Λένα Γατσή
Το παρακάτω κείμενο το είχα γράψει ενά μήνα πριν χάσω τη μαμά μου, στην γιορτή της μητέρας. Και είναι αφιερωμένο σε εκείνη. Που δεν μπορέσα ποτέ να της πω πόσα ένιωθα. Σήμερα 09/05/2026 Μέσα από το κρεβάτι του νοσοκομείου που είμαι, μου λείπει περισσότερο από ποτέ που δεν είναι κοντά μου.
Να προσέχετε τις μανούλες σας !
Μάνα, κουράστηκα, λύγισα και πονάω. Είναι δύσκολος ο αγώνας της ζωής. Είναι μέρες που γελάω και μέρες που δε θέλω να δω άνθρωπο. Οι ώρες, οι στιγμές δεν κυλάνε ευχάριστα τώρα τελευταία και μου λείπουν τα παιδικά τα χρόνια που ανέμελα έτρεχα να παίξω κρυφτό. Όταν έπεφτα κι ερχόμουν σπίτι, θυμάμαι τον πανικό που σε έπιανε. Να τρέχεις με το ιώδιο στο χέρι να λες «είναι μεγάλο το τραύμα» και συνεχώς να επιμένεις να πάμε στο νοσοκομείο.
Ναι, ήταν εκείνη τη φορά, που με άγνοια κινδύνου πέρασα το δρόμο. Δεν είχα υπολογίσει τα παιδιά με τα ποδήλατα. Είχα κλείσει τα μάτια κι έφερνα γύρους στην άσφαλτο. Νόμιζα πως ήταν το χάδι σου που με αγκάλιαζε σφιχτά και με νανούριζε. Τελικά, ήταν η ζάλη απ’ το χτύπημα. Ζεστή ακόμη ήρθα σπίτι και μου έδωσες αγάπη. Μάνα, αυτά τα χτυπήματα, είναι σημάδια στο σώμα μου. Κοίτα τα, έχουν μια αθωότητα πάνω τους. Δεν είναι σαν αυτά που φωλιάζουν στην καρδιά μου. Αυτά δεν κλείνουν . Πες μου, πώς θα περάσουν; Πώς όλα αυτά θα γίνουν παρελθόν; Θα μου πεις, πως είναι περασμένα αλλά εγώ γιατί ακόμη τα συναντάω κάθε μέρα; Τι δεν κάνω σωστά; Βοήθησέ με, μάνα, να καταλάβω τον κόσμο. Υπάρχει κάποιο εγχειρίδιο να μου δώσεις;
Άσε με να κάτσω δίπλα σου, να γελάσουμε και να θυμηθούμε τις φορές που με κυνηγούσες να φάω το φαγητό. Πόσες φορές σε είχα φέρει στα όριά σου. Να σε βλέπω να ωρύεσαι και να λες πως θα γίνω ανορεκτική. Είχε μια γλυκάδα η έκφραση του προσώπου σου, που τώρα τη βλέπω στις εικόνες του μυαλού μου και γελάω. Τελικά, είδες, δεν έγινα αδύνατη. Έγινα αυτό που καμαρώνεις. Γιατί σε άκουγα όταν αποχωρούσες απ’ το χώρο, που πήγαινες και μιλούσες στον μπαμπά για τα κατορθώματά μου και έπαιρνα δύναμη.
Φταίω κι εγώ που δε σου είπα ότι σ’ αγαπώ. Δε σ’ ευχαρίστησα ποτέ για όλα αυτά που μου έχεις πει και συνεχίζεις να μου προσφέρεις.
Ήμουν πάντα αντιδραστική, εγωίστρια κι απαξιούσα να παραδεχτώ πόσο δίκιο είχες σ’ ό,τι κι αν μου έλεγες. Πολύ σωστά έπραξες, με άφησες να κάνω λάθη. Τα πιο σωστά μου λάθη. Παράξενο, μάνα, τα αγαπάω και θα τα επαναλάμβανα άπειρες φορές, εκείνα τα συγκεκριμένα. Ένιωσα ζωντανή, όμως, μου χάρισαν γνώση και σοφία.
