Η Τατιάνα Γκούσιν σε μια αποκλειστική συνέντευξη μιλά για τη ζωή της μέσα και έξω από το στάδιο

Μια απο τις πιο σταθερές και χαμηλών τόνων παρουσίες του Ελληνικού στίβου, με επιδόσεις που μιλούν απο μόνες τους ,η πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος, Τατιάνα Γκούσιν, ανοίγει την καρδιά της, σε μια αποκλειστική συνέντευξη.

Η Τατιάνα Γκούσιν δεν είναι απλώς μια αθλήτρια που «πετάει» πάνω από τον πήχη. Είναι μια φωτεινή προσωπικότητα που εκπέμπει δυναμισμό και μια σπάνια εσωτερική ηρεμία. Γεννημένη το 1994, η κορυφαία Ελληνίδα πρωταθλήτρια του άλματος εις ύψος έχει διαγράψει μια εντυπωσιακή πορεία που την οδήγησε μέχρι την ελίτ του παγκόσμιου στίβου.

Με συμμετοχές σε τελικούς Ευρωπαϊκών και Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων, και με κορυφαία στιγμή την παρουσία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024, η Τατιάνα έχει αποδείξει πως η επιμονή είναι το ισχυρότερο “όπλο” της.

Η Τατιάνα εκτός τους πρωταθλητισμού, σπούδασε στην πόλη Άθενς στην Αμερική και πιο συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια. Το πτυχίο της είναι στον τομέα της Επικοινωνίας και της Δημοσιογραφίας ,ενώ παράλληλα με τις σπουδές είχε αρκετές μεγάλες διακρίσεις στο κολλεγιακό πρωτάθλημα της Αμερικής σε ανοιχτό και κλειστό στίβο με σημαντικότερη τη δεύτερη θέση σε τελικούς του NCAA (2016, 2017).

Παρά τις προκλήσεις και τους σοβαρούς τραυματισμούς που πέρασε, επέστρεφε πάντα πιο δυνατή, με ατομικό ρεκόρ 1.94μ. στον ανοιχτό και 1.94μ. στον κλειστό στίβο. Πίσω από τα εντυπωσιακά της άλματα, όμως, κρύβεται μια γυναίκα με καλλιτεχνική φλέβα και μια πολύ συγκροτημένη σκέψη.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, αφήνουμε για λίγο στην άκρη τα στρώματα του ύψους και γνωρίζουμε την Τατιάνα που αγαπά τις προκλήσεις, εκτιμά τις μικρές στιγμές και δεν σταματά ποτέ να στοχεύει ψηλότερα, σε κάθε επίπεδο της ζωής της.

Πώς σε βρίσκει αυτή η  χρονιά μέχρι στιγμής, τόσο σε προπονητικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο;

Αυτή την περίοδο βρισκόμαστε στη φάση της βασικής προετοιμασίας, ίσως το πιο απαιτητικό κομμάτι της χρονιάς. Έχει πολλές ώρες προπόνησης, κόπωσης και ταυτόχρονα είναι η φάση όπου δουλεύουμε για να διορθώσουμε τεχνικά στοιχεία που δεν λειτούργησαν όσο θα θέλαμε πέρσι.

Η περσινή χρονιά ήταν αρκετά δύσκολη ψυχολογικά, κυρίως στη διαχείριση της μεταολυμπιακής περιόδου. Περίμενα πως, μετά την καλή μου εμφάνιση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, θα υπήρχε μια αλλαγή στη στήριξη και στις συνθήκες γύρω μου. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν άλλαξε κάτι ουσιαστικό, και αυτό ήταν μια μεγάλη απογοήτευση που χρειάστηκε να διαχειριστώ μόνη μου.

