Έλενα Τριανταφύλλου
Το 1993 θα γραφόταν η πιο μαύρη σελίδα στην σύγχρονη ελληνική ιστορία εγκλημάτων στην Ελλάδα. Ο μόλις 6 ετών Νίκος Δουρή θα βρεθεί νεκρός στην Ερμιόνη με έναν βάναυσο τρόπο. Η γειτονιά δεν άργησε να μιλήσει και όλα τα στοιχεία οδήγησαν στον πατέρα του.
Κι ενώ η ελληνική κοινή γνώμη προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει πώς γίνεται ένας πατέρας να κάνει τόσο κακό στο ίδιο του το παιδί, η οικογένεια στήριζε τον δράστη με διάφορες ιστορίες συνομωσίας να θέλουν τον πραγματικό ένοχο να μην έχει πιαστεί μέχρι και σήμερα. Τελικά ποιος σκότωσε τον 6χρονο Νίκο Δουρή; Όλες οι θεωρίες συνομωσίας που συζητιούνται μέχρι και σήμερα και το χρονικό της υπόθεσης. Διαβάστε παρακάτω:
Το χρονικό της υπόθεσης Δουρή
Η δολοφονία του 6χρονου Νίκου Δουρή στην Ερμιόνη, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1993, συγκαταλέγεται στις πιο σοκαριστικές εγκληματικές υποθέσεις που έχουν απασχολήσει την ελληνική κοινωνία.
Το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου, ο μικρός Νίκος δεν επέστρεψε στο σπίτι του, προκαλώντας έντονη ανησυχία στους γονείς και τα έξι αδέλφια του. Η οικογένεια δήλωσε αμέσως την εξαφάνισή του στην Αστυνομία και, παρότι δεν είχε συμπληρωθεί το χρονικό διάστημα που προβλεπόταν για την επίσημη έναρξη των ερευνών, οι αρχές κινητοποιήθηκαν άμεσα. Στην αναζήτηση συμμετείχαν επίσης συγγενείς, φίλοι και κάτοικοι της Ερμιόνης.
Λίγες ώρες αργότερα, ο πατέρας του παιδιού, Μανώλης Δουρής, μαζί με έναν από τους γιους του, εντόπισαν τη σορό του μικρού αγοριού κοντά στο σπίτι τους, κρυμμένη δίπλα σε έναν μαντρότοιχο. Η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε ότι το παιδί είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και έχασε τη ζωή του από ασφυξία, καθώς ο δράστης του είχε φράξει τη μύτη και το στόμα.
Οι εικόνες που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές. Ο πατέρας εμφανιζόταν συντετριμμένος μπροστά στις κάμερες, θρηνώντας για τον χαμό του παιδιού του και δηλώνοντας αποφασισμένος να βρει τον δολοφόνο. Ωστόσο, η εικόνα αυτή ανατράπηκε σύντομα.
Οι αστυνομικοί διαπίστωσαν αντιφάσεις στις καταθέσεις του Μανώλη Δουρή, ενώ τους προκάλεσε υποψίες το γεγονός ότι ο ίδιος βρήκε το πτώμα σε σημείο που δύσκολα θα εντοπιζόταν χωρίς προηγούμενη γνώση. Κατά την ανάκριση ομολόγησε την πράξη του, υποστηρίζοντας ότι υπέφερε από κρίσεις που αλλοίωναν τη σκέψη και τη συμπεριφορά του. Αργότερα, όμως, ανακάλεσε την ομολογία του και δήλωσε αθώος.
Στη συνέχεια επιχείρησε να αποδώσει ευθύνες στη σύζυγό του, αφήνοντας υπαινιγμούς ότι εκείνη και ένας φερόμενος εραστής της είχαν εμπλοκή στην υπόθεση. Παρά τους ισχυρισμούς του, κρίθηκε προφυλακιστέος.
Κατά τη διάρκεια της δίκης παρουσιάστηκαν στοιχεία που προκάλεσαν συζητήσεις. Σύμφωνα με τα εργαστηριακά ευρήματα, στο σώμα του παιδιού εντοπίστηκαν τρίχες που δεν ταυτοποιήθηκαν με τον κατηγορούμενο.
Ο καθηγητής εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης είχε επισημάνει δημόσια ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία θα μπορούσαν να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο διαφορετικού δράστη για τη σεξουαλική κακοποίηση και διαφορετικού για τη δολοφονία. Παράλληλα, η ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη που είχε ζητήσει η υπεράσπιση δεν πραγματοποιήθηκε.
