Μαρία Κοκκινάκη - Ηθοποιός
Η Βερόνικα Δαβάκη είναι μια καλλιτέχνιδα που δύσκολα χωρά σε έναν μόνο τίτλο. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Κρήτη, βρέθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή, όμως η αγάπη της για την τέχνη την οδήγησε σε μια τελείως διαφορετική διαδρομή. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, ενώ στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές της στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, στο τμήμα Ιστορίας και Θεωρίας της Τέχνης. Παράλληλα, η μουσική κατέχει ξεχωριστή θέση στη ζωή της, καθώς έχει σπουδάσει πιάνο και θεωρία μουσικής.
Με σημαντική παρουσία στο θέατρο, έχοντας συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες και συμμετάσχει σε αξιόλογες παραστάσεις, αλλά και με ξεχωριστή πορεία στο τραγούδι δίπλα σε καταξιωμένους μουσικούς, η Βερόνικα Δαβάκη έχει καταφέρει να ξεχωρίσει για το πολυσύνθετο ταλέντο της.
Με αφορμή την πρόσφατη συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση «Λοκαντιέρα», η Βερόνικα Δαβάκη μιλά στο daddy-cool.gr και στη Μαρία Κοκκινάκη σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.
Στην παρακάτω συνέντευξη αναφέρεται στο θέατρο και τη μουσική, στους ρόλους που τη σημάδεψαν, στην Κρήτη που κουβαλά πάντα μέσα της, αλλά και σε όσα την εμπνέουν και την κινητοποιούν, τόσο ως καλλιτέχνιδα όσο και ως άνθρωπο.
Αν θα βάζαμε έναν τίτλο δίπλα στο όνομα Βερόνικα Δαβάκη σίγουρα αυτός θα ήταν «Καλλιτέχνης».
Έχεις δηλώσει ότι η ερώτηση «ηθοποιός ή τραγουδίστρια» είναι σαν να ρωτούν «χέρι ή πόδι».
Πως αλληλοσυμπληρώνονται αυτές οι δυο τέχνες την ώρα που βρίσκεσαι στη σκηνή;
Ο κάθε ηθοποιός έχει εφόδια του τα ερμηνευτικά του εργαλεία, τα εκφραστικά του μέσα. Είναι παράξενο αλλά στο θέατρο φαίνονται όλα.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αφήσεις τα νομικά έδρανα για την σχολή καλών τεχνών; Ήταν κάτι που το σχεδίαζες καιρό ή ήταν μια απόφαση στιγμής;
Άφησα τη Νομική για το Θέατρο Τέχνης. Η Καλών τεχνών ήρθε αργότερα Σπάνια εγκαταλείπω τα όνειρα μου. Αντίθετα τα όνειρα των άλλων για μένα μου είναι δυσβάσταχτα.
Έχεις ενσαρκώσει αρκετούς ρόλους αλλά θα ήθελα να σταθώ σε μια εμβληματική μορφή την Μαρίκα Νίνου.Ποιο κομμάτι της δικής σου προσωπικότητας δάνεισες στη Μαρίκα και τι κράτησες εσύ από εκείνη;
Δεν νομίζω ότι πάει έτσι ακριβώς.. . η διαδικασία είναι αλλιώτικη. Αναζητάς μέσα σου τα στοιχεία του ρόλου και τα φέρνεις στα μέτρα που αισθάνεσαι πως χρειάζεται ο ρόλος. Ειδικά αν πρόκειται για ένα υπαρκτό πρόσωπο όπως η Νίνου. Ωστόσο πάντα κάτι μαθαίνεις.. κρατάω από εκείνη τη φλόγα της, τη μαχητικότητα της, την αφοσίωση της στο τραγούδι και τον λυγμό της.
Έχεις αναφέρει ότι η απόλαυση στην τέχνη δεν είναι παθητική. Τι απαιτείς από τον εαυτό σου αλλά και από το κοινό κατά τη διάρκεια μιας παράστασης;
Η απόλαυση εκ μέρους του θεατή ναι, είναι μια ενεργητική περισσότερο παρά παθητική διαδικασία. Με την έννοια ότι η τέχνη ζητά από τον θεατή να σκεφτεί, να κάνει συλλογισμούς, να παρακολουθήσει ενεργά.
Από τον εαυτό μου απαιτώ πλήρη αφοσίωση, παρουσία, συγκέντρωση, δύναμη, πειθαρχία, αντοχή, ετοιμότητα και καλή διάθεση . Από το κοινό δε νομίζω πως μπορώ να απαιτήσω κάτι…
Υπήρξε κάποια στιγμή που φοβήθηκες μια συνεργασία ή έναν ρόλο αλλά τελικά αποδείχτηκε δώρο;
Ίσως φανεί παράξενο αλλά το ένστικτο μου είναι πολύ καλός οδηγός. Όσες φορές φοβήθηκα ή είχα δεύτερες σκέψεις και μάλιστα χωρίς προφανή λόγο τελικά ο λόγος εμφανίστηκε.