Φέτος, επειδή δεν υπάρχουν οι ίδιες προσδοκίες ή εξωτερικές πιέσεις όπως πέρσι, νιώθω πιο ελεύθερη. Δεν περιμένω κάτι από κανέναν και άρα δεν υπάρχει περιθώριο να απογοητευτώ. Ξεκίνησα τη χρονιά με αυτή τη νοοτροπία και ψυχολογικά βρίσκομαι σε πολύ καλύτερο σημείο. Έχω καθαρό μυαλό, διάθεση και πολύ μεγάλη όρεξη για μια πραγματικά καλή αγωνιστική χρονιά.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τον στίβο; Ήταν μια συνειδητή επιλογή ή προέκυψε τυχαία;

Ο στίβος μπήκε στη ζωή μου σχεδόν τυχαία, αλλά τελικά εξελίχθηκε στην πιο συνειδητή επιλογή που έχω κάνει. Δεν μεγάλωσα με την ιδέα ότι «θα γίνω αθλήτρια». Ήμουν ένα παιδί με πολλή ενέργεια, που έψαχνε έναν χώρο να εκφραστεί και να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Έτσι, ουσιαστικά, ο στίβος με βρήκε πριν τον βρω εγώ.

Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο στάδιο, κατάλαβα ότι κάτι με τραβούσε σε αυτό το περιβάλλον. Ήταν ο χώρος όπου άρχισα να νιώθω δύναμη, ελευθερία και μια αίσθηση σταθερότητας. Με τον καιρό, η «τυχαία γνωριμία» έγινε επιλογή ζωής. Μέσα από τον στίβο άρχισα να καταλαβαίνω ότι μπορούσα όχι μόνο να δοκιμάζω τα όριά μου, αλλά και να χτίζω χαρακτήρα.

Και κάτι ακόμα, ίσως το πιο σημαντικό: Ο αθλητισμός μού έδωσε ανθρώπους. Σχέσεις που δεν θα είχα βρει αλλού. Φίλους, προπονητές, συνοδοιπόρους, που έγιναν οικογένεια στις δύσκολες και στις όμορφες στιγμές. Στον στίβο γνώρισα ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα πριν καν πιστέψω εγώ στον εαυτό μου και αυτό είναι από τα πιο μεγάλα δώρα που μου έχει προσφέρει η ζωή.

Αν έπρεπε να περιγράψεις τον εαυτό σου με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν;

• Αποφασιστική
• Ευγνώμων
• Δυνατή

Περιέγραψε μας τι σκέφτεσαι και τι νιώθεις τη στιγμή που στέκεσαι στο σημάδι πριν το άλμα.

Όταν βρίσκομαι στο σημάδι πριν το άλμα, υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μου. Κάποιες φορές το μυαλό μου είναι απόλυτα συγκεντρωμένο στην τεχνική, δηλαδή σκέφτομαι τι δεν πήγε καλά στο προηγούμενο άλμα, πού χρειάζεται να διορθώσω κάτι, σε ποιο σημείο πρέπει να δώσω μεγαλύτερη έμφαση. Είναι μια μικρή, εσωτερική υπενθύμιση για το τι πρέπει να κάνω καλύτερα.

Άλλες φορές όμως, δεν σκέφτομαι τίποτα τεχνικό. Κλείνω τα μάτια μου για ένα δευτερόλεπτο και «βλέπω» το άλμα μου όπως θέλω να γίνει. Δεν είναι απλή οπτικοποίηση, είναι σαν να μπαίνω ήδη μέσα στην κίνηση. Αυτές οι δύο διαδικασίες μοιάζουν, αλλά η αίσθηση είναι τελείως διαφορετική.

Πέρα όμως από την τεχνική και την προετοιμασία, στο πρώτο άλμα του αγώνα υπάρχει πάντα ένα σταθερό συναίσθημα αυτό της χαράς. Νιώθω πραγματικά ευγνωμοσύνη που μου έχει δοθεί η ευκαιρία να ζω αυτή τη ζωή, να ταξιδεύω, να αγωνίζομαι, να κάνω αυτό που αγαπώ. Το κάθε άλμα είναι ένα δώρο, και προσπαθώ να το απολαμβάνω κάθε φορά, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Αυτή η χαρά είναι που με κρατάει ζωντανή μέσα στο αγώνισμα, ειδικά όταν έχω κάποιον τραυματισμό.

Ποιο ήταν το πιο σημαντικό άλμα της καριέρας σου μέχρι σήμερα και γιατί;

Το πιο εντυπωσιακό άλμα της καριέρας μου ήταν σίγουρα αυτό που μου έδωσε την πρόκριση στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι. Ωστόσο, για μένα το πιο σημαντικό άλμα ήταν το 1,94 μ. το 2019.