Μη φύγεις, μείνε ακόμη δίπλα μου. Πες μου ότι τώρα θα περάσει η μπόρα. Πες μου ν’ αντέξω, πριν λυγίσω. Κοντεύω μάνα, τα καταφέρνω. Ένας ακόμη στόχος είναι κι είμαι στην πιο δύσκολη φάση της ζωής μου. Δώσε μου δύναμη, κοίταξέ με και θύμισέ μου όλα αυτά που έχω κάνει μέχρι τώρα. Τα έχω ξεχάσει, δε θυμάμαι τίποτα.
Πες μου για εκείνες τις φορές που «έστυβα την πέτρα», πως είναι αυτή η ικανοποίηση να νιώθεις υπερήφανη για σένα. Μίλησέ μου, σε εκλιπαρώ, έχω ανάγκη να σηκωθώ. Άσε με, όμως, να κλάψω, όσο θα σε βλέπω να μ’ αγκαλιάζεις και να μου διηγείσαι. Θόλωσε το μυαλό, σαν να έχουν σβηστεί τα προηγούμενα.
Συγχώρεσέ με που σε έκρινα για ότι έκανες και τα έβγαζα όλα ΄λάθος, έγινα μάνα κι έμαθα. Τώρα, όμως, οι λιγοστές σου κουβέντες είναι αυτές που με δυναμώνουν. Μείνε κοντά μου, όπως είσαι πάντα δίπλα μου. Τώρα, που είμαι ευάλωτη και πονάω. Δώσε μου αγάπη, το έχω ανάγκη, το χρειάζομαι. Μαμά μου μη φύγεις σε έχω ανάγκη ακόμη δεν ξέρω αν θα αντέξω. Αν με άκουγες ξέρω πως θα έλεγες εσύ μπορείς να καταφέρεις τα πάντα όπως μου έλεγες από μικρή. Αλλά εγώ δεν θέλω να τα καταφέρω μόνη μου. Σε θέλω δίπλα μου να μου κρατάς το χέρι, να χαρείς τα εγγόνια σου.
Βλέπεις ακόμη μιλάω εγωιστικά και ντρέπομαι. Πονάς μάνα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σου απαλύνω το πόνο. Και μας έχει δώσει τεράστια μαθήματα ζωής μέσα από τον αγώνα σου. Δεν παραπονέθηκες όταν σε χτένιζα και σου πέφταν τα μαλλιά. Μαλλιά είναι θα βγουν έλεγες. Δεν παραπονέθηκες οταν καθηλώθηκες στο κρεβάτι από αυτή τη κολοαρρώστια ,θα περάσει λές θα περάσει. Και δεν περνάει μάνα και γω σε βλέπω να σβήνεις μέρα με τη μέρα και προσεύχομαι στο θεό για ένα θαύμα. Μακάρι να σου μοιάσω μάνα μακάρι.
Τι θα κάνω εγώ εδώ μόνη μου μάνα αν φύγεις; Ποιος θα μου δίνει συμβουλές την ώρα που με πιάνει η τρέλα με τα παιδιά και θα μου λέει κοίταξε και μαζέψε τα νεύρα σου τα παιδιά είναι παιδιά, εσύ πρέπει να τα ηρεμήσεις; Οτάν αρπάζομαι με τον αντρα μου και σε παιρνω τηλέφωνο, ποιος θα μου λέει , σώπασε τον άντρα σου και τα μάτια σου;
Μπαίνω στο δωμάτιο και δαγκώνομαι να γελάω, να λέω αστεία να χαχανίζω με όλους αλλά όταν βλέπω τις πληγές στο σώμα σου πληγιάζει η καρδιά μου. Μανά μου σε αγαπώ. Είσαι η βασική μου σταθερά. Και φέτος αυτή τη γιορτή της μητέρας την νιώθω όσο τίποτα άλλο στο πετσί μου. Να τις προσέχετε τις μαμάδες σας,γιατί κανείς δεν θα σας αγαπήσει όσο αυτές. Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες του κόσμου, μα πιο πολύ στη δικια μου ΜΑΝΑ.