Έλενα Τριανταφύλλου
Η κατολίσθηση στο Μικρό Χωριό που άφησε πίσω τους νεκρούς και τραυματίες και θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν οι Αρχές δρούσαν πιο γρήγορα.
Η δολοφονική κατολίσθηση στο Μικρό Χωριό που άφησε πίσω τους νεκρούς, τραυματίες, ανυπολόγιστες φθορές και τραυματισμένους ψυχικά ανθρώπους! Μία τραγωδία που έκανε τους κατοίκους να χτίσουν και πάλι από το χωριό τους από την αρχή, αλλά θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν οι ελληνικές Αρχές δρούσαν εγκαίρως.
Η μάχη ανάμεσα σε άνθρωπο και φύση, έχει πάντα μόνο έναν χαμένο. Τον άνθρωπο. Και μπορεί να μην μπορείς να αποτρέψεις ένα φυσικό φαινόμενο, όμως σίγουρα με τα απαραίτητα μέτρα, μπορείς να προφυλάξεις εσένα και την οικογένειά σου.
Διότι όλα τα φυσικά φαινόμενα, έχουν σημάδια. Και οι κάτοικοι στο Μικρό Χωριό αναγνώρισαν τα σημάδια και έστειλαν προειδοποίηση στη Νομαρχία της περιοχής που ζητούσαν να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα και να εκκενώσουν το χωριό. Όμως απάντηση δεν έλαβαν ποτέ.
Μέχρι που μία κατολίσθηση βύθισε το Μικρό τους Χωριό στο πένθος. Νεκροί, τραυματίες, γυναίκες να τρέχουν με τα μωρά τους στην αγκαλιά, εκατοντάδες νεκρά ζώα κι ένα χωριό που κατάφερε με πενιχρά μέσα να ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του. Διαβάστε παρακάτω:
Η κατολίσθηση στο Μικρό Χωριό.
Ήταν 13 Ιανουαρίου του 1963, ημέρα Κυριακή και αυτή η μέρα έμελλε να σημαδέψει για πάντα το Μικρό Χωριό Ευρυτανίας, αφού μια τεράστια κατολίσθηση το κατάπιε ολόκληρο και παρέσυρε τους κατοίκους του σε θάνατο.
Πιο συγκεκριμένα, το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Χελιδώνα που πρωταγωνίστησε στα χρόνια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος την περίοδο της Αντίστασης. Τόσο βαρύ που έγινε τραγούδι.
Σήμερα η μικρή κοινότητα έχει αναγεννηθεί και ξαναστήθηκε αλλά δεν έχει ξεχάσει τους νεκρούς της. Εξήντα σπίτια του Μικρού Χωριού καταστράφηκαν ενώ για πολλές μέρες ακούγονταν από τα βάθη της γης τα βογκητά των θαμμένων ζώων.
Τσέρνομπιλ: Σαν σήμερα πριν από 39 χρόνια συνέβη το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα του κόσμου
Η Θεία Λειτουργία κι ένας ψύχραιμος άνθρωπος διαδραμάτισαν καίριο λόγο ώστε το χωριό να μη θρηνήσει κι άλλα θύματα. Φυσικά αυτή η τραγωδία του 1963 σόκαρε όλη την χώρα και γέννησε ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης και υποστήριξης προς τους πληγέντες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πιο πολύνεκρη κατολίσθηση στη νεότερη ελληνική ιστορία. “Όλη η Ρούμελη θρηνεί το γραφικό Μικρό Χωριό” και “Το Μικρό Χωριό δεν υπάρχει” ήταν μερικοί μόνο από τους τίτλους στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι οποίες ασχολήθηκαν με το συμβάν όχι μόνο εκείνες τις μέρες, αλλά και για αρκετές εβδομάδες μετά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με μεταγενέστερες μελέτες η κατολίσθηση ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων. Από τη μία πολύ έντονα καιρικά φαινόμενα κι από την άλλη η σεισμική δραστηριότητα που εκδηλώθηκε. Τέλος τα εδάφη της περιοχής έπαιξαν εξίσου σημαντικό ρόλο.