Είχα μόλις επιστρέψει από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με σκοπό να δοκιμάσω αν θα συνέχιζα τον πρωταθλητισμό. Ζούσα με 400 ευρώ τον μήνα και είχα βάλει στον εαυτό μου ένα αυστηρό deadline: Αν δεν κατάφερνα να πηδήξω πάνω από 1,90 μ. εκείνη τη χρονιά, θα σταματούσα και θα έμπαινα στον εργασιακό τομέα, φροντίζοντας για το μέλλον μου.

Το άλμα αυτό ήταν σημαντικό γιατί δεν ήταν μόνο μια αγωνιστική επιτυχία. Ήταν η στιγμή που απέδειξα στον εαυτό μου ότι οι συνθήκες δεν καθορίζουν τα όνειρά σου. Ήταν ένα προσωπικό στοίχημα, μια επιβεβαίωση της αποφασιστικότητας και της επιμονής μου, και η στιγμή που κατάλαβα ότι αξίζει να συνεχίσω να κυνηγάω τον αθλητισμό, παρά τις δυσκολίες.

Υπάρχει κάποια «τελετουργία» πριν από τους αγώνες που ακολουθείς πάντα;

Κάθε αγώνας είναι διαφορετικός, αλλά υπάρχουν μικρές συνήθειες που με βοηθούν να μπω στον ρυθμό μου, ανάλογα με το πού βρίσκομαι. Το πιο συνηθισμένο για όλους τους αθλητές είναι να ετοιμαζόμαστε στο δωμάτιό μας με μουσική που μας αρέσει και να χορεύουμε. Είναι ένας τρόπος να χαλαρώνουμε και να συγκεντρωνόμαστε ταυτόχρονα.

Ένα πιο ιδιαίτερο «τελετουργικό» υπάρχει πριν από τους αγώνες με την Εθνική. Συχνά πηγαίνουμε έξω για φαγητό, Ταϊλανδέζικο συνήθως, ειδικά όταν είμαστε μαζί με την Κατερίνα Στεφανίδη. Είναι μια συνήθεια που δημιουργήσαμε επειδή μια φορά πήγαμε τέλεια και οι δύο στον αγώνα μας, και από τότε το υιοθετήσαμε. Είναι κάτι μικρό, αλλά έχει γίνει τρόπος να απομακρυνθούμε από το άγχος του αγώνα και να λέμε τα νέα μας.

Τι θεωρείς πιο δύσκολο τη σωματική ή την ψυχολογική προετοιμασία;

Και τα δύο είναι πολύ σημαντικά και σίγουρα χωρίς σωστή σωματική προετοιμασία δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στον αγώνα. Ωστόσο, το ψυχολογικό κομμάτι για έναν αθλητή είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο δύσκολο, ειδικά σε ένα τεχνικό αγώνισμα όπως το άλμα σε ύψος.

Υπήρχαν φορές, όπως πέρσι, που το σώμα μου ήταν σε τέλεια αγωνιστική κατάσταση, αλλά εγώ είχα χάσει το κίνητρό μου και είχα βάλει ένα «ταβάνι» στο μυαλό μου. Ό,τι και αν μου έλεγαν οι άλλοι, δεν κατάφεραν να με βοηθήσουν. Τα άλματα που το σώμα μου ήταν έτοιμο να κάνει, δεν έγιναν ποτέ, απλώς επειδή το μυαλό μου δεν τα «έβλεπε».

Αυτό με έχει διδάξει ότι η ψυχολογική προετοιμασία είναι εξίσου σημαντική και συχνά πιο καθοριστική από τη σωματική. Είναι σημαντικό επίσης να ζητάμε βοήθεια· πολλές φορές τα εμπόδια που βάζουμε στον εαυτό μας ξεπερνιούνται πιο εύκολα από ό,τι νομίζουμε.

