Έλενα Τριανταφύλλου
Νομίζεις ότι το παιδί βαριέται το διάβασμα, αλλά αυτό που βαριέται στην πραγματικότητα είναι το σχολείο. Και έχει μεγάλη διαφορά. Ένα κείμενο από το daddy-cool.gr για την κατάσταση που επικρατεί στα Ελληνικά σχολεία
Τα σχολεία ξεκινούν και σίγουρα έχεις ακούσει πολλούς γονείς να λένε “το παιδί μου δεν διαβάζει, βαριέται το διάβασμα”. Στη πραγματικότητα όμως τα παιδιά δεν βαριούνται το διάβασμα. Βαριούνται το σχολείο, όπως αυτό είναι δομημένο. Κι έχει μεγάλη διαφορά αυτό. Ένα κείμενο…άποψης με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά που ξεκινά.
Τα σχολεία στο σήμερα έχουν παρουσιάσει σημάδια βελτίωσης. Παρόλα αυτά ακόμη θέλουμε πολύ δουλειά για να προσεγγίσουμε το μοντέλο της μόρφωσης και όχι της στείρας αποστήθισης. Την ίδια στιγμή που παρατηρούνται όλο και περισσότερα παιδιά να βαριούνται το σχολείο και να μην ενδιαφέρονται για τα σχολικά μαθήματα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διαβάστε παρακάτω:
Τα παιδιά δεν βαριούνται το διάβασμα αλλά το σχολείο
Σαν μαθήτρια ήμουν πάντα άριστη. Σίγουρα τα πήγαινα καλύτερα στα μαθήματα θεωρητικής, όμως ακόμη και στα Μαθηματικά, τη Φυσική, τη Χημεία, που μου φαινόντουσαν πάντα κινέζικα, προσπαθούσα κι αυτό πάντα ήταν σεβαστό από τους καθηγητές μου. Ήμουν από αυτές τις μαθήτριες που θα διάβαζα ακόμη και το μάθημα της Μουσικής, αν ήξερα ότι είχαμε τεστ την επόμενη μέρα.
Δεν ξέρω γιατί, το συζητάω με τον ψυχολόγο μου, αλλά ανέκαθεν είχα πολύ έντονο το συναίσθημα της ευθύνης. “Είσαι μαθήτρια, έχεις μία δουλειά να κάνεις, να διαβάζεις, οπότε και θα το κάνεις”. Όλοι οι φίλοι μου πάλι δεν ήταν έτσι. Ειδικά στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο που είχαμε διαμορφώσει προσωπικότητα, άποψη και γούστο, οι φίλοι μου διάβαζαν συγκεκριμένα μαθήματα.
Αυτά που τους ενδιέφεραν ή αυτά που είχαν καθηγητές τους οποίους συμπαθούσαν. Και πάντα το έβρισκα πολύ λογικό όλο αυτό. Είχα και φίλους οι οποίοι ήταν μέτριοι μαθητές. Παρόλα αυτά ρουφούσαν κάθε βιβλίο που έπεφτε στα χέρια τους και μου έλεγαν χαρακτηριστικά ότι προτιμούν τα εξωσχολικά βιβλία. Δε θα ξεχάσω ποτέ έναν συμμαθητή, ο οποίος δεν είχε ανοίξει ποτέ το βιβλίο της Ιστορίας του σχολείου, αλλά ήξερε απέξω κι ανακατωτά ιστορικά γεγονότα, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και γενικότερα, από εξωσχολικά βιβλία.
Η ιστορία ήταν το πάθος του, αλλά αυτό το πάθος δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να το δείξει στην αίθουσα. Τί είναι αυτό που έκανε τους φίλους μου λοιπόν τόσο επιλεκτικούς; Τόσο απαθείς; Ήταν η αντίδραση της εφηβείας ή κάτι άλλο; Παρόλο που δεν έζησα σχολικά χρόνια με βίτσα, ούτε υπήρχε στη τάξη αυτός ο άγραφος κανόνας “ο καθηγητής στην έδρα, για να ξέρετε ποιος έχει το πάνω χέρι εδώ μέσα”, το σχολείο από τα δικά μου χρόνια είχε τις προβληματικές του.
