Έλενα Τριανταφύλλου
Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μία αύξηση του σχολικού εκφοβισμού σε όλη τη χώρα. Πάντα υπήρχαν παιδιά που κορόιδευαν άλλα παιδιά στο σχολείο ή και εκτός σχολικού περιβάλλοντος, όμως πλέον οι ειδήσεις κάνουν λόγο για ανηλίκους που βγάζουν μαχαίρι, ξυλοφορτώνουν άλλα παιδιά, στήνουν ενέδρες, λειτουργούν σαν συμμορίες.
Κι όλα αυτά, δεν παρατηρούνται μόνο σε ελληνικές γειτονιές που θεωρούνται γκετοποιημένες, αλλά παντού. Τί συμβαίνει και έχει αυξηθεί ο σχολικός εκφοβισμός στην Ελλάδα; Φταίνε τα παιχνίδια; Φταίει η trap; Φταίνε τα μηνύματα που περνούν οι ταινίες και οι σειρές στη τηλεόραση; Ή μήπως ο φταίχτης βρίσκεται στον καθρέφτη μας;
Τί φταίει για τον σχολικό εκφοβισμό; Μήπως η τραπ μουσική; Μήπως τα βιντεοπαιχνίδια, οι σειρές και οι ταινίες που προβάλλονται στη τηλεόραση; Ή μήπως εμείς οι ίδιοι; Ένα άρθρο άποψης και προβληματισμού σχετικά με τα φαινόμενα ακραία βίας που παρατηρούνται ανάμεσα σε ανηλίκους τα τελευταία χρόνια.Διαβάστε παρακάτω:
Τί φταίει για τον σχολικό εκφοβισμό;
Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα ζήτημα που απασχολεί όλο και μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας. Κι ενώ τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία ευαισθητοποίηση παραπάνω σχετικά με αυτό το φαινόμενο, βλέπουμε την ίδια στιγμή ότι όχι μόνο δεν αποδυναμώνεται, αλλά γίνεται όλο και πιο έντονο. Όλο και πιο βίαιο. Μόλις πριν 10 χρόνια, σχολικός εκφοβισμός θεωρούνταν ένα παιδί να προσβάλλει ή να κοροϊδεύει ένα άλλο παιδί στο σχολείο.
Και σίγουρα η ψυχολογική βία και το συναίσθημα του να μην ανήκεις πουθενά, δεν είναι μικρό ούτε εύκολο. Όμως ποτέ μου δεν κατάλαβα, πως από τα κοροϊδευτικά σχόλια περάσαμε στα μαχαίρια, στις ενέδρες, στις τακτικές συμμοριών, σε περιοχές της Ελλάδας που δεν είναι γκετοποιημένες με κάποιον τρόπο. Όσες φορές έχω ανοίξει αυτό το θέμα με άλλους ανθρώπους, λένε ότι φταίει η τραπ και τα μηνύματα που περνάει στα παιδιά.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι τα βιντεοπαιχνίδια προωθούν τη βία και τα παιδιά θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό και το αναπαράγουν. Άλλοι λένε ότι όλα ξεκινούν από το σπίτι. Η αλήθεια βρίσκεται σε κάθε περίπτωση κάπου στη μέση, όμως είναι πάντα εύκολο να κατηγορείς ένα είδος μουσικής, ένα βιντεοπαιχνίδι ή μία σειρά στη τηλεόραση. Το δύσκολο είναι να δεις την αλήθεια κατάματα.
Η αλήθεια λοιπόν για μένα είναι η εξής. Η τραπ μουσική δεν παίζει μεγάλο ρόλο στο πως συμπεριφέρονται τα παιδιά μεταξύ τους. Σαν είδος μουσικής δεν προορίζεται για μικρά παιδιά κι ενώ διαφωνώ κάθετα όσων αφορά τα μηνύματα που περνούν οι τράπερς μέσα από τα τραγούδια τους, το μόνο σίγουρο είναι ότι η διαφωνία μου δεν μπορεί να σημαίνει και τη φίμωσή τους.
Τα albums που κυκλοφορούν λένε πάνω ότι το περιεχόμενο δεν είναι κατάλληλο για ανηλίκους. Οπότε δεν καταλαβαίνω με ποια λογική οι γονείς επιτρέπουν στα παιδιά τους να ακούν τραγούδια τέτοιου τύπου και πόσο μάλλον να επιτρέπουν στα παιδιά να πηγαίνουν ακόμη και στα lives τους. Την ίδια στιγμή που ο ίδιος ο Light σε συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου, είχε πει ότι νιώθει άβολα να τραγουδάει αυτά τα πράγματα και κάτω να χορεύουν 12χρονα.