Πώς καταφέρνεις να συνδυάζεις τον πρωταθλητισμό με την προσωπική σου ζωή;

Όπως όλοι οι άνθρωποι που έχουν πλήρη απασχόληση, έτσι κι εγώ οργανώνω τον χρόνο μου ώστε να υπάρχει ισορροπία μεταξύ δουλειάς, προπονήσεων και προσωπικής ζωής. Συχνά, αντί για έξοδο, προτιμώ μικρές, χαλαρές συγκεντρώσεις στο σπίτι με φίλους ή οικογένεια, όπως επιτραπέζια παιχνίδια, που μου δίνουν την ευκαιρία να ξεκουραστώ και να περάσω ποιοτικό χρόνο μαζί τους.

Με τα χρόνια έχω μάθει ότι οι αθλητές μπορούν να έχουν μια φυσιολογική ζωή όπως όλοι οι άνθρωποι, απλώς κάνουν πιο συνειδητές επιλογές για το πώς ξεκουράζονται και περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους.

Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι είναι οι φορές που απουσιάζω για αγώνες και χάνω σημαντικές στιγμές με την οικογένεια ή τους φίλους, όπως γενέθλια ή γάμους. Όμως με σωστό προγραμματισμό και επικοινωνία, προσπαθώ να βρίσκω τρόπους να είμαι παρούσα στα σημαντικά γεγονότα.

Τι σε κρατάει κινητοποιημένη στις δύσκολες μέρες;

Στις δύσκολες μέρες με κρατάει κινητοποιημένη η αγάπη μου για αυτό που κάνω και η αίσθηση του στόχου. Θυμάμαι γιατί ξεκίνησα και τι θέλω να πετύχω, και αυτό με βοηθά να συνεχίζω ακόμα κι όταν οι συνθήκες είναι απαιτητικές. Επιπλέον, η στήριξη της οικογένειας, των φίλων και της ομάδας μου δίνει επιπλέον δύναμη να μην τα παρατάω και να βρίσκω λύσεις αντί για προβλήματα.

Υπήρξε στιγμή που σκέφτηκες να τα παρατήσεις; Τι σε κράτησε στο να μην το κάνεις;

Πολλές φορές, ειδικά όταν οι τραυματισμοί μου δεν υποχωρούσαν, σκέφτηκα να τα παρατήσω. Η καριέρα μου δεν ήταν εύκολη. Η έλλειψη οικονομικής στήριξης και οι συνεχείς τραυματισμοί ήταν προκλήσεις που με δοκίμασαν. Όμως από μικρή ηλικία είχα πείσει τον εαυτό μου ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι ό,τι κι αν συμβεί, θα το ξεπεράσω.

Σε κάθε δυσκολία επέτρεπα στον εαυτό μου να νιώσει την απογοήτευση για λίγο, αλλά μετά αντλούσα δύναμη από την αισιοδοξία μου και τη στήριξη του περιβάλλοντός μου. Πάντα ζητούσα βοήθεια όταν χρειαζόταν και ποτέ δεν ήθελα να προδώσω τους στόχους μου.

Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα παιδί που τώρα ξεκινάει τον αθλητισμό;

Θα του έλεγα να αγαπήσει τη διαδικασία και να απολαμβάνει κάθε βήμα της προπόνησης, όχι μόνο τα αποτελέσματα. Ο αθλητισμός θέλει υπομονή, συνέπεια και επιμονή, αλλά ταυτόχρονα είναι σημαντικό να έχεις διασκέδαση και να μαθαίνεις από κάθε εμπειρία. Να θυμάται ότι οι δυσκολίες και οι ήττες είναι μέρος της πορείας και ότι με πίστη στον εαυτό του και στήριξη από τους γύρω του, μπορεί να πετύχει πολλά.

Πως χαλαρώνεις μετα απο έναν δύσκολο (κακό;) αγώνα;

Πριν από απαιτητικούς αγώνες, η προετοιμασία μου είναι πολύ αυστηρή, χωρίς ξενύχτια ή cheat meals, οπότε μετά τον αγώνα προσπαθώ να χαλαρώσω και να απολαύσω χρόνο με τους ανθρώπους μου. Αν ο αγώνας είναι εντός χώρας, συναντιέμαι συνήθως με φίλους ή την οικογένεια που ήρθε να με δει και πηγαίνουμε για φαγητό, γελώντας και χαλαρώνοντας στις συζητήσεις μας. Σε αγώνες στο εξωτερικό, κάνω το ίδιο με συναθλητές ή την προπονήτριά μου.

