Έλενα Τριανταφύλλου
Η Τελευταία Κλήση -το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Σέριφ Φράνσις, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο μαζί με την Κατερίνα Μπέη (“Υπάρχω”, “Ευτυχία”)- έκανε πρεμιέρα στις 19 Μαρτίου στους κινηματογράφους και η πλοκή της βασίζεται σε μια υπόθεση που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, σχεδόν 3 δεκαετίες πριν. Θα σου πω λοιπόν την άποψή μου για τη ταινία και γιατί αξίζει να τη δεις.
Η ιστορία του Σορίν Ματέι
Το ημερολόγιο έγραφε 23 Σεπτεμβρίου 1998, όταν ένας άντρας, ο Σορίν Ματέι τηλεφώνησε στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, ενημερώνοντας ότι σε ένα διαμέρισμα επί της οδού Νιόβης 4, στα Πατήσια, κρατάει 4 ομήρους. Στην Ελλάδα των ‘00s θεωρήθηκε τηλεοπτικά ορθό η είδηση αυτή να μεταφερθεί από το ακουστικό ενός γραφείου ζωντανά στο τηλεοπτικό γυαλί, όπως και έγινε.
Άλλωστε, είχε (πιθανό) αίμα και έναν κακοποιό ρουμανικής καταγωγής, με το ξενοφοβικό κλίμα να δίνει και να παίρνει την περίοδο εκείνη. Επιπλέον, ο Ματέι κρατούσε μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα. Ο Σορίν Ματέι δεν ήταν άγνωστος στις αστυνομικές αρχές. Τις είχε απασχολήσει στο παρελθόν με ένα σωρό εγκληματικές πράξεις, ενώ είχε καταφέρει να δραπετεύσει τουλάχιστον 5 (!) φορές μέχρι τότε.
Πιθανότατα ως είδηση να μην είχε λάβει τη δημοσιότητα που έλαβε, εάν δεν έβγαινε να μιλήσει ζωντανά στον αέρα με τον τότε νέο παρουσιαστή ειδήσεων, Νίκο Ευαγγελάτο. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια διαπραγμάτευση 4 ωρών σε ζωντανή μετάδοση, με τον Ματέι να ζητά 500.000 δραχμές και ναρκωτικές ουσίες. Στον τηλεοπτικό σταθμό έφτασαν αργότερα, άνθρωποι της αστυνομίας, με στόχο να κατευθύνουν τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις.
Όσο ο Ματέι επέμενε ότι δεν θα πειράξει τους ομήρους του, τόσο συνέρρεε κόσμος κάτω από το διαμέρισμα. Δεν είχε καν αποκλειστεί η περιοχή, καθώς δεν είχε συσταθεί ομάδα διαχείρισης κρίσεως για τέτοιες περιπτώσεις.
Η αστυνομία θεωρώντας ότι η χειροβομβίδα ήταν ψεύτικη αποφάσισε να κάνει έφοδο στη διαμέρισμα. Ωστόσο, η χειροβομβίδα ήταν αληθινή και κατά την είσοδο της αστυνομίας εξερράγη. Οι όμηροι σώθηκαν, πλην μιας: Η 25χρονη Αμαλία Γκινάκη τραυματίστηκε και μετά από 17 ημέρες νοσηλείας στο νοσοκομείο έχασε τη ζωή της. Από τη χειροβομβίδα θα τραυματιστούν, όμως, και αστυνομικοί. Ένας εξ αυτών, έχασε το ένα του πόδι.
Ο τότε επικεφαλής της αστυνομίας, Αθανάσιος Βασιλόπουλος, υπέβαλε παραίτηση, ενώ ο Ματέι συνελήφθη τραυματισμένος και μεταφέρθηκε πρώτα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο, και μετέπειτα στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Κάποιες ημέρες μετά, στις 26 Σεπτεμβρίου, βρέθηκε νεκρός στο κελί του με την επίσημη έκθεση να κάνει λόγο για πνιγμό λόγω εισρόφησης γαστρικού υγρού.
Η ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση ενός εγκλήματος προκάλεσε έντονη κριτική, συζητήσεις, με το ΕΣΡ να επιβάλει πρόστιμο στον σταθμό. Ηλικιακά, οι 30άρηδες και άνω έχουν ακόμη χαραγμένη στη μνήμη ανεξίτηλες λεπτομέρειες αυτής της συνταρακτικής ιστορίας, που όμοιά της δεν είχε προηγούμενο. Ένα αστυνομικό θρίλερ, σε live μετάδοση.