Τελικά, το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον Μανώλη Δουρή, επιβάλλοντάς του ποινή ενός έτους φυλάκισης για ασέλγεια, κάθειρξη 20 ετών για βιασμό και ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Η απόφαση έγινε δεκτή με ικανοποίηση από μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, αν και ο συνήγορός του υποστήριξε ότι η υπόθεση δεν είχε διερευνηθεί σε βάθος.
Μετά την καταδίκη του, ο Δουρής βρέθηκε αντιμέτωπος και με την οργή των συγκρατουμένων του. Η μεταγωγή του στις φυλακές προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ενώ κατά τη διάρκεια της κράτησής του υπέστη επανειλημμένους ξυλοδαρμούς και κακοποιήσεις. Οι σωφρονιστικές αρχές αναγκάστηκαν να τον μεταφέρουν σε διαφορετικά καταστήματα κράτησης για λόγους ασφαλείας.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1996, σχεδόν δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του γιου του, ο Μανώλης Δουρής βρέθηκε νεκρός στο κελί του στις φυλακές Τρίπολης. Σύμφωνα με τις αρχές, είχε αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας το καλώδιο της τηλεόρασης.
Ο θάνατός του αναζωπύρωσε τις συζητήσεις γύρω από την υπόθεση. Κάποιοι θεώρησαν ότι οδηγήθηκε στην αυτοκτονία από τις τύψεις ή την κακοποίηση που υπέστη στη φυλακή, ενώ άλλοι συνέχισαν να αμφισβητούν την ενοχή του, επικαλούμενοι τα στοιχεία που είχαν παρουσιαστεί στη δίκη.
Παρά τις διαφορετικές εκτιμήσεις που εξακολουθούν να διατυπώνονται μέχρι σήμερα, η δικαστική απόφαση παρέμεινε αμετάβλητη και ο Μανώλης Δουρής καταγράφηκε στην ιστορία ως ο καταδικασμένος για τη δολοφονία του 6χρονου γιου του.
Τα αναπάντητα ερωτήματα και οι διαφορετικές εκδοχές της υπόθεσης
Παρότι η υπόθεση της δολοφονίας του μικρού Νίκου Δουρή ολοκληρώθηκε δικαστικά με την καταδίκη του πατέρα του, μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις και προβληματισμό. Εγκληματολόγοι, νομικοί και δημοσιογράφοι έχουν κατά καιρούς εκφράσει αμφιβολίες για το κατά πόσο αποκαλύφθηκε ολόκληρη η αλήθεια.
Ένας από αυτούς είναι ο καθηγητής εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης, ο οποίος διατηρεί τη θέση που είχε διατυπώσει ήδη από την εποχή της δίκης, ότι δηλαδή δεν μπορεί να αποκλειστεί η εμπλοκή περισσότερων του ενός προσώπων.
Σύμφωνα με τον ίδιο, κατά τη δικαστική διαδικασία ενδέχεται να μην διερευνήθηκαν επαρκώς όλες οι μαρτυρίες και οι συνθήκες της υπόθεσης. Όπως έχει αναφέρει, είχε την εντύπωση ότι υπήρχαν στοιχεία που άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο να είχαν διαφορετικά μέλη της οικογένειας κάποιον βαθμό εμπλοκής στα γεγονότα.
Αντίστοιχες επιφυλάξεις είχε εκφράσει και ο συνήγορος υπεράσπισης του Μανώλη Δουρή, Βασίλης Καρύδης. Ο ίδιος υποστήριζε ότι η ενοχή του πελάτη του δεν αποδεικνυόταν πέρα από κάθε αμφιβολία, καθώς, όπως ανέφερε, η μοναδική ισχυρή ένδειξη εναντίον του ήταν η αρχική ομολογία του, την οποία αργότερα ανακάλεσε.
Κατά την εκτίμησή του, οι καταθέσεις των μαρτύρων, τα χρονικά δεδομένα και τα πορίσματα των πραγματογνωμόνων παρουσίαζαν αντιφάσεις που δεν συμβάδιζαν με την περιγραφή των γεγονότων από τον κατηγορούμενο.
Ο κ. Καρύδης είχε επίσης επισημάνει ότι, κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης, δεν πραγματοποιήθηκαν ορισμένες κρίσιμες ιατροδικαστικές εξετάσεις που συνηθίζονται σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης. Όπως υποστήριζε, η παράλειψη αυτή δημιούργησε κενά στη δικογραφία και δεν επέτρεψε την πλήρη αξιολόγηση όλων των στοιχείων.