Αν ο αγώνας πήγε άσχημα και ήταν δικό μου λάθος, συνήθως απομονώνομαι για λίγο για να επεξεργαστώ τι πήγε στραβά, και στη συνέχεια το συζητάμε με την προπονήτριά μου ώστε να βρούμε λύσεις. Σε κάθε περίπτωση, είτε το αποτέλεσμα είναι καλό είτε κακό, μου αρέσει να περνώ χρόνο με τους ανθρώπους μου και να χαμογελάω, γιατί αυτό με βοηθά να ανανεώνομαι.

Τι σε κάνει να χαμογελάς ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα;

Σε κάθε αγώνα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, λαμβάνω ένα σταθερό μήνυμα από τη μητέρα μου: «Πώς είσαι αγάπη μου; Πονάς;» είτε έχω κάνει νέο ατομικό ρεκόρ είτε δεν πήγε καλά. Ξέρει και ανησυχεί, και νομίζω ότι αυτό το μήνυμα συνοψίζει τι είναι σημαντικό για μένα.

Έχω περάσει πάνω από πέντε χρόνια αγωνιζόμενη με αφόρητους πόνους και συνήθως αμέσως μετά να τρέχω σε φυσιοθεραπευτήριο για αποκατάσταση. Οπότε, αν τελειώσει ο αγώνας και δεν έχω κάποιον άλλο πόνο πέρα από την κούραση, αυτό με γεμίζει χαρά και ικανοποίηση.

Υπάρχει κάτι που θα άλλαζες στη μέχρι τώρα πορεία σου;;

Συνήθως η πιο «κλασική» απάντηση θα ήταν «τίποτα», γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε λόγω όλων όσων έχουμε περάσει, και πιστεύω πραγματικά σε αυτό. Αν όμως μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, θα ήθελα να είχα βρει από την αρχή τον γιατρό που έλυσε το πρόβλημα στο γόνατό μου, αντί να περάσω πέντε χρόνια βασανιστικών πόνων. Ίσως αυτό να είχε και θετική επίπτωση στους αγώνες που έκανα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που δυσκολευόμουν να αγωνιστώ τόσο πολύ.

Αγώνας ή προπόνηση; Ποιο είναι πιο σημαντικό για σένα;

Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα και χωρίς το ένα δεν υπάρχει το άλλο στον πρωταθλητισμό. Και τα δύο μου φέρνουν απεριόριστη χαρά, οπότε πραγματικά δεν ξέρω αν μπορώ να διαλέξω.

Από τη μία, δεν υπάρχει πιο ωραίο αίσθημα από το να αγωνίζεσαι και να καταφέρνεις τον στόχο σου σε έναν αγώνα – η ένταση, ο κόσμος, όλο το συναίσθημα είναι μοναδικό. Από την άλλη, το δέσιμο με την ομάδα σου και η αίσθηση επιτυχίας μετά από κάθε δύσκολη προπόνηση είναι επίσης μοναδικά και εξαιρετικά ικανοποιητικά.

Αν έπρεπε να διαλέξω, ίσως ο αγώνας να προσφέρει μεγαλύτερη συγκίνηση τη στιγμή που γίνεται, αλλά η προπόνηση είναι πιο rewarding μακροπρόθεσμα, γιατί εκεί χτίζεται όλη η βάση της επιτυχίας.

Γνωρίζω ότι το φιλανθρωπικό σου ένστικτο είναι έντονο. Τι σου δίνει η συνεισφορά στους άλλους;

Όταν ήμουν μικρή και ζούσα με τους παππούδες μου στη Μολδαβία, η μητέρα μου μού έστελνε μεγάλα πακέτα με δώρα και ρούχα. Η γιαγιά μου κρατούσε ένα μικρό μέρος για μένα και τα υπόλοιπα τα έδινα σε παιδιά που είχαν ανάγκη, των οποίων οι οικογένειες δεν είχαν τις ίδιες δυνατότητες με τη δική μου. Από πολύ μικρή έμαθα τι σημαίνει να βοηθάς τους άλλους και να μοιράζεσαι, ακόμα κι αν δεν περιμένεις τίποτα σε αντάλλαγμα.