Ξεκινούσαμε στο Γυμνάσιο, ένα μάτσο έφηβοι, που όλοι είχαμε όνειρα και όλοι είχαμε όρεξη να προκόψουμε σε κάτι, μπαίναμε μέσα στη σχολική αίθουσα και τόσο τα όνειρα, όσο και η φαντασία ή η δημιουργικότητά μας, κόβονταν μαχαίρι. Όλα είχαν να κάνουν με την στείρα αποστήθιση, με το κυνήγι των βαθμών, με την παπαγαλία.
Υπήρχαν κάποιοι καθηγητές που προσπαθούσαν να μας δώσουν τροφή για σκέψη, να ενισχύσουν την δημιουργικότητά μας, να μας φέρουν σε επαφή με τις τέχνες ακόμη κι αν δεν δίδασκαν καλλιτεχνικά, αλλά ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όλοι οι άλλοι ενδιαφέρονταν απλά να βγει η ύλη, να σιγουρευτούν ότι μας τα είπαν και από εκεί και πέρα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.
Και παράλληλα είχαμε να διαχειριστούμε και τους γονείς. Γονείς οι οποίοι μας πίεζαν υπερβολικά να προκόψουμε. Να διαβάζουμε, να φέρνουμε καλούς βαθμούς στο σπίτι. Υπήρχαν ακόμη και γονείς που έλεγαν σε συμμαθητές μου να δώσουν έμφαση σε συγκεκριμένα μαθήματα και όχι σε άλλα, γιατί το οικονομικό έχει μεγαλύτερη οικονομική αποκατάσταση από την φιλολογία.
Σε παιδιά 13 και 14 ετών. Σίγουρα πρακτικό μυαλό, αλλά αυτό είναι το σχολείο; Ένας προθάλαμος της εργασίας; Πού είναι η δημιουργικότητα, η φαντασία, η επαφή των παιδιών με τις Τέχνες, με την κουλτούρα του πολιτισμού μας, τα όνειρα, τα χρώματα, η ελευθερία; Πώς γίνεται να προσπαθείτε να θέσετε όρια που ένας ενήλικος έχει σε παιδιά που διανύουν την εφηβεία και να πιστεύετε ότι όντως αυτό θα πιάσει;
Κι αν πιάσει, τότε τα παιδιά σίγουρα θα είναι καταπιεσμένα. Τα παιδιά που δεν διαβάζουν, δεν βαριούνται το διάβασμα. Μπορεί να διαβάζουν συνεχώς άρθρα στο ίντερνετ και να έχουν άποψη και μάλιστα τεκμηριωμένη σε θέματα σημαντικά, που εσείς δεν έχετε.
Απλά, τα παιδιά βαριούνται το σχολείο. Και είναι λογικό. Γιατί μοιάζει πολύ με την δουλειά μας. Κι εντάξει, εμείς τουλάχιστον πληρωνόμαστε. Αυτά; Δείτε και πώς μπορείτε να φτιάξετε το πρόγραμμα ύπνου του παιδιού με την έναρξη των σχολείων.
Σχετικά άρθρα
- Άνοιγμα σχολείων : Οι νέες ώρες αποχώρησης σε Δημοτικά και Νηπιαγωγεία
- Άνοιγμα Σχολείων 2025: Πότε πέφτουν οι σχολικές αργίες της φετινής χρονιάς
- Άνοιγμα σχολείων 2025: Τι ώρα είναι ο αγιασμός σε Νηπιαγωγεία Δημοτικά Γυμνάσια και Λύκεια
Συμφωνείτε με αυτήν την άποψη; Πείτε μας την γνώμη σας στα σχόλια.