Λένα Γατσή
Η μητέρα του Άλεξ Μεσχισβίλι, σπάει την σιωπή της 20 χρόνια μετά τον θάνατο του γιου της και εξομολογείται όλα όσα νιώθει για τους ανθρώπους που της στέρησαν το παιδί της, αλλά και για το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να βρει την σορό του.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2026, κλείνει 20χρόνια η υπόθεση του μικρού Άλεξ Μεσχισβίλι, που μέχρι και σήμερα αγνοείται η σορός του. Η τραγική μητέρα του, Νατέλα Ιτσουαΐτζε άνοιξε την καρδιά της στη δημοσιογράφο Μαρία Μεϊμάρη της espresso και εξομολογήθηκε όλα όσα νιώθει για εκείνους που της στέρησαν τον γιο της.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για έναν γονιό από το να χάσει το παιδί του από τα χέρια στυγνών δολοφόνων. Εκτός αν ο ίδιος γονιός, που κάποιοι του στέρησαν βίαια και άδικα το σπλάχνο του, δεν μπορέσει ποτέ να το οδηγήσει στην τελευταία κατοικία του και να το επισκέπτεται, όπως έχει κάθε δικαίωμα, ανάβοντας ένα κεράκι στο μνήμα του.
Είκοσι χρόνια μετά την εξαφάνιση και τη δολοφονία του 11χρονου Άλεξ Μεσχισβίλι, που συγκλόνισε το πανελλήνιο, το ερώτημα τι απέγινε το άψυχο σώμα του μικρού παιδιού με καταγωγή από τη Γεωργία εξακολουθεί να στοιχειώνει τη μητέρα του, Νατέλα Ιτσουαΐτζε, η οποία ελπίζει ότι ακόμα και την ύστατη στιγμή θα βρεθεί έστω ένα ίχνος από τα λείψανα του γιου της!
20 χρόνια από την εξαφάνιση του
Στις 3 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται ακριβώς 20 χρόνια από την εξαφάνιση του 11χρονου Άλεξ, ο οποίος έφυγε από το σπίτι όπου ζούσε με τη μητέρα του και τον πατριό του, στη Βέροια, και δεν επέστρεψε ποτέ. Όμως, οι φονιάδες του παιδιού, κυνικά, ψυχρά και απάνθρωπα, εξακολουθούν να κρατούν τα στόματά τους κλειστά και δεν έχουν αποκαλύψει σε κανέναν πού εξαφάνισαν το πτώμα του.
Πριν από δύο χρόνια, μάλιστα, απεβίωσε ο παππούς των δύο Ελληνόπουλων της «αγέλης» των νταήδων, ο οποίος βοήθησε να σβηστεί κάθε ίχνος του Άλεξ, και οι ελπίδες να βρεθεί το σημείο που έγινε ο «τάφος» του 11χρονου αγοριού έχουν αρχίσει πλέον να εξανεμίζονται. Παρ’ όλα αυτά, η Νατέλα συνεχίζει να ελπίζει ότι μια μέρα θα μάθει πού βρίσκεται ο πολυαγαπημένος γιος της!
Τα αμέτρητα γιατί
«Βλέπω πολλές αδικίες που φέρνει η ζωή, αλλά αυτό ήταν κάτι τρομερό και προσπαθώ να βρω κάποια δικαιολογία! Δεν μπορώ να καταλάβω… Ακόμα και τώρα, όταν με ρωτάνε άνθρωποι που συναντώ “μάθατε κάτι;” αγανακτώ και τους απαντάω “γιατί ρωτάτε εμένα; Γιατί δεν πάτε σε αυτούς και να ρωτήσετε μήπως απαντήσουν σε εσάς;”.