Αυτή η εμπειρία με έχει σημαδέψει και σήμερα συνεχίζω να προσφέρω, είτε μέσω φιλανθρωπίας είτε μέσα από την καθημερινή μου ζωή με τους ανθρώπους γύρω μου.

Πιστεύω πως ακόμη και μια μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να κάνει τη διαφορά, και θέλω να μεταδώσω αυτό το αίσθημα σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορώ.

Υπάρχει κάτι που θαυμάζεις ιδιαίτερα σε έναν άνθρωπο;

Υπάρχουν πολλά πράγματα που θαυμάζω, αλλά κυρίως με ελκύει και με εμπνέει η ειλικρίνεια και η αυθεντική καλοσύνη σε έναν άνθρωπο. Πιστεύω ότι αυτές οι δύο αξίες χάνονται σιγά σιγά στην κοινωνία μας, και γι’ αυτό τις εκτιμώ ακόμα περισσότερο.

Τι δεν αντέχεις στους ανθρώπους;

Την κακία και την υπεροψία.

Διακοπές σε ένα ερημικό μέρος ή σε ένα μέρος με πολύ κόσμο;

Εξαρτάται από την περίοδο και τη διάθεσή μου, αλλά συνήθως προτιμώ ένα ερημικό μέρος. Απολαμβάνω την ηρεμία, είτε είμαι μόνη μου με ένα βιβλίο, είτε με τον σύντροφό μου ή με φίλους. Σίγουρα υπάρχουν φορές που θέλω την ενέργεια και τη ζωντάνια ενός πολυσύχναστου μέρους και να χαθώ στην ανωνυμία μιας μεγάλης πόλης, αλλά κατά κύριο λόγο προτιμώ την ηρεμία και την αποσύνδεση από τη φασαρία.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;

Το μπριάμ της μαμάς μου και οι Μολδαβικές πίτες της

Μετα απο μια αρκετά δύσκολη μέρα βρίσκεσαι σε ένα καφέ, με ωραία μουσική και απολυτά ιδανικό περιβάλλον για χαλάρωσης. Ποιον θα ήθελες να συναντήσεις εκεί;

Θα ήθελα να συναντήσω τον Richard Avedon. Τα πορτρέτα του πάντα με κάνουν να χάνομαι· ο χρόνος σταματά και θέλω να μάθω την ιστορία του ανθρώπου που απεικόνισε. Τα συναισθήματα που καταφέρνει να αποτυπώσει σε μία μόνο φωτογραφία με συγκλονίζουν και, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων φωτογραφίας μου, πάντα ήθελα να προσεγγίσω το έργο του πιο κοντά. Μια συζήτηση μαζί του θα ήταν γεμάτη έμπνευση και δημιουργικότητα.

Ποιος είναι ο ιδανικός προορισμός για σένα;

Η Ιταλία. Λατρεύω αυτή τη χώρα, τον κόσμο, το φαγητό, την αισθητική της, τα πάντα. Θα ήθελα μια μέρα να μπω σε ένα τροχόσπιτο και απλώς να χαθώ στους δρόμους της, να ταξιδέψω από πόλη σε πόλη και να ανακαλύψω κάθε μικρή γωνιά της. Είναι ένας προορισμός που με γεμίζει ενέργεια, έμπνευση και μια όμορφη αίσθηση ελευθερίας. Όσο και αν έχω ταξιδέψει, πάντα γυρίζω πίσω σε αυτήν!

Ποιο είναι το αγαπημένο σου επιτραπέζιο παιχνίδι;

(Χαχαχα είσαι πάρα πολύ καλά διαβασμένη)

Λατρεύω τα επιτραπέζια! Αν με βάλεις σε ένα τραπέζι όλη μέρα, νομίζω δεν θα σηκωθώ. Με την παρέα μου δοκιμάζουμε πολλά, αλλά τα παιχνίδια που πάντα μένουν πρώτα στη λίστα είναι το Codenames και το Catan. Όταν βρισκόμαστε εκτός αγώνων με τους συναθλητές μου, είναι πλέον καθιερωμένο να παίζουμε Catan και Tichu. Ιδιαίτερα με την Ελισάβετ Πεσιρίδου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην περνάμε από τα «κάστινγκ» τους συναθλητές μας για να δούμε αν ξέρουν να παίζουν!

