Έλενα Τριανταφύλλου
Αυτά τα παιδικά τραύματα έχουν όσοι άνθρωποι δεν ζητούν ποτέ βοήθεια στη ζωή τους όσο άσχημα κι αν τους τα έχει φέρει η ζωή.
Τα παιδικά τραύματα μπορεί να μην τα βλέπεις ή να νιώθεις ότι επηρεάζουν συνεχώς τη καθημερινότητά σου, όμως βρίσκονται πάντα εκεί και εκδηλώνονται μέσα από συμπεριφορές που θεωρούμε απλά ότι είναι στον χαρακτήρα μας. Αυτά τα παιδικά τραύματα έχουν οι άνθρωποι που δεν ζητούν ποτέ βοήθεια από κανέναν.
Δεν είναι λίγοι οι ενήλικες με παιδικά τραύματα. Δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς έχουμε και μας επηρεάζουν σε απλές και καθημερινές συμπεριφορές που νομίζουμε εσφαλμένα ότι είναι απλά στο χαρακτήρα μας. Φαίνεται λοιπόν πως σύμφωνα με τους ψυχολόγους οι άνθρωποι που δεν ζητούν ποτέ τη βοήθεια των άλλων έχουν αυτά τα παιδικά τραύματα. Διαβάστε παρακάτω:
Οι ανάγκες τους αντιμετωπίζονταν ως ενοχλητικές
Μπορεί να μεγάλωσες σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου όταν ζητούσες βοήθεια από τους γονείς σου, εκείνοι τις περισσότερες φορές σε υποβάθμιζαν και θεωρούσαν τα προβλήματά σου πολύ μικρά για να ασχοληθούν. Ένιωθες ότι ενοχλείς κι έτσι έμαθες να επιβιώνεις μόνος σου και να μη ζητάς τη βοήθεια κανενός.
Χρησιμοποιούσαν το ότι είσαι ευάλωτος σαν αδυναμία
Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που θεωρούν ότι όταν πέφτεις είσαι αδύναμος και πως η αδυναμία δεν πρέπει να ισχύει σε καμία περίπτωση. Αν λοιπόν οι γονείς σου, σου έλεγαν από μικρό ότι πρέπει να είσαι δυνατός και πεισματάρης και να μην λυγίζεις με την πρώτη δυσκολία, μπορεί να σου πέρασαν το μήνυμα ότι σε κάθε ευκαιρία θα πρέπει εσύ να δείχνεις δυνατός είτε σου βγαίνει είτε όχι.
Είδαν τους γονείς τους να θυσιάζονται
Αν μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον όπου οι γονείς γινόντουσαν θυσία για τα πάντα είναι πολύ λογικό στην αντίστροφη ψυχολογία, να γίνεις κλειστός και καχύποπτος. Δεν θες να μοιάσεις στους γονείς σου, οπότε δεν θες και να ζητάς βοήθεια από κανέναν, από φόβο ότι θα τον βάλεις στη ζωή σου περισσότερο από όσο πρέπει και θα σε εκμεταλλευτεί.
Ήσουν από μικρός ο βράχος της οικογένειας
Υπάρχουν παιδιά που ανέλαβαν ευθύνες ενηλίκων προτού να έρθει η σωστή στιγμή να το κάνουν. Αυτά τα παιδιά γίνονται ενήλικες που όταν μεγαλώσουν όχι μόνο δεν ζητούν βοήθεια από κανέναν αλλά νιώθουν πως όταν το κάνουν είναι αδύναμοι και αποτυχημένοι. Αυτό διότι από μικρή ηλικία ένιωθαν ανασφάλεια μέσα στον οικογενειακό ιστό.
Έμαθαν πως η εμπιστοσύνη δημιουργεί προβλήματα
Η εμπιστοσύνη είναι απαραίτητη σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε ανθρώπινη σχέση. Όμως δεν είναι λίγα τα οικογενειακά περιβάλλοντα που περνούν το μήνυμα στα παιδιά ότι δεν πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη σε κανέναν. Κι αυτό δημιουργεί αποξενωμένους ενήλικες που φοβούνται να δείξουν την αδύναμη πλευρά τους στον καθένα.
Άκουγαν συνεχώς πως κάνουν λάθος
Αν μεγάλωσες σε μία οικογένεια που συνεχώς υπογράμμιζε τα λάθη σου είναι λογικό να έγινες ένας ενήλικας που φοβάσαι να δείξεις την τρωτή σου πλευρά στον οποιοδήποτε από φόβο μη τσαλακωθείς. Έτσι επέλεξες να κλειστείς στο καβούκι σου και να το παίζεις χαρούμενος και πετυχημένος ανεξάρτητα με το τι συμβαίνει στη ζωή σου.
Μεγάλωσαν σε περιβάλλον αβεβαιότητας
Όπως αναφέραμε και πιο πάνω όταν τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας και δεν νιώθουν την οικογενειακή γαλήνη και θαλπωρή μαθαίνουν να επιβιώνουν μόνα τους. Έτσι δε θα παραδεχτούν εύκολα ότι χρειάζονται τη βοήθειά σου γιατί έτσι και αλλιώς δεν έχουν μάθει ότι υπάρχουν άνθρωποι που όντως μπορούν να τους βοηθήσουν. Κι αν μεγαλώνεις παιδί με παιδικά τραύματα δες πως οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά με παιδικά τραύματα.