Κάθε φορά που κάνω το τραπέζι στα παιδιά μου η νύφη μου δε σηκώνει ούτε ένα πιάτο – Δε σέβεται την ηλικία μου

Η κυρία Ρούλα υποστηρίζει ότι κάθε φορά που κάνει το τραπέζι στα παιδιά της η νύφη της δε σηκώνει ούτε ένα πιάτο. Σύμφωνα με την ίδια δε σέβεται την ηλικία της. Θέλει την άποψή μας.

Η κυρία Ρούλα αντιμετωπίζει προβλήματα με τη νύφη της, αφού σύμφωνα με την ίδια κάθε φορά που κάνει το τραπέζι στα παιδιά της, η ίδια δε σηκώνει ούτε ένα πιάτο. Αντίθετα, όταν εκείνη τους καλεί στο σπίτι, έχει την απαίτηση να βοηθήσουν. Ποια είναι η άποψή σας;

Η αλήθεια είναι πως η σχέση ανάμεσα σε νύφη και πεθερά εδώ και δεκαετίες είναι μία σχέση μίσους και αγάπης. Από τη μία αγαπιούνται από την άλλη κοντράρονται. Και μπορεί οι νέες μαμάδες να λένε “εγώ δε θα γίνω έτσι” αλλά μία ζωή, κάπως έρχονται τα πράγματα, που έτσι γίνονται.

Η κυρία Ρούλα αντιμετωπίζει πρόβλημα με τη νύφη της, αφού σύμφωνα με την ίδια όταν τους κάνει το τραπέζι δε βοηθάει καθόλου με τις δουλειές μετά. Όμως όταν η ίδια κάνει το τραπέζι στα πεθερικά της, έχει την απαίτηση να βοηθήσουν. Διαβάστε παρακάτω:

Ένα γράμμα για τη πεθερά μου: Θέλω να σ ευχαριστήσω για το γιο που ανέθρεψες

Ονομάζομαι Ρούλα, είμαι 68 χρονών και έχω τρία παιδιά. Ο μικρός μου γιος παντρεύτηκε πριν 5 χρόνια και απέκτησαν με τη νύφη μου πριν 2 χρόνια το πρώτο τους παιδί. Η νύφη μου είναι καλή κοπέλα γενικά. Χαμογελαστή, πρόσχαρη, αγαπάει τον γιο μου και δεν προκαλεί προβλήματα.

Όμως εδώ και αρκετά χρόνια έχω ένα παράπονο από εκείνη και όσο περνάει ο καιρός αυτό το παράπονο μετατρέπεται σε νεύρα. Διότι έχω και μία ηλικία και όσο μεγαλώνεις σταματάς να έχεις τις ίδιες ανοχές στις ανθρώπινες συμπεριφορές.

Η νύφη μου λοιπόν σχεδόν ποτέ δε μας καλεί στο σπίτι της διότι βαριέται μετά να το συμμαζέψει. Κάθε φορά που μας καλεί είναι με μία μούρη μέχρι κάτω διότι τα άλλα μου εγγόνια της λερώνουν τα πατώματα ή τις ανακατεύουν τα πράγματα.

Βρέθηκα να συγκατοικώ ξαφνικά με τη πεθερά μου και εφαρμόζει τους δικούς της κανόνες στο σπίτι

Στο μεταξύ δεν είναι ότι είναι και καμία νοικοκυρά. Το αντίθετο θα έλεγα. Αλλά επειδή κάνει μία φορά το μήνα γενική και μάλλον κάθε φορά που είναι να δεχτεί κόσμο, θα πρέπει ο κόσμος να κάθεται φρόνιμα στη θέση του γιατί ποιος ξέρει πότε θα ξανακάνει; 

Εκτός αυτού, απαιτεί από εμάς να τη βοηθάμε στο να μαζέψει το τραπέζι, να πλύνει τα πιάτα ή να σερβίρει. Κι αν δεν το προτείνουμε πρώτοι κι αυτή δεν μπορεί να μας το πει στη ψύχρα γιατί ντρέπεται, παίρνει πιο εκεί τον γιο μου, του τα ψάλλει κι αυτός μετά έρχεται και μας λέει “δε τη βοηθάτε λίγο;”. Και καλά από δική του πρωτοβουλία. Λες και είμαστε χθεσινοί.

Και θα μου πείτε τώρα, “καλά να είναι τα παιδιά και κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Μη πηγαίνετε συχνά σπίτι τους για φαγητό“. Και θα συμφωνήσω. Σπάνια πηγαίνουμε ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Το πρόβλημα είναι ότι εκείνοι είναι κάθε Κυριακή εδώ.

Είμαι έγκυος έχω ανάγκη τη μητέρα μου και ο σύντροφός της την πιέζει να αλλάξουν πόλη

Δε τσιγκουνεύομαι να τους ταΐσω φυσικά ούτε θα κλείσω τη πόρτα στον γιο μου. Αλλά έχω φτάσει 68 χρονών. Τα κουράγια μου δεν είναι ίδια. Περίμενα από εκείνη, έστω από σεβασμό ή από ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη φιλοξενία, να πάρει πρωτοβουλία, να σηκωθεί και να με βοηθήσει.

Συνήθως οι κόρες μου τα κάνουν αυτά κι εκείνη κάθεται αραχτή και περιμένει να φύγουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μου κάνει κι ένα σπίτι μπάχαλο με το εγγόνι μου. Που ούτε αυτό το λυπάμαι. Αλλά όταν θες εσύ να είμαστε αγαλματάκια ακούνητα στο δικό σου το σπίτι, γιατί δεν κάνεις το ίδιο και με τα σπίτια των άλλων;

All photos via: lifo.gr

Όλες τις ιστορίες στο Daddy-Cool.gr

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς ενεργό σύνδεσμο