Παρόλα αυτά τα τραγούδια είναι απλά τραγούδια. Κανένα παιδί δε θα μπλέξει με τον υπόκοσμο επειδή το είπε ο τάδε Light, αν έχει πάρει σωστή παιδεία και σωστές βάσεις από το σπίτι του. Κανένα παιδί επίσης δε θα αρπάξει ένα μαχαίρι να θερίσει κόσμο, επειδή τελευταία παίζει πολύ GTA. Μεγάλωσαν γενιές και γενιές με το GTA όμως ξαφνικά αυτό ευθύνεται που ο σχολικός εκφοβισμός βρίσκεται στα ύψη.
Το πρόβλημα είναι κοινωνικό. Είναι βαθύτερο και σίγουρα η λύση του δεν βρίσκεται απλά στο να καταργήσουμε τη τραπ ή να θέσουμε βέτο στο τί παιχνίδια μπορούν να κυκλοφορούν στην αγορά. Τα παιδιά μιμούνται ως επί το πλείστον αυτά που βλέπουν στο σπίτι τους ή προσπαθούν με κάθε τρόπο να κερδίσουν την προσοχή των γονιών τους. Μη ξεχνάτε ότι και οι νταήδες είναι κι αυτοί θύματα μίας κατάστασης.
Όταν ένα παιδί βιώνει ενδοοικογενειακή βία, αυτό θα θελήσει να κάνει και στον φίλο του ή τον συμμαθητή του. Η βία έχει ξεκινήσει να κανονικοποιείται ήδη μέσα από το σπίτι του. Όμως υπάρχει και μία άλλη κατηγορία παιδιών. Παιδιών που μεγαλώνουν σε σπίτι με συνηθισμένους γονείς, χωρίς εντάσεις, χωρίς προβλήματα. Παιδιά που όμως δεν έχουν όρια.
Γιατί οι περισσότεροι γονείς του σήμερα, υπήρξαν παιδιά που κάποτε καταπιέστηκαν. Έφαγαν πολύ ξύλο από τους δικούς τους γονείς, πολλή καταπίεση, πολλή άνευ λόγου αυστηρότητα σε όλους τους τομείς. Κι όταν εκείνοι έγιναν γονείς είπαν ότι δε θα επαναλάβουν τα ίδια λάθη. Και πολύ καλά έκαναν. Μόνο που πέρασαν στο αντίθετο άκρο.
Γονείς που δεν λένε ποτέ όχι στα παιδιά τους. Που δεν προσπαθούν να βάλουν όρια. Που καμία πράξη των παιδιών τους δεν έχει συνέπεια, λες και στη ζωή θα τους δοθούν όλα απλόχερα. Γονείς που θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο θα μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά. Μόνο που τα παιδιά έχουν ανάγκη το όχι. Έχουν ανάγκη το όριο. Έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι αυτό που κάνουν έχει είτε θετικό είτε αρνητικό αντίκτυπο στη ζωή τους.
Γιατί αν δεν το νιώσουν αυτό, νιώθουν αδιαφορία και ανασφάλεια. Κι όταν ένα παιδί νιώσει έτσι, θα κάνει ό,τι μπορεί για να τραβήξει τα βλέμματα. Να κερδίσει την προσοχή τους. Στην ουσία προσπαθεί να κερδίσει αυτό το “όχι” που θα το κάνει να νιώσει και πάλι ασφάλεια. Τέλος, το πρόβλημα όπως είπα για μένα, είναι βαθύτερο και φυσικά δεν αφορά μόνο τους γονείς.
Αφορά μία κοινωνία ολόκληρη. Ζούμε κάτω από διαρκές άγχος. Ακόμη κι όταν δεν νιώθουμε αγχωμένοι, έρευνες δείχνει ότι υποσυνείδητα είμαστε. Τρέχουμε όλη μέρα σε δουλειές, υποχρεώσεις, μετράμε τα ρέστα μας να βγάλουμε τον μήνα και θέτουμε τα παιδιά μας στον αυτόματο πιλότο επειδή τους έχουμε εμπιστοσύνη.
Γονείς σκύψτε πάνω από τις ανάγκες των παιδιών σας. Εκπαιδευτικοί, χρειάζεται κάτι παραπάνω από ενημερωτικά φυλλάδια ενάντια στον σχολικό εκφοβισμό για να λυθεί το πρόβλημα. Κανένα είδος μουσικής, κανένα βιντεοπαιχνίδι, καμία ταινία και καμία σειρά δεν έχει την δύναμη να κάνει τα παιδιά τόσο βίαια. Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας και την κοινωνία την φτιάχνουμε εγώ κι εσύ. Αναρωτήσου τί έκανες εσύ λάθος για να φτάσουν εδώ τα πράγματα.