Αν και δεν υπάρχει κάτι χειροπιαστό και η κατάσταση είναι πλέον στάσιμη, ίσως στο μέλλον μάθουμε. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που πρέπει να συνεχίζουμε να ελπίζουμε. Εγώ δεν μπορώ πλέον να κάνω κάτι, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω! Γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποια λεπτομέρεια μπορεί να έρθει αύριο…
Είμαστε πάντα κολλημένοι σε κατάσταση απόγνωσης και πένθους, ελπίζοντας ότι κάποτε θα μάθουμε κάτι. Είμαστε σε μια κατάσταση ατέρμονης αναμονής!» λέει, συγκινημένη, στην «Espresso».
Αν ζούσε ο Άλεξ θα ήταν σήμερα 31 χρόνων. Έχοντας από μικρός κλίση στη μουσική, ίσως δίδασκε, όπως η μητέρα του, σε κάποιο ωδείο. Θα μπορούσε ακόμα και να έχει δημιουργήσει τη δική του οικογένεια, ενσταλάζοντας στα παιδιά του αξίες συμπόνιας και συμπάθειας και μαθαίνοντάς τα ότι ο κάθε άνθρωπος, όσο διαφορετικός κι αν είναι, αξίζει τον σεβασμό τους!
Όλα αυτά, όμως, θα μείνουν υποθέσεις, καθώς κάποιοι έκοψαν βάναυσα το νήμα της ζωής του, αφήνοντας ανεκπλήρωτα τα όνειρά του. Και η Νατέλα δεν μπορεί παρά να υποθέτει, καθώς στερήθηκε για πάντα το δικαίωμα να δει το παιδί της να προοδεύει και να «ανθίζει»…
«Σαν εκπαιδευτικός βλέπω ότι δεν μπορείς να προγραμματίζεις τι μπορεί να γίνει μετά και δεν μπορώ να γνωρίζω πώς θα ήταν τώρα ο Άλεξ. Ήταν το δικό μου παιδί. Εγώ θα προσπαθούσα να κάνω ό,τι καλύτερο γι’ αυτόν. Δεν μας δόθηκε αυτή η ευκαιρία…» λέει και η φωνή της «σπάει» όταν αναφέρεται στους συμμαθητές του γιου της, οι οποίοι είναι πλέον άνδρες και έχουν προχωρήσει τις ζωές τους!
«Αυτό που με πειράζει πάντα είναι όταν συναντάω τους συμμαθητές του. Ο καημένος ο Άλεξ τι έκανε; Ποιον ενοχλούσε; Γιατί μας το έκαναν αυτό;» αναρωτιέται και ξεσπάει σε κλάματα αναλογιζόμενη, προφανώς, πώς θα ήταν σήμερα και το δικό της παιδί.
«Όσο ζω θα υπάρχει μέσα μου! Είμαστε σαν άδεια κελύφη… Εμείς δεν έχουμε μέλλον. Όσοι χάνουν άδικα τους δικούς τους ανθρώπους δεν ησυχάζουν. Μαθαίνουν να ζουν, αλλά δεν ξεχνούν. Ούτε ξεχάσαμε ούτε συγχωρήσαμε!» καταλήγει η τραγική μητέρα-σύμβολο δύναμης και αξιοπρέπειας, η οποία παλεύει όλα αυτά τα χρόνια με κάθε ικμάδα ψυχικής δύναμης να λάβει τις απαντήσεις που ζητά.
Τι είχε πει ο Γιώργος Τσούκαλης
Ο ιδιωτικός ερευνητής Γιώργος Τσούκαλης ασχολήθηκε από την πρώτη στιγμή με την εξαφάνιση του 11χρονου αγοριού.
«Δεν συνάντησα ποτέ τον Άλεξ, αλλά τον γνώρισα πολύ καλά από την έρευνα και από τις πληροφορίες που πήρα. Ήταν ένα λαμπερό, ξεχωριστό παιδί που πυροδότησε τον φθόνο κάποιων άλλων παιδιών. Δυστυχώς, κάθε φορά που συναντάω τη Νατέλα και τον σύζυγό της Δημήτρη στη Βέροια έχουν αυτόν τον καημό. Σε ό,τι αφορά τη Νατέλα, δίδαξε ήθος και αξιοπρέπεια σε όλη την Ελλάδα» τονίζει.