6 πολύνεκρες τραγωδίες σε νυχτερινά κέντρα που συγκλόνισαν τον πλανήτη πριν τους 59 νεκρούς στα Σκόπια
Όμως το Μικρό Χωριό δεν πέθανε για πάντα. Ξαναχτίστηκε βάσει σχεδίου, δύο χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο της καταστροφής και πέντε χρόνια μετά το Νέο Μικρό Χωριό πήρε σάρκα και οστά. Ενώ το Παλαιό Μικρό Χωριό παραμένει μέχρι και σήμερα ένας ιστορικός και δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Οι μαρτυρίες των επιζώντων
Φυσικά οι μαρτυρίες των επιζώντων τόσο από εκείνη την εποχή και τα μετέπειτα χρόνια συγκλονίζουν. Το συλλογικό τραύμα ήταν φυσικά πολύ μεγάλο για ξεπεραστεί και ο χρόνος σε αυτή τη περίπτωση δεν βοήθησε.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η κατολίσθηση ξεκίνησε περίπου στις 8:15 το πρωί όταν ένας τεράστιος χωμάτινος όγκος αποκόπηκε από το βουνό Χελιδώνα ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι τις προηγούμενες ημέρες έβρεχε καταρρακτωδώς.
Οι κάτοικοι του χωριού ήταν περίπου 300 και όπως ήταν φυσιολογικό έτρεχαν πανικόβλητοι. Ανάμεσά του, υπήρχαν γυναίκα με παιδιά και βρέφη στην αγκαλιά τους αλλά και ηλικιωμένοι. Ακολούθησαν σκηνές αλλοφροσύνης και σπαρακτικές κραυγές για βοήθεια από ανθρώπους που είχαν εγκλωβιστεί αλλά και βογκητά ζώων που βρίσκονταν κάτω από τα χαλάσματα.
Palmyra : Η τραγική ιστορία πίσω από το καταραμένο νησί της Χαβάης
Μέσα σε λίγα λεπτά πέτρες και κορμοί δέντρων έπεσαν και καταπλάκωσαν 60 από τα συνολικά 150 σπίτια. Η ερημιά και η σιωπή κυριαρχούσαν. “Μυρωδιά νωπού σκαμμένου τάφου ανέδιδε η περιοχή”, έγραψαν τότε, οι ανταποκριτές, ενώ ο δήμαρχος Καρπενησίου και οι κοινοτάρχες Ευρυτανίας κήρυξαν εβδομαδιαίο πένθος.
Την ίδια στιγμή στη περιοχή κυριαρχούσε ένα διαρκές και υποχθόνιο βουητό, το οποίο διήρκησε μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Ιανουαρίου. Οι όγκοι από χώμα υπολογίστηκαν σε 250.000 κυβικά και η έκταση που κάλυψαν μετρούσαν περίπου τα 40 στρέμματα, σύμφωνα με δημοσιεύματα της περιοχής.
“Απίθανοι όγκοι χωμάτων κυλούσαν ασυγκράτητοι και παρέσυραν στη χαράδρα σπίτια, ανθρώπους και ζώα. Έμοιαζε με κινηματογραφική σκηνή κι όμως ήταν αληθινό, φρικτό, σκέτη κόλαση”, δήλωσε αυτόπτης μάρτυς και μέλος του Ορειβατικού Συνδέσμου που βρέθηκε κοντά στο χωριό με Αθηναίους εκδρομείς.
Τα 13 θύματα της 13ης Ιανουαρίου
Ο πρώτο απολογισμός ήταν 12 αγνοούμενοι, ένας νεκρός, πέντε τραυματίες και χιλιάδες νεκρές αγελάδες και αιγοπρόβατα. Τις επόμενες μέρες οι 12 αγνοούμενοι βρέθηκαν όλοι τους νεκροί και ο τελευταίος, εντοπίστηκε πάνω από ένα μήνα μετά το τραγικό συμβάν, στις 19 Φεβρουαρίου. Ήταν 72 ετών. Το γηραιότερο θύμα ήταν 100 ετών και το νεότερο 17.