Πως διαχειρίζεσαι το τρακ στη σκηνή;
Η πρόβα, η μελέτη, η επίγνωση και ο έλεγχος κάθε μικρού κομματιού του παζλ της παράστασης. Αυτά είναι τα αντίδοτα στο τρακ. Εκτίθεμαι όταν είμαι έτοιμη για αυτό, όταν έχω μια ιστορία να διηγηθώ και την ξέρω καλά. Αλλιώς ούτε εγώ έχω λόγο να με βλέπεις αλλά ούτε κι εσύ!
Υπάρχει κάτι που περιμένεις στο θέατρο;
Περιμένω κάθε μέρα την παράσταση. Γίνεται αυτή ο κεντρικός άξονας της καθημερινότητας μου. Σαν όλες οι μέρες και οι ώρες να περιστρέφονται γύρω από αυτήν
Τι κουβαλάς μαζί σου από την Κρήτη;
Ένα βαζάκι άμμο, κοχύλια, κεδρόμηλα και ήλιο. Την αγάπη μου για τη θάλασσα, τη φύση.
Τι σε γοητεύει και τι σε τρομάζει στους ανθρώπους σήμερα;
Με γοητεύει η ικανότητα, η έμπνευση, το μεράκι. Με τρομάζει η επιθετικότητα, η αδικία, η βία.
Όταν θέλεις να αποσυνδεθείς από όλα, που πηγαίνεις;
Στη θάλασσα. Κατευθείαν στη θάλασσα!
Πόσο χώρο έχει η μουσική στην καθημερινότητα σου;
Αναλόγως.. Δεν είναι πάντα το ίδιο. Αν είμαι σε περίοδο μελέτης ή αναζήτησης ή αν ηρεμώ .. κάθε φορά είναι διαφορετικά. Αλλά είναι πάντα εκεί.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σιγοτραγουδάς στο αυτοκίνητο ή στο ντουζ, αλλά δε θα περίμενε κανείς να ακούσει από τη δική σου φωνή;
Ξέρω κι εγώ.. τι περιμένει ν ακούσει κανείς από τη δική μου φωνή…
Σε μια δύσκολη μέρα, τι είναι αυτό που σου φτιάχνει τη διάθεση;
Η αγκαλιά των αγαπημένων μου. Η σοκολάτα. Τα ζωάκια μου.
Αν είχες μια χρονομηχανή, θα προτιμούσες να επιστρέψεις στο παρελθόν ή να ρίξεις μια ματιά στο μέλλον;
Τίποτε από τα δύο. Μου αρέσει εδώ. Μου αρέσει έτσι. Έχω αρχίσει να κατανοώ μερικούς κανόνες και να τους αποδέχομαι. Τώρα αν με μεταφέρεις αλλού χάθηκα!!
Τι αγαπάς στην Αθήνα;
Αγαπώ την Αθήνα. Τα στενάκια της, τα μνημεία της, την ιστορία της, τα συνοικιακά μπαρ της. Αγαπώ την ανωνυμία της, την πολυκοσμία της, την αλητεία της, την τέχνη, τα στέκια, το λιμάνι της!
Πρόσφατα σε απολαύσαμε στη θεατρική παράσταση «Λοκαντιέρα».
Η Λοκαντιέρα του Κάρλο Γκολντόνι είναι ένα έργο γεμάτο πειρασμούς σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα και μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν στη σκηνή Φρυνίχου.Προσωπικά μου άρεσε πολύ διότι δεν είναι μια συνηθισμένη κωμωδία.
Τι θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας για την παράσταση και για την Μιραντολίνα;
Η Μιραντολινα του Γκολντονι μου θύμισε την αξία του παιχνιδιού, της ανεμελιάς, την αξία της ουσιαστικής σύνδεσης, την ελευθερία που μόνοι μας χάνουμε και την Επιθυμία! Επανάφερε στη σκέψη μου το θέμα της ισότητας, της αξιοπρέπειας αλλά και της επιλογής χωρίς ενοχές.
Αν κοιτούσες τώρα τον καθρέφτη και έβλεπες την δεκαπεντάχρονη Βερόνικα, τι θα της έλεγες;
Θα της έλεγα να μη φοβάται, να ζει γενναία κι ανέμελα
Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη, αυτό που μένει σε μένα από τη Βερόνικα, είναι η αφοσίωσή της σε όσα αγαπά και η πίστη με την οποία ακολουθεί τον δικό της δρόμο, χωρίς να αφήνει τα όνειρα των άλλων να καθορίζουν τη ζωή της. Σε ευχαριστούμε Βερόνικα!