Εν συνεχεία ανασύρει από τη μνήμη του διάφορα περιστατικά από τις έρευνες, τα οποία θα θυμάται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ένα εξ αυτών ήταν όταν μεσολάβησε για τη συνάντηση της Νατέλας με τη μητέρα του Βορειοηπειρώτη, που έσπασε την «ομερτά», η οποία έγινε παρουσία του πατριού του Άλεξ και ενός προσωπικού του συνεργάτη.
«Σε εκείνη τη συνάντηση η μητέρα του Βορειοηπειρώτη απαντούσε στις ερωτήσεις που της έκανα και περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια το περιστατικό στα σκαλιά του δημαρχείου και πώς έβαλαν τρικλοποδιά στον Άλεξ, με συνέπεια να χτυπήσει στο κεφάλι.
Όταν έφτασε στο σημείο που είπε ότι ο γιος της σκούπισε με μια χαρτοπετσέτα από σουβλάκι το αίμα από το κεφάλι του Άλεξ, η Νατέλα βγήκε από το γραφείο όπου βρισκόμασταν κλαίγοντας με λυγμούς. Η κυρία Ελένη συνέχισε να λέει ό,τι της είχε εξιστορήσει ο γιος της σαν να είχε την ανάγκη να βγάλει από πάνω της όσα γνώριζε!» θυμάται ο γνωστός ιδιωτικός ερευνητής, συναισθηματικά φορτισμένος και ο ίδιος.
Το τηλεφώνημα
Άλλο περιστατικό που έχει μείνει επίσης ανεξίτηλο στη μνήμη του είχε συμβεί μεσάνυχτα, ενόσω επέστρεφε στην Αθήνα από τη Βέροια.
«Στο ύψος των Τεμπών δέχτηκα τηλεφώνημα από τη μητέρα του Βορειοηπειρώτη, η οποία μου ζήτησε να επιστρέψω επειδή ο γιος της είχε κάνει σχεδιάγραμμα για το πού άφησαν τη σορό με το καροτσάκι. Φυσικά, δεν είχα άλλη επιλογή από το να επιστρέψω στη Βέροια, όπου ενημέρωσα τη Νατέλα, τον αείμνηστο δικηγόρο της Πυθαγόρα Ιερόπουλο και τον αστυνομικό διευθυντή» περιγράφει.
Και προσθέτει: «Στη συνέχεια πήγαμε στο σημείο που μας υπέδειξε η μητέρα του μικρού Αλέξανδρου, όμως δεν βρήκαμε το παραμικρό. Ωστόσο, επέμεναν ότι εκεί άφησαν οι ανήλικοι τη σορό. Κατά την άποψή μου, είτε την παρέσυρε το ποτάμι είτε τη μετέφερε κάποιος στη χωματερή, όπου μία από εκείνες τις ημέρες είχε ξεσπάσει φωτιά.
Αποκλείεται η φωτιά να προκλήθηκε από αυτοανάφλεξη από κάποιο σπασμένο μπουκάλι, καθώς εκείνη την περίοδο είχε χιόνι και παγωνιά».
Χαραγμένη στη μνήμη του κ. Τσούκαλη θα μείνει, τέλος, η κυνικότητα των παιδιών, που θα τη «ζήλευαν» ακόμα και σκληροί ποινικοί!
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ήρθα σε επαφή με τον νεαρό Αλβανό και τον ρώτησα πώς χτύπησαν τον Άλεξ, και ειδικά εκείνος, που είναι κοντός. Τότε, εκείνος μου απάντησε κυνικά “γιατί; Δεν σου μετράω;”» καταλήγει.