Οι 13 κάτοικοι που έχασαν τη ζωή της ήταν οι: Γιάννης Αθανασόπουλος, Κατερίνα Ζησίμου, Λάμπρος Ζαχαράκης, Νίκος, Γιαννούλα και Μαίρη Κοντογιάννη, Καλλιόπη Κουτσοπούλου, Φωτεινή Κομματά, Χρήστος και Κωνσταντίνα Μαστρογεωργοπούλου, Γιάννης Παπαδημητρίου, Γιάννης Πλακάς και Γιώργος Τάσσιος.
Ένα μνημείο προς τιμήν των θυμάτων ανεγέρθηκε λίγο πριν από την είσοδο του Παλιού Μικρού Χωριού το 1986 κι από τότε αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους κατοίκους του Νέου Μικρού Χωριού.
Οι μαρτυρίες που ανατρίχιασαν το πανελλήνιο
Στο περιοδικό Μικροχωρίτικα Γράμματα ο Δημήτριςο Δερματάς, επιζών της καταστροφής του ’63, διηγείται με γλαφυρότητα τόσο τα προειδοποιητικά σημάδια όσο και τις δραματικές στιγμές της 13ης Ιανουαρίου.
“Δούλευα όλους τους φθινοπωρινούς μήνες στις οικοδομές και στις αρχές Γενάρη, συγκεκριμένα στις 11 του μηνός [σ.σ.: του 1963] τελείωσαν οι δουλειές μου και γύρισα στο χωριό. Εκεί βρήκα τον κόσμο σε μια κατάσταση ανησυχίας, γιατί στο χωριό, στο μισό από αυτό, παρουσιάζονταν κάτι σημάδια παράξενα. Κόπηκε το υδραγωγείο, ορισμένα σπίτια παρουσίαζαν ρωγμές […]
Τη χρονιά αυτή η βροχόπτωση ήταν πρωτοφανής. Άρχισε από τις 24 Σεπτεμβρίου και συνέχιζε να βρέχει κάθε μέρα ως το Γενάρη χωρίς να χιονίζει να κόψει. Το Σάββατο το βράδυ, 12 Γενάρη, μαζευτήκαμε όλοι οι άντρες στο μαγαζί του Κοντογιάννη. Η συζήτηση περιστρεφόταν μοναδικά γύρω από αυτά τα φαινόμενα, αλλά κανείς δεν φανταζόταν τι πρόκειται να γίνει. Το πολύ υπολογίζαμε να πέσει κανένα σπίτι […].
Terry Jo Duperrault : «Το ορφανό της Θάλασσας» που διασώθηκε από ελληνικό πλοίο μετά από 84 ώρες στη μέση του ωκεανού
Αυτή η κατάσταση επικρατούσε την παραμονή της καταστροφής, με σημάδια τη διακοπή του νερού, με ρωγμές στο σπίτι της Ουρανίας Μπακογιάννη και του Αποστόλη Μπούρα […] Το πάτωμα του υπογείου του σπιτιού της Ουρανίας ήταν σχισμένο στη μέση. Το μισό χαμηλότερο από το άλλο μισό. Τα τοιχία ολόγυρα ραγισμένα παντού […]
Μόλις έφθασα έξω από το παλιό σχολείο, κοντά στη βρύση του Σφήκα, είδα το αυλάκι να έχει κοπεί και να έχει υποχωρήσει κάπου 30 πόντους. Απ’ αυτό κατάλαβα ότι κάτι μεγάλο γίνεται.
Αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν αυτό που ακολούθησε. Όταν έφθασα στο σπίτι του Αθανασόπουλου, αυτό που έβλεπα μπροστά στα μάτια μου μ’ έκανε να δοκιμάσω φρίκη και φόβο.
