλά, αλλά όσο προχωράω τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πόσα ακόμη έχω να ανακαλύψω. Και νομίζω ότι θέλω να παραμείνω έτσι: να μη θεωρήσω ποτέ ότι «έφτασα», να συνεχίσω να παρατηρώ, να ακούω, να εκπλήσσομαι και, κυρίως, να μαθαίνω.
Τι είναι αυτό που δεν έχετε ζήσει ακόμα, είτε καλλιτεχνικά είτε προσωπικά, και θα θέλατε πολύ να το νιώσετε και να το εμπειραθείτε;
Είναι πολλά αυτά που δεν έχω ζήσει ακόμη και ευτυχώς! Δεν θα ήθελα να αισθάνομαι ότι έχω ήδη ζήσει όλα όσα επιθυμώ. Καλλιτεχνικά, υπάρχουν ακόμη συνεργασίες, άνθρωποι και δημιουργικές εμπειρίες που θα ήθελα πολύ να συναντήσω στον δρόμο μου.
Προσωπικά, θέλω να συνεχίσω να ταξιδεύω, να ανακαλύπτω, να αγαπώ και να εκπλήσσομαι. Αλλά ίσως αυτό που με συναρπάζει περισσότερο είναι ότι τα σημαντικότερα πράγματα που θα ζήσω μπορεί αυτή τη στιγμή να μην ξέρω καν ποια είναι.
Θέλω να αφήνω χώρο στη ζωή να με εκπλήσσει. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να έχω αποφασίσει από πριν όλα όσα θέλω να μου συμβούν.
Αν είχατε τη δυνατότητα να κάνετε ένα σεμινάριο ή μια συνεδρία SoulKey σε οποιονδήποτε άνθρωπο στον πλανήτη (ζωντανό ή από το παρελθόν), ποιον θα επιλέγατε και γιατί;
Τη Μαρία Κάλλας. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν θα της έκανα εγώ σεμινάριο ή αν τελικά θα καθόμουν απέναντί της και θα την άφηνα να κάνει εκείνη σε μένα!
Θα ήθελα πάρα πολύ να τη συναντήσω, όχι μόνο για τη φωνή και την τεράστια καλλιτεχνική της αξία, αλλά για να γνωρίσω τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο. Να την ακούσω να μιλά για τη σχέση της με τη φωνή της, για τους φόβους, τις απαιτήσεις, τις ανασφάλειες, τη δύναμη και την ευαισθησία της.
Θα ήθελα να καταλάβω πώς βίωνε η ίδια όλα όσα εμείς σήμερα γνωρίζουμε ως «Μαρία Κάλλας». Νομίζω ότι αυτή θα ήταν μια συνάντηση στην οποία θα πήγαινα ως δασκάλα και θα κατέληγα μαθήτρια. Και θα το απολάμβανα πολύ.
Αν μπορούσατε να στείλετε ένα μήνυμα στο μέλλον, τι ονειρεύεστε για την Αμαλία των επόμενων χρόνων, αλλά και για τους ανθρώπους που αναζητούν ακόμα τη δική τους «φωνή»;
Για την Αμαλία των επόμενων χρόνων εύχομαι να συνεχίσει να μαθαίνει, να δημιουργεί, να εξελίσσεται και, κυρίως, να μη χάσει ποτέ την περιέργεια και τη χαρά με την οποία ξεκίνησε. Να τολμά να αλλάζει, να μην επαναπαύεται σε όσα έχει ήδη κατακτήσει και να συνεχίζει να συναντά ανθρώπους που θα της ανοίγουν καινούργιους δρόμους.
Και για όλους εκείνους που αναζητούν ακόμη τη δική τους φωνή, θα ήθελα να πω να μην ψάχνουν να βρουν την «τέλεια» φωνή. Να αναζητήσουν τη δική τους. Εκείνη που τους μοιάζει, που λέει την αλήθεια τους και που δεν χρειάζεται να αντιγράφει κανέναν για να αξίζει να ακουστεί.
Γιατί τελικά η φωνή μας δεν είναι μόνο ο ήχος που βγαίνει από το στόμα μας. Είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να υπάρχουμε μέσα στον κόσμο. Και εύχομαι σε όλους μας να έχουμε το θάρρος να υπάρχουμε με τη δική μας.
Αν κοιτάζατε τώρα τον καθρέφτη και βλέπατε τη δωδεκάχρονη Αμαλία, τι θα της λέγατε;
Θα της έλεγα: “Να εμπιστεύεσαι τη φωνή μέσα σου, ακόμη κι όταν οι γύρω σου δεν την καταλαβαίνουν. Θα υπάρξουν στιγμές που θα αμφισβητήσεις πολλά, ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό. Μην ανησυχείς. Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις. Συνέχισε. Θα γίνεις πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορείς σήμερα να φανταστείς”.
Θα ήθελα να μοιραστείτε μαζί μας μια φράση που σας εκφράζει ή που κάτι σημαίνει για εσάς.
Η φωνή σου δεν χρειάζεται να είναι τέλεια. Χρειάζεται να είναι αληθινή! Αυτό άλλωστε σημαίνει και το «SoulKey, find your own voice»
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ψάχνουμε την τέλεια εκδοχή μας και, ακολουθώντας τη φιλοσοφία του SoulKey, να βρούμε απλώς τη δική μας, μοναδική φωνή.
Ευχαριστούμε θερμά την Αμαλία Βίνος για αυτή την ειλικρινή κατάθεση ψυχής που μας θύμισε πώς είναι να υπάρχεις στον κόσμο με θάρρος και αλήθεια.
Εσείς, αλήθεια, έχετε βρει τη δική σας φωνή;