Το χρονικό της εξαφάνισης που σόκαρε την Ελλάδα
Ο μικρός Άλεξ, παιδί οικογένειας από τη Γεωργία που είχε εγκατασταθεί στη Βέροια, ζούσε με τη μητέρα και τον πατριό του. Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2006, λίγο μετά τις 7 το απόγευμα, έφυγε από το κλειστό γυμναστήριο της Ελιάς, όπου είχε προπόνηση μπάσκετ.
Επόμενος σταθμός του θα ήταν το πρακτορείο ΟΠΑΠ του πατριού του κι από εκεί η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για το μάθημα ζωγραφικής. Μόνο που σε εκείνο το μονοπάτι χάθηκε για πάντα. Φίλοι και συμμαθητές τον είδαν για τελευταία φορά, ενώ αργότερα αποκαλύφθηκε πως ο 11χρονος βίωνε έντονη πίεση και περιθωριοποίηση από συμμαθητές του, σε μια εποχή που ο όρος “bullying” ήταν σχεδόν άγνωστος στην ελληνική κοινωνία. Η δική του ιστορία θα γινόταν το πιο τραγικό παράδειγμα παιδικής βίας.
Η έρευνα που έφερε στο φως η Αγγελική Νικολούλη
Σαράντα ημέρες μετά την εξαφάνιση, η δημοσιογράφος Αγγελική Νικολούλη βρέθηκε στη Βέροια με την εκπομπή «Φως στο Τούνελ». Από τις πρώτες κιόλας μαρτυρίες που συνέλεξε, άρχισε να διαφαίνεται η ύπαρξη μιας παρέας ανηλίκων που είχε αναπτύξει βίαιη συμπεριφορά απέναντι σε πιο αδύναμα παιδιά.
Δύο αδέλφια Έλληνες, ένας Αλβανός, ένας Βορειοηπειρώτης και ένας Ρουμάνος — ηλικίας από 11 έως 13 ετών τότε — φέρονταν να είναι οι «σκληροί» της πόλης. Μετά από επίμονες έρευνες, καταθέσεις και αποκαλύψεις, προέκυψε ότι η παρέα αυτή βρισκόταν στο επίκεντρο της εξαφάνισης του Άλεξ. Κι όμως, όταν η δημοσιογράφος ενημέρωσε την Ασφάλεια Βέροιας, ο τότε διοικητής θεώρησε το σενάριο «τραβηγμένο» και δεν ερεύνησε όπως έπρεπε την υπόθεση. Πολύτιμος χρόνος χάθηκε, ενώ το νήμα βρισκόταν ήδη μπροστά τους.
Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες και η ομολογία
Με το πέρασμα των εβδομάδων, τα πέντε παιδιά οδηγήθηκαν να ομολογήσουν τον θανάσιμο τραυματισμό του Άλεξ. Ωστόσο, οι Αρχές δεν κατάφεραν να τα απομονώσουν από το οικογενειακό τους περιβάλλον, ούτε να τα προστατεύσουν από επιρροές. Γονείς και συγγενείς μπήκαν στη μέση, τα «καθοδήγησαν» και έτσι τρεις από τους πέντε ανήλικους ανακάλεσαν.
Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται ξανά όταν μια γυναίκα, φίλη της οικογένειας των δύο Ελλήνων αδελφών, κατέθεσε ότι το βράδυ της εξαφάνισης άκουσε το μικρότερο από τα παιδιά να παραμιλάει: «Πέθανε το παιδί, πέθανε… Φωνάξτε τον παππού». Παρά το σοκ, η μητέρα και η γιαγιά που ήταν παρούσες δεν έδειξαν καμία ανησυχία. Ο παππούς, κηδεμόνας τότε των παιδιών, θεωρείται ότι ενημερώθηκε άμεσα και βοήθησε να κουκουλωθεί η υπόθεση.