Το δάσος, το Κρι, όπως το λέγαμε, είχε κοπεί από τη θέση Μαντέμι. Υποχωρούσε το έδαφος μαζί με τα έλατα, τα οποία είχαν γείρει απειλώντας να καταπλακώσουν το διπλανό σπίτι του Μπάκη και τ’ άλλα σπίτια
Με κατάλαβε πανικός και σε κατάσταση αλλοφροσύνης μπήκα μέσα στο σπίτι όπου βρήκα την κουνιάδα μου Γεωργία με τα παιδάκια της, τον Αριστείδη 4 χρονών και το νεογέννητο. Εγώ ούτε που την καλημέρισα μόνο της φώναξα αγριεμένος: «Σήκω μωρή τι κάθεσαι, δεν βλέπεις ότι θα σας πλακώσει το Κρι!».
Αυτή μου απάντησε: «Δεν φεύγω, δεν πάω πουθενά, δεν βγαίνω από το σπίτι μου!». Τότε άρπαξα τη σαρμανίτσα που είχε το μικρό παιδί, την έβαλα στον ώμο μου, βγήκα από το σπίτι και πήρα το δρόμο. Αναγκάσθηκε και με ακολούθησε και εκείνη με το άλλο παιδί […]“.
“Εγώ πήγα στο σπίτι μου να δω τι θα κάνω με την δική μου φαμελιά. Ο πατέρας μου ακόμα κοιμόταν. Οι γυναίκες ανυποψίαστες ετοιμάζονταν για την εκκλησία. Εγώ πήγα κατευθείαν στο κρεβάτι του πατέρα μου και ξυπνώντας τον του είπα: «Σήκω γρήγορα γιατί το χωριό φεύγει!».
Τους φαινόταν απίστευτό. Με λίγα λόγια προσπάθησα να τους εξηγήσω τι συμβαίνει για να τους πείσω να φύγουμε και’ μείς από το σπίτι για παν ενδεχόμενο […] Εγώ δεν πρόφθασα να κατέβω στην πλατεία με το κορίτσι μου στην αγκαλιά, οπότε ακούσθηκε ένας υπόκωφος κρότος, σηκώθηκε ένα άσπρο σύννεφο από κουρνιαχτό και συγχρόνως φωνές και αναταραχή από τον κόσμο που ήταν στο σχολείο και στο δρόμο.
Αυτό ήταν. Κανένας δεν ήξερε από’ μάς στην άλλη πλευρά που ήμασταν τι ακριβώς συνέβη εκεί και τι απέγινε ο κόσμος που βρισκόταν εκεί. Όλοι κατατρομαγμένοι και σαστισμένοι. Δεν ξέραμε τι μάς γίνεται. Φοβόμασταν ακόμα να μην φύγει και αυτός ο τόπος που πατάγαμε. Εγώ, αποκτώντας κάποιο θάρρος, αποφάσισα να βαδίσω προς το μέρος της καταστροφής να δω τι γίνεται.
Δεν πρόλαβα να περάσω την πλατεία και βλέπω νά’ ρχεται από’ κεί η Φωφώ Ζωγράφου, καταπληγωμένη με σπασμένο χέρι, με δυο άλλες γυναίκες, που έκλαιγαν και φώναζαν: «Πάει το χωριό, βούλιαξε όλος ο κόσμος μαζί με τα σπίτια…» […]
Το χωριό από κει και πέρα δεν υπήρχε… Μπροστά μου δεν ήταν σπίτια αλλά σωροί από λιθάρια μισογκρεμισμένα τοίχια διπλωμένα. Κάτω τα πολλά δέντρα, λόφος από χώματα και διπλωμένα όλα τα ελάτια από το Κρι που ήταν επάνω από το χωριό […]
Προχωρώντας βρέθηκα σε μια σκηνή που δεν φεύγει ακόμα απ’ το μυαλό μου. Ήταν τόσο τραγική και απίθανη που νομίζω δεν έχω την ικανότητα να την περιγράφω.
Στη μέση σ’ ένα σωρό από μπάζα, πέτρες και χώματα ήταν η Ευτυχία χωμένη σε αυτά από τη μέση και κάτω και με τα χέρια σηκωμένα και χτυπώντας τα να ουρλιάζει και να παρακαλάει. Μόλις με είδε φώναξε: «Μήτσο Δερματά, σώσε με, βγάλτε με από δω, κόψτε μου τα ποδάρια να δω τα παιδιά μου!» […]
Ο τοίχος κουνιόταν και ήταν έτοιμος να πέσει και όταν θα έπεφτε θα μας έπιανε όλους στα συντρίμμια του σαν τα πουλιά στη φάκα, θα μας καταπλάκωνε όλους όσους φροντίζαμε σκάβοντας και με το τσαπί πλέον, να βγάλουμε την Ευτυχία. Κάποια στιγμή βγάλαμε τα χώματα αλλά βρήκα μια μεγάλη πέτρα, ένα αγκωνάρι, βγάλαμε και αυτό με δυσκολία.