Παράλληλα, είχε ζητήσει να πραγματοποιηθεί εξέταση DNA, θεωρώντας ότι η τριχολογική ανάλυση από μόνη της δεν αρκούσε για ασφαλή συμπεράσματα. Ωστόσο, το αίτημα απορρίφθηκε, καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι η ομολογία του κατηγορουμένου αποτελούσε καθοριστικό αποδεικτικό στοιχείο.
Από την πλευρά του, ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσάφτης είχε περιγράψει τα ευρήματα της νεκροψίας, σύμφωνα με τα οποία ο θάνατος του παιδιού προήλθε από ασφυξία, ενώ είχαν προηγηθεί σοβαρές κακώσεις.
Είχε ακόμη αναφέρει ότι στο σώμα του παιδιού υπήρχε τραύμα από πιρούνι στην περιοχή της πλάτης, το οποίο, σύμφωνα με τον Μανώλη Δουρή, προκλήθηκε όταν προσπάθησε να διαπιστώσει αν το παιδί ήταν ακόμη ζωντανό.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, στο σώμα του παιδιού εντοπίστηκε γενετικό υλικό που αποδόθηκε στον πατέρα του, αλλά και γενετικό υλικό άγνωστης προέλευσης, το οποίο δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε ένα από τα βασικά επιχειρήματα όσων θεωρούν ότι η υπόθεση ίσως δεν είχε διαλευκανθεί πλήρως.
Παρά τις επιμέρους αμφισβητήσεις, το δικαστήριο έκρινε ότι τα υπάρχοντα αποδεικτικά στοιχεία, σε συνδυασμό με την αρχική ομολογία, ήταν επαρκή για την καταδίκη του Μανώλη Δουρή. Ο ίδιος πέθανε δύο χρόνια αργότερα στη φυλακή, γεγονός που άφησε πολλά από τα ερωτήματα χωρίς οριστική απάντηση.
Η στάση της οικογένειας δημιουργεί ερωτηματικά
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκάλεσε και η στάση της οικογένειας του καταδικασμένου. Σε αντίθεση με ό,τι συνήθως παρατηρείται σε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας ή παιδοκτονίας, οι συγγενείς του δεν αποστασιοποιήθηκαν από εκείνον, αλλά συνέχισαν να υποστηρίζουν ότι ήταν αθώος.
Ο Βασίλης Καρύδης είχε χαρακτηρίσει αυτή τη συμπεριφορά εξαιρετικά ασυνήθιστη από εγκληματολογικής πλευράς, επισημαίνοντας ότι, στις περισσότερες αντίστοιχες υποθέσεις, όταν αποκαλύπτεται ο δράστης, η οικογένεια στρέφεται εναντίον του.
Στην περίπτωση του Μανώλη Δουρή, συνέβη ακριβώς το αντίθετο, γεγονός που εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο σχολιασμού και προβληματισμού. Το έγκλημα του Νίκου Δουρή ήταν τόσο στυγερό που ακόμη και ο Πάνος Κοκκινόπουλος δε δέχεται μέχρι και σήμερα να το συμπεριλάβει ούτε κατά προσέγγιση στις σειρές που ασχολούνται με ελληνικά εγκλήματα που σκηνοθετεί, όπως είναι η 10η Εντολή, ο Κόκκινος Κύκλος ή ο Τρίτος Νόμος. Δείτε εδώ τί είχε δηλώσει σχετικά.
Η Ελεονώρα Μελέτη είχε παρουσιάσει την πολύκροτη υπόθεση του Μανώλη Δουρή από την Ερμιόνη μέσα από την εκπομπή της «Mega Stories»
22 χρόνια μετά, η Ράνια Καρατζαφέρη μέσα από την εκπομπή hashtag της Ελεονώρας Μελέτη, επεστρέψε στην Ερμιόνη, στον τόπο της τραγωδίας, αποκαλύπτοντας άγνωστα στοιχεία της υπόθεσης!
Παρακολουθήστε το ιστορικό της φρικιαστικής υπόθεσης, καθώς και το συγκλονιστικό οδοιπορικό της Ράνιας Καρατζαφέρη στην Ερμιόνη, όπου μας αποκαλύψε άγνωστα μέχρι σήμερα στοιχεία.
Τί είχε πει ο μεγάλος γιος- Δεν είμαι ο γιος του φονιά
Τον Οκτώβριο του 2016 κι ένας από τους γιους του Δουρή επιλέγει να μιλήσει για την οικογενειακή αυτή υπόθεση, κρύβοντας όμως την ταυτότητά του.
«Δεν είμαι ο γιος του φονιά, δεν είμαι ο γιος του βιαστή. Ο πατέρας μου έπεσε θύμα δικαστικής πλάνης», είπε ο 38χρονος Δημήτρης Δουρής στην εκπομπή «Annita.gr» και περιέγραψε αναλυτικά τι είχε συμβεί το 1993.
«Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, δουλεύαμε το πρωί και γυρίσαμε το μεσημέρι στο σπίτι να φάμε και να ξεκουραστούμε. Ο μικρός δεν ήταν σπίτι ήταν η μόνη μέρα που άργησε να έρθει. Επιστρέφω στην αποθήκη για να βρω τον πατέρα μου ο οποίος καθάριζε τα εργαλεία και τον ρωτάω “μπαμπά ήρθε ο Νικολάκης;” και μου λέει “όχι”. Τότε αρχίσαμε όλοι να ψάχνουμε τον μικρό. Και τελικά τον βρήκε ο πατέρας μου σε ένα σημείο στην Ερμιόνη, που παλιά ήταν χώρος μπάσκετ, και το βρήκε εκεί το παιδί τυλιγμένο με μια κουβέρτα. Το παιδί ήταν πεθαμένο», είπε αρχικά ο Δημήτρης Δουρής, εκφράζοντας το μεγάλο παράπονο του για την στάση της κοινωνίας και των δημοσιογράφων
«Όλοι ήθελαν να λιντσάρουν τον πατέρα μου, είχαν έρθει τα κανάλια, μας καταδικάσανε… Είναι άδικο αυτό που έγινε με τον πατέρα μου, όλοι κοίταξαν να πέσουν επάνω μας να μας φάνε», είπε χαρακτηριστικά και ξέσπασε σε κλάματα «Μου λείπει η στοργή του πατέρα μου, οι συμβουλές του. Τον ευχαριστώ για όσα μας έμαθε, και το ξύλο μας το έριξε για καλό, δεν μας έκανε ούτε αλήτες, ούτε απατεώνες. Πρέπει να σταματήσει η ρετσινιά», είπε κλαίγοντας, διαμηνύοντας ότι δεν προτίθεται ο ίδιος να αλλάξει το επίθετο του, παρά την κατακραυγή του κόσμου
«Δεν θα αλλάξω το επίθετο μου και αν κάνω αγόρι θα το πω “Μανώλης Δουρής” . Ήταν άδικο όλο αυτό που του έκαναν . Δεν μπορεί να είναι ο πατέρας στο χώμα και ο δολοφόνος να είναι έξω και να γυρνάει», κατέληξε, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κάποιος άλλος δολοφόνησε το παιδί.
Ο γιος του Μανώλη Δουρή, Δημήτρης, εξέφρασε την πεποίθηση πως ο πατέρα του δεν ήταν υπεύθυνος για το φρικτό έγκλημα. «Φόρτωσαν το βιασμό και τη δολοφονία στον πατέρα μου», είπε και φωτογράφισε έναν συγχωριανό του, ο οποίος βρίσκεται εν ζωή, όπως διευκρίνισε, ως δράστη: «άλλος άνθρωπος από το χωριό που είχε ασελγήσει σε πάρα πολλά παιδάκια. Αλλά εκείνος είχε χρήματα και τον κάλυπταν… Εκείνη την ημέρα ήμουν μαζί με τον πατέρα μου στη δουλειά από το πρωί. Γυρίσαμε και μας είπαν πως είχε χαθεί το παιδί».
Αλλά και η μητέρα του παιδιού και σύζυγος του Μανώλη Δουρή, Γεωργία, σε παλαιότερη συνέντευξη της, είχε υποστηρίξει την αθωότητά του: «Ο Μανώλης για μένα και για τα παιδιά μου είναι αθώος. Δύο αθώες ψυχές βρίσκονται στο χώμα και οι ένοχοι κυκλοφορούν ελεύθεροι. Ο άνδρας μου οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου τον “αυτοκτόνησαν”, καθώς η υπόθεση έπρεπε να κλείσει.
Ο Μανώλης ήταν το τέλειο θύμα που μπορούσε να παρουσιαστεί σαν δολοφόνος. Ήταν φτωχός, μεροκαματιάρης και αγράμματος» (…) «Εκείνη την ημέρα ο άνδρας μου βρισκόταν στο σπίτι. Ο Νικολάκης βγήκε να παίξει και χάθηκε. Έπειτα από ώρες τον βρήκαμε σε αυτή την κατάσταση. Η αστυνομία έψαξε, βρήκε τους ενόχους, αλλά επειδή ήταν άνθρωποι ευυπόληπτοι και δεν μπορούσαν να τους ακουμπήσουν, φοβούμενοι ένα μεγάλο σκάνδαλο, τα έριξαν στον άνδρα μου».