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Tatiana Gusin OLY🌻 (@tatiana_gusin)

Ξέρω ότι είσαι πολύ ενεργή στα social media. Yπαρχει κάτι που να σε ενοχλεί σε αυτά;

Σίγουρα φαίνομαι ενεργή, αλλά στην πραγματικότητα προσπαθώ να κρατάω την πλατφόρμα μου ενεργή όσο μπορώ, και υπάρχουν μέρες που το απολαμβάνω, αλλά συχνά μοιάζει περισσότερο με δουλειά, κάτι που πρέπει να συντηρήσω. Κατά μέσο όρο αφιερώνω περίπου μία ώρα την ημέρα στα social, και ενώ υπάρχουν στιγμές που το σκρολάρισμα το χρειάζομαι, σύντομα βαριέμαι και προτιμώ να ασχοληθώ με μια σειρά, ένα βιβλίο ή κάποια άλλη δραστηριότητα.

Με ενοχλεί το πόσο χάνεται ο κόσμος μέσα στα social και χάνει την προσωπική επαφή, καθώς πολλοί προτιμούν να «χαθούν» στο scroll αντί να μιλήσουν πραγματικά με φίλους τους.

Το πιο σημαντικό είναι ότι μικρά παιδιά αλλά και ενήλικες συγκρίνονται με αυτές τις «τέλειες ζωές» που προβάλλονται. Προσωπικά προσπαθώ να κρατώ μια ισορροπία στο προφίλ μου, να είναι αυθεντικό και προσιτό, όχι ψεύτικο ή αψεγάδιαστο. Δείχνω τις ατέλειές μου, τις κακές μέρες προπόνησης, τις στιγμές που δεν είμαι μακιγιαρισμένη ή τις ατέλειες του κορμιού μου. Αν επέλεγα να δείχνω μόνο την τέλεια εικόνα, ίσως θα είχα περισσότερους ακολούθους και πιθανόν χορηγούς (διότι αυτό παίζει μεγάλο ρόλο πλέον), αλλά για να είμαι καλά εγώ και να μην πιέζομαι, ποστάρω μόνο ό,τι πραγματικά μου δίνει χαρά.

Αν κοίταζες τώρα τον καθρέφτη και έβλεπες τη δωδεκάχρονη Τατιάνα, τι θα της έλεγες;

Τίποτα! Θα μπορούσα να της πω πολλά, να την πάρω μια αγκαλιά γιατί σίγουρα την έχει ανάγκη, αλλά νομίζω πως θα την άφηνα έτσι ανέμελη και χαρούμενη. Έχει περάσει δύσκολα, αλλά έχει βρει τον ρυθμό της στον κόσμο αυτόν. Αυτή η αθωότητα και η καλοσύνη της την έκανε να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια, και είναι ακριβώς αυτό που με κάνει πιο περήφανη για εκείνη.

Μία φράση που πιστεύεις ή που έχει μεγάλη σημασία για σένα;

«Zoom out!» Κάθε φορά που νιώθω ότι ο κόσμος μου καταρρέει ή ότι όλα πηγαίνουν στραβά, όταν συμβαίνουν πολλά κακά μαζί, παίρνω μια ανάσα και κάνω «zoom out». Βλέπω τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν εκεί έξω, και συνειδητοποιώ πόσο μικροί είμαστε σε αυτόν τον κόσμο. Βλέποντας πόσα μεγαλύτερα προβλήματα υπάρχουν, νιώθω ευγνωμοσύνη για τα δικά μου «μικρά» προβλήματα.

Δεν μειώνω τη στεναχώρια ή τα προβλήματά μου, αλλά δημιουργώ μια μεγαλύτερη εικόνα που μου επιτρέπει να τα αντιμετωπίζω πιο ψύχραιμα και αποτελεσματικά. Συχνά λέω το ίδιο και στους δικούς μου ανθρώπους όταν περνούν δύσκολες στιγμές: νιώσε τον πόνο σου, αλλά μετά ας βρούμε μαζί λύση.

Σε ευχαριστούμε, Τατιάνα. Ο κόσμος και ειδικά τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από φωτεινά παραδείγματα σαν εσένα!