Τότε η Ευτυχία φώναξε: «Είναι κι’ άλλο, είναι κι’ άλλο!». Τέλος, βγάλαμε και το άλλο και σκεφτόμασταν σε τι κακό χάλι θα βρίσκαμε την Ευτυχία, με σπασμένη λεκάνη και πόδια. Την πιάσαμε από τις μασχάλες και την σηκώσαμε. Και ω του θαύματος, στάθηκε ολόρθη, κολώνα.
“Μετά απ’ αυτό, φεύγοντας όλοι από κει, πήγαμε προς το μέρος του σχολείου. Βγήκε κι ο κόσμος από την εκκλησία και γινόταν πλέον θρήνος μεγάλος. Πολλοί ήταν από το μαχαλά της καταστροφής και ήθελαν να πάνε στα χαλάσματα να δουν τα σπίτια τους […]
Παρ’ όλα αυτά και από’ κεί μέσα έβγαινε ακόμα κόσμος. Και αυτό ήταν πολύ παράξενο. Από τόσο χαλασμό να υπάρχουν ακόμα γεροί άνθρωποι! Να επιβιώνουν, να περπατάνε!”.
Ο ηρωικός δάσκαλος και το κύμα αλληλεγγύης
Την στιγμή της κατολίσθησης οι περισσότεροι κάτοικοι του Μικρού Χωριού βρίσκονταν στην εκκλησία του Αγίου Σώστη για να παρακολουθήσουν τη Θεία Λειτουργία. Ο ναός ήταν ανάμεσα στα λίγα κτήρια που γλίτωσαν και όλοι όσοι βρέθηκαν εκεί επέζησαν.
Ο δάσκαλος Ανδρέας Πετένιος, αποδείχθηκε ο ήρωας του Μικρού Χωριού αφού συγκέντρωσε 52 μαθητές του που είχαν πάει να εκκλησιαστούν σε ασφαλές σημείο και δεν τους επέτρεψε να διασκορπιστούν. Η ψυχραιμία του αλλά και η αφοσίωσή του στο καθήκον ήταν αυτά που έσωσαν τα παιδιά.
Μάλιστα, για την πράξη του τιμήθηκε από τον βασιλιά Παύλο Α’ με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Μετά τη βιβλική καταστροφή ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης “γεννήθηκε”. 156 κάτοικοι μεταφέρθηκαν στο γειτονικό Μεγάλο Χωριό και 91 στο Καρπενήσι.
Πιο συγκεκριμένα, η κυβέρνηση Καραμανλή ανέθεσε στη Στρατιωτική Διοίκηση Λαμίας τη σίτιση των πληγέντων. Διατέθηκαν εκατοντάδες μερίδες φαγητού, κλινοσκεπάσματα και χρήματα από διάφορους φορείς όμως δυστυχώς δεν επαρκούσαν.
Ατύχημα ή μία σειρά λαθών με μοιραία κατάληξη;
Σύμφωνα με πολλούς ειδικούς αλλά και κατοίκους του Μικρού Χωριού η τραγωδία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί διότι τα προειδοποιητικά σημάδια ήταν ξεκάθαρα.
Μάλιστα, οι κάτοικοι του χωριού είχαν ενημερώσει την Νομαρχία Ευρυτανίας από τις 11 Ιανουαρίου για την αιφνίδια διακοπή της λειτουργίας του υδραγωγείου αλλά και για τις ρωγμές που εμφάνισαν τα σπίτια πολλών χωριανών αλλά και το έδαφος.