Επιτέλους η Ελλάδα εξελίσσεται
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας με το Έτερος Εγώ έκανε την αρχή και έδειξε ότι η Ελλάδα μπορεί να παράγει και αστυνομικές ταινίες, ταινίες δράσης ή μυστηρίου και όχι μόνο κωμωδίες. Και η Τελευταία Κλήση είναι ακόμη ένα τρανό παράδειγμα ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Τη ταινία θα τη σχολιάσω ως θεατής και όχι ως κριτικός κινηματογράφου, οπότε θα μιλήσω για τα συναισθήματα που μου ξύπνησε.
Καταρχάς οι χαρακτήρες ήταν όλοι ένας κι ένας. Από την αρχισυντάκτρια (Μαρία Ναυπλιώτου) που προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά της όσο καλύτερο γινόταν την ίδια στιγμή που η κόρη της ζητούσε απλά να γυρίσει σπίτι για να κάνουν μαζί Πρωτοχρονιά, μέχρι τον ψαρωμένο δημοσιογράφο (Γιώργος Μπένος) που τον έριξαν κατευθείαν στα βαθιά, βάζοντάς τον να μιλήσει με έναν εγκληματία που κρατάει ομήρους.
Ο Ορφέας Αυγουστίδης έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας και φυσικά κανείς δεν μπορεί να πει κουβέντα τόσο για τη Ρένια Λουϊζίδου, όσο και για τη Καλλιόπη Χάσκα, τον Δημήτρη Λάλο αλλά και τον Γιάννης Καράμπαμπας που μετέδιδαν την αγωνία τους στον θεατή και μόνο από το βλέμμα.
Ο αγαπημένος μου όμως, ήταν ο Ερρίκος Λίτσης, διότι είχα ανέκαθεν μία αδυναμία στον Γιάννη Οικονίδη και τον κύριο Ερρίκο Λίτση τον γνώρισα μέσα από τις ταινίες του. Μπορεί στην αρχή η ταινία να νιώσεις ότι σε μπερδεύει, διότι διαδραματίζονται πολλά περιστατικά ταυτόχρονα. Από τη μία, ένας άνθρωπος που κρατά ομήρους μία οικογένεια και αυτό προβάλλεται στη τηλεόραση.
Δείτε ακόμα Τα 10 καλύτερα θρίλερ στο Netflix που θα σου ανεβάσουν την αδρεναλίνη
Από την άλλη μία ελληνική αστυνομία που περισσότερο τη νοιάζουν οι δημόσιες σχέσεις και το να ικανοποιήσει τον Υπουργό Δικαιοσύνης παρά τον πολίτη και από την άλλη, μία συνομωσία με μεγάλα κεφάλια που φαίνεται πως συνδέεται με τον πρωταγωνιστή και μάλλον αυτός, είναι η κορυφή του παγόβονου.
Ο σκηνοθέτης δεν μετέφερε ακριβώς την ιστορία του Σορίν Ματέι στους κινηματογράφους. Περισσότερο ένιωσα ότι εμπνεύστηκε από αυτήν. Όμως το κοινωνικό μήνυμα που πέρασε ακόμη και στο τέλος της ήταν ξεκάθαρο και επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω την έκφραση, αντισυστημικό. Σίγουρα δεν είναι η ταινία που θα σου δείξει από την αρχή μέχρι το τέλος τα κοινωνικά ζητήματα.
Όμως θίγει μερικά πολύ σημαντικά εξ αυτών. Αν λοιπόν θέλεις να δεις μία ταινία που να σου κρατήσει την αγωνία στα ύψη και παράλληλα να σε αφήσει με έναν προβληματισμό στο τέλος, δεν έχεις παρά να της δώσεις μία ευκαιρία.
Σχετικά άρθρα:
- Οι καλύτερες ταινίες και σειρές στο Netflix για το Πάσχα του 2026
- Ο δολοφόνος του TikTok: Πώς ένας serial killer έγινε influencer -Η υπόθεση δολοφονίας 42χρονης που έγινε ντοκιμαντέρ στο Netflix
- Κακές Επιρροές -Η σκοτεινή πλευρά του Kidfluencing: Η σειρά στο Netflix που πρέπει να δούνε όλοι οι γονείς