Η κόρη μου μπήκε στην εφηβεία και κάθε μέρα νιώθω ότι απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ

Η κυρία Παναγιώτα αντιμετωπίζει πρόβλημα με την κόρη της, η οποία βρίσκεται στην εφηβεία και νιώθει πως κάθε μέρα απομακρύνονται όλο και πιο πολύ. Πώς να το χειριστεί;

Η εφηβεία είναι από τις πιο δύσκολες ηλικιακές φάσεις τόσο για τους γονείς όσο και για το ίδιο το παιδί. Η κυρία Παναγιώτα μεγαλώνει μόνη της το παιδί της, αφού ο άντρας της έφυγε από την ζωή πριν μερικά χρόνια. Η κόρη της μπήκε στην εφηβεία και νιώθει ότι έχει χάσει πλήρως τον έλεγχο με την ανατροφή της. Μοιράζεται την ιστορία της μαζί μας και θέλει την άποψή μας.

Όταν μεγαλώνεις παιδί στην εφηβεία είναι δύσκολη υπόθεση. Πόσο μάλλον όταν μεγαλώνεις παιδί στην εφηβεία μόνη ή μόνος σου. Η κυρία Παναγιώτα φαίνεται πως αντιμετωπίζει ακριβώς αυτό το πρόβλημα με την κόρη της. Έχασε τον άντρα της πριν μερικά χρόνια και τώρα που το παιδί μπήκε στην εφηβεία νιώθει πως έχει χάσει τη μπάλα. Διαβάστε παρακάτω:

Ονομάζομαι Παναγιώτα και έχω μία κόρη 14 ετών. Έχω χάσει τον άντρα μου και πατέρα της από όταν η μικρή ήταν 9 χρονών και όλα αυτά τα χρόνια είμαστε μόνο οι δυο μας. Ακριβώς επειδή έχω χτίσει μία σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί μου, ήμασταν πάντα πολύ κοντά, μου τα έλεγε όλα και ήμασταν οι καλύτερες φίλες. Και το πένθος έτσι το ξεπεράσαμε.

Αντί να κλειστεί η καθεμία στον μικρόκοσμό της, δίναμε δύναμη η μία στην άλλη, προσπαθούσαμε πάντα να χαμογελάμε και να λέμε αλήθεια μεταξύ μας. Δεν γνώρισα κανέναν άλλον άντρα γιατί δεν ήθελα να διαταραχθεί ο ψυχισμός του παιδιού και όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να της δώσω να καταλάβει ότι είμαστε στην ίδια “ομάδα” και όχι εγώ κάτι ανώτερο από εκείνη, που θα πρέπει να φοβάται.

Όμως, όσα βιβλία παιδοψυχολογίας κι αν διαβάσεις, όσο καλή δουλειά κι αν έχεις κάνει σαν γονιός, η πραγματικότητα πολλές φορές σε ξεπερνάει. Η κόρη μου πηγαίνει Δευτέρα Γυμνασίου. Ενώ στη Πρώτη όλα ήταν ομαλά, από φέτος το Καλοκαίρι όλα άλλαξαν. Γνώρισε κάποια καινούρια κορίτσια και ξεκίνησαν να κάνουν παρέα με αποτέλεσμα να την επηρεάσουν αρνητικά.

Η παλιά της κολλητή που δυστυχώς έφυγε στο εξωτερικό με τους γονείς της, ήταν ένα συνεσταλμένο παιδί, καλή μαθήτρια, προσγειωμένη. Τα καινούρια κορίτσια που κάνει παρέα το μυαλό τους το έχουν μονίμως στη κοπάνα. Κάνουν ό,τι μπορούν για να τραβάνε τη προσοχή, συνεχώς δημιουργούν φασαρίες στο σχολείο και φυσικά βιάζονται να μεγαλώσουν.

Είδα προχθές τα προφίλ τους στο Instagram και για μία στιγμή μπερδεύτηκα. Νόμιζα ότι έβλεπα κορίτσια 20 χρονών και όχι 14. Και όχι επειδή είναι πολύ ώριμα για την ηλικία τους, αλλά γιατί συνεχώς καταπιάνονται με θέματα που ευελπιστώ να μη γνωρίζουν, όπως είναι η ερωτική επαφή, χρησιμοποιούν αισχρά λόγια και οι φωτογραφίες τους είναι πέρα για πέρα προκλητικές.

Ευτυχώς τα social media της κόρης μου δεν είναι έτσι όμως η συμπεριφορά της έχει αλλάξει. Συνεχώς μου ζητάει να της αγοράζω καινούρια ρούχα και μάλιστα ακριβά γιατί “οι φίλες της την κοροϊδεύουν με τα ρούχα από τη λαϊκή”, αργεί να γυρίσει στο σπίτι πολλά απογεύματα και όσες τιμωρίες και να της βάλω περισσότερο αντιδραστική γίνεται παρά υπάκουη.

Είναι μόνιμα θλιμμένη ή νευριασμένη και φυσικά όσων αφορά τα διαβάσματα, αν και είναι νωρίς ακόμη, νιώθω ότι φέτος τα έχει φορτώσει στον κόκορα. Βέβαια όταν έρθει η στιγμή των βαθμών θα το επιβεβαιώσω και την έχω προειδοποιήσει ότι θα υπάρξουν συνέπειες αλλά εκείνη επιμένει να μου λέει ότι είμαι υπερβολική και ότι διαβάζει κανονικά.

Δεν είναι όμως η κόρη μου. Προχθές έμαθα ότι έκανε σχέση για πρώτη φορά με αγόρι και το έμαθα τυχαία από μία άλλη μαμά που την συνάντησα στο σούπερ μάρκετ και μου είπε ότι της το είπε ο γιος της. Όταν την ρώτησα μου το επιβεβαίωσε και πληγώθηκα πολύ που δεν μου το είπε. Εκτός αυτού ανησύχησα κιόλας. Τόσα γίνονται.

Είναι δυνατόν να μη ξέρω με ποιους βγαίνει η κόρη μου και τί κάνει όταν είναι μαζί τους; Και μάλιστα μία μητέρα σαν εμένα, που πάντα προσπαθούσα να χτίσω σχέση εμπιστοσύνης μαζί της. Ίσως αν ήταν ο άντρας μου εδώ τα πράγματα να ήταν πιο εύκολα. Νιώθω πελαγωμένη που την μεγαλώνω μόνη μου και δεν ξέρω τί να κάνω για να μην τη χάσω. Γι’ αυτό αποφάσισα και να σας στείλω μήνυμα. Θέλω την γνώμη σας.

Σχετικά άρθρα:

• Ο εργοδότης μου κάνει ψυχολογικό πόλεμο για να παραιτηθώ από την δουλειά
• Όποτε κρατάει η πεθερά μου το παιδί το ταΐζει σοκολάτες και γαριδάκια παρόλο που ξέρει ότι δεν το επιτρέπω
• Ο πρώην άντρας μου κανόνισε χωρίς να με ρωτήσει να γιορτάσει την ενηλικίωση της κόρης μας στο εξωτερικό

Ποια είναι η άποψή σας; Πείτε μας την γνώμη σας στα σχόλια.

Όλες τις ιστορίες στο Daddy-Cool.gr

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς ενεργό σύνδεσμο