Οι κάτοικοι ζητούσαν την αποστολή γεωλόγου και την έγκαιρη εκκένωση της περιοχής όμως η Νομαρχία δεν έδωσε ποτέ απάντηση στο έγγραφο που απέστειλε το κοινοτικό συμβούλιο του Μικρού Χωριού.
Το χωριό που γεννήθηκε από τις στάχτες του
Οι κάτοικοι του Μικρού Χωριού σημαδεύτηκαν φυσικά από όσα έζησαν, όμως ήταν αποφασισμένοι να ξαναχτίσουν το χωριό τους. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1964 ξεκίνησαν οι εργασίες βάσει σχεδίου για την ανοικοδόμηση του σε μία περιοχή δύο χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο της καταστροφής.
Τέσσερα χρόνια μετά το Νέο Μικρό Χωριό έγινε πραγματικότητα και οι κάτοικοι στάθηκαν ξανά στα πόδια τους αρχίζοντας μία νέα ζωή. Σήμερα, το Νέο Μικρό Χωριό περιτριγυρίζεται από δέντρα και αποτελεί έναν από τους πιο όμορφους και γραφικούς οικισμούς της Ελλάδας.
Ενώ στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο, που στεγάζεται στο ιστορικό σχολείο του Παλιού Μικρού Χωριού, ο επισκέπτης μπορεί να δει αντικείμενα, φωτογραφίες και γραπτές μαρτυρίες για την ιστορία του τόπου και των ανθρώπων του.
Για να διατηρηθούν για πάντα ζωντανές οι μνήμες εκείνης της καταστροφικής κατολίσθησης, ο ντόπιος και δημοσιογράφος Βαγγέλης Πλάκας δημιούργησε το ντοκιμαντέρ “Το χωριό που νίκησε το θάνατο”, το οποίο απέσπασε τιμητική διάκριση στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας, τον Οκτώβριο του 2016.
Παρουσιάζει σπάνιο οπτικό υλικό και ντοκουμέντα, μαρτυρίες από δημοσιογράφους, ιστορικούς, ειδικούς επιστήμονες και, φυσικά, κατοίκους του χωριού που έζησαν την κατολίσθηση του ’63.
Ο Χειμώνα του ’63 ήταν γεμάτος καταστροφές
Η καταστροφική κατολίσθηση στο Μικρό Χωριό δυστυχώς δεν ήταν η ομαδική. Ο Χειμώνα του 1963 όπως κι εκείνος του 1964 ήταν από τους πιο σφοδρούς του 20ου αιώνα. Χιόνια, βροχή, χαλάζι, σημειώθηκαν τόσο σε χωριά όσο και σε αστικά κέντρα και προκάλεσαν προβλήματα και κατολισθήσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι περιοχές όπως η Φλώρινα κηρύχθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και άνθρωποι πέθαναν, γιατί δεν άντεξαν το δριμύ ψύχος.
Σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δημοσιεύματα της εφημερίδας “Μακεδονία“, μόλις μία εβδομάδα μετά την κατολίσθηση στο Μικρό Χωριό, διαβάζουμε: “Κινδυνεύουν και άλλα χωριά εις Στερεάν και Πελοπόννησον εκ καθιζήσεων και κατολισθήσεων”.
Ο εφιάλτης του Μικρού Χωριού αποτυπώθηκε και στην εφημερίδα “Ελευθερία”: “Δέκα χωριά εις την Ακαρνανίαν, την Ευρυτανίαν και την Λέσβον, κινδυνεύουν να καταβυθισθούν από κατολισθήσεις όπως και του Μικρού Χωριού“.
Ενώ χωριό Δρίσκος στα Γιάννενα ήταν ένα από αυτά τα χωριά. 10 σπίτια κατέρρευσαν και άλλα 20 κατέστησαν ακατοίκητα. Ωστόσο, σε αντίθεση με το Μικρό Χωριό, η εκκένωση έγινε γρήγορα και αποφεύχθηκαν απώλειες ζωών.
All photos via: mixanitouxronou.gr
Ολα τα άρθρα για την μηχανή του χρόνου στο Daddy-Cool.gr
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς την γραπτή άδεια από τον εκδότη.