Λίγο αργότερα, ο μικρός Βορειοηπειρώτης «έσπασε» και με τη βοήθεια της Νικολούλη περιέγραψε το χρονικό του θανάτου: ο Άλεξ τραυματίστηκε θανάσιμα έπειτα από έντονο τσακωμό με την παρέα κοντά στο Δημαρχείο. Οι ανήλικοι τον μετέφεραν σε εγκαταλελειμμένο σπίτι, τον άφησαν αβοήθητο μέσα στο χιόνι και δύο μέρες αργότερα, με ένα καρότσι, τον μετέφεραν στο ποτάμι της Μπαρμπούτας. Από εκεί και πέρα, κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τι απέγινε η σορός του παιδιού. Οι ενδείξεις δείχνουν ότι ενήλικοι του στενού περιβάλλοντος των δραστών ανέλαβαν να εξαφανίσουν το πτώμα.
Η δικαστική διαδρομή
Η υπόθεση οδήγησε τα πέντε παιδιά ενώπιον του Μονομελούς Δικαστηρίου Ανηλίκων Θεσσαλονίκης. Κρίθηκαν ένοχα για θανατηφόρα σωματική βλάβη και περιύβριση νεκρού, με το Δικαστήριο να τους επιβάλλει αναμορφωτικά μέτρα, όπως προβλέπει ο νόμος για ανηλίκους.
Το 2011 ο παππούς των δύο Ελλήνων αδελφών καταδικάστηκε σε 4 χρόνια και 6 μήνες φυλάκιση για υπόθαλψη εγκληματία και ψευδορκία, ενώ οι γονείς των ανηλίκων τιμωρήθηκαν με φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή για παραμέληση εποπτείας. Μόνο η μητέρα του Ρουμάνου απαλλάχθηκε, καθώς είχε αναζητήσει έγκαιρα τη συνδρομή των Αρχών για την παραβατική συμπεριφορά του γιου της.
Το 2014, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας αναγνώρισε το βαρύ ψυχικό τραύμα της μητέρας του Άλεξ και της επιδίκασε αποζημίωση ύψους 150.000 ευρώ, επιβαρύνοντας γονείς και κηδεμόνες των πέντε παιδιών. Συνολικά, καταδικάστηκαν 11 από τους 13 εναγόμενους.
Φόνος, παιδεραστία ή εμπόριο οργάνων; Τα σενάρια μιας εξαφάνισης που δεν λύθηκε ποτέ
Παρά τις πολυετείς έρευνες, η σορός του Άλεξ δεν βρέθηκε ποτέ. Σενάρια υπήρξαν πολλά: κάποιοι μίλησαν για κύκλωμα παιδεραστίας, άλλοι για εμπορία οργάνων ή ακόμα και ότι το παιδί ζει κάπου μακριά. Όλες οι θεωρίες εξετάστηκαν και κατέρρευσαν, αφού καμία δεν επιβεβαιώθηκε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ένα 11χρονο αγόρι χάθηκε βίαια, θύμα ενός τραγικού παιχνιδιού βίας από παιδιά της ηλικίας του, και η μητέρα του εξακολουθεί να αναζητά το άψυχο σώμα του για να το θρηνήσει.
20χρόνια μετά, ΝΑΤΕΛΑ ΜΕΣΧΙΣΒΙΛΙ σαν γυναίκα, σαν τηλεθεάτρια που έθρεψε το θηρίο της τηλεόρασης για χρόνια, σαν μάνα δύο κοριτσιών, που το βράδυ απωθεί την σκέψη σου σαν τον πιο πύρινο εφιάλτη της, σου ζητώ συγγνώμη για όσα δεν φρόντισα ως πολίτης να ισχύουν σ’ αυτή τη χώρα που λειτουργεί με κακέκτυπα γιατί απλά οι ειδικοί είναι ακριβοί και δεν χωράνε.
Θα χώσω το κεφάλι μου στην άμμο και θα δικαιολογηθώ πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα σε μια κοινωνία που η σήψη είναι παντού. Εύχομαι μόνο και προσεύχομαι να ησυχάσει η ψυχή σου επιτέλους και να βρεις ό,τι έχει απομείνει από το παιδί σου … και να το θάψεις στην αξιοπρεπή σιωπή που του αξίζει…