Πέρα από το τραγικό της ιστορίας και τη σκληρότητα της πράξης, μας υπενθύμισε κάτι που ξεχάστηκε, μόλις η υπόθεση έκλεισε απότομα, μετά την αυτοκτονία του έγκλειστου πατέρα: θύματα αποτέλεσαν και τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας, τα οποία μαζί με την μητέρα τους έπρεπε να συνεχίσουν την ζωή τους.
«Έχω χρόνια συστηματική και πάγια θέση ότι τα παιδιά θύματα οποιουδήποτε είδους βίας, δεν πρέπει να βγαίνουν σε μίντια να κάνουν δηλώσεις» ξεκαθαρίζει ο κ. Γιώργος Νικολαΐδης, ψυχίατρος και πρόεδρος του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού. Η δημοσιοποίηση της ιστορίας του, λοιπόν, έχει αρνητικές επιπτώσεις στον ίδιο, εκθέτοντας τον εκ νέου στην κοινή γνώμη, η οποία γεμάτη από προκαταλήψεις, οδηγεί στον στιγματισμό.
Πέρα όμως από το στίγμα, υπάρχει κι ένα ψυχικό τίμημα που πληρώνουν τα μέλη μιας οικογένειας, που βίωσαν κάτι τόσο τραυματικό. «Όταν η σεξουαλική βία στρέφεται προς ένα από τα πολλά παιδιά, είναι πιθανό να αρχίσει η ψυχική κατάρρευση και των υπολοίπων» επισημαίνει ο κ. Νικολαΐδης.
Η κατάρρευση μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους, όπως απόπειρες αυτοκτονίας, παραβατικότητα, κοινωνική απόσυρση κ.α. Παράλληλα, υπάρχουν πολλές φορές επιπτώσεις, που μπορεί να εκδηλωθούν σε απομακρυσμένο από το συμβάν χρόνο και οι οποίες μπορεί να είναι φαινομενικά ασύνδετες. Αυτό είναι είτε αποτέλεσμα περιπτώσεων που δεν αντιμετωπίστηκαν με την παροχή των κατάλληλων βοηθειών (ψυχολογικών και κοινωνικών), είτε αντιμετωπίστηκαν μόνο ποινικά και ύστερα έκλεισαν. Επιπλέον, παρατηρείται συχνά μία παθολογική προσκόλληση στο «τότε», εφόσον οι εμπλεκόμενοι σε τέτοιες υποθέσεις, δεν έχουν βρει άλλους τρόπους να διαχειριστούν αυτού του είδους την επιβάρυνση. Αυτό πιθανότατα ισχύει και στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθώς ο γιος του Δουρή, όχι μόνο διηγείται την ιστορία του δημόσια, αλλά θεωρεί τον πατέρα του αθώο.
Τί είχε πει ο Πάνος Σόμπολος για την υπόθεση Δουρή
«Στην υπόθεση Δουρή θυμάμαι, όταν φέραν το παιδάκι στην Αθήνα, στο νεκροτομείο, ήμουν εκεί. Ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσάφτης μου είπε να πάω να μου δείξει κάτι την ώρα που εγώ κοίταζα κάτι άλλα πτώματα στους νεκροθαλάμους. Αυτό που είδα (όταν μου έδειξε το πτώμα του 6χρονου) ήταν άλλο πράγμα. Κακοποιημένο, σε κακό χάλι το παιδί», σχολίασε ο δημοσιογράφος.
Που είναι σήμερα η οικογένεια;
H οικογένεια του Δουρή 33 χρόνια μετά το έγκλημα που συγκλόνισε την Ελλάδα ζει αποκομμένη.
Σχεδόν 33 χρόνια μετά και κάποια ερωτήματα μένουν αναπάντητα. Γιατί αυτοκτόνησε; Από τύψεις για το έγκλημα που κατηγορήθηκε ότι έκανε; Δεν άντεξε το λιντσάρισμα των συγκρατουμένων του; Ή μήπως δεν άντεξε την τιμωρία για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε;
Τα ερωτήματα αυτά προκύπτουν και από τη στάση της οικογένειάς του που μέχρι και σήμερα μένει αποκομμένη από την κοινωνία και με το στίγμα του φονιά Δουρή. Τα παιδιά του αρνούνται να συνομιλήσουν με δημοσιογράφους καθώς φαίνεται να πιστεύουν ότι ο πατέρας τους φορτώθηκε ένα έγκλημα που δεν έκανε ποτέ.
Σχετικά άρθρα:
- Η μυστηριώδης αυτοκτονία πλούσιου ζευγαριού στο Φάληρo: Η επιστολή και το ένοχο μυστικό που τους έστειλε στον θάνατο
- Η Μυστηριώδης εξαφάνιση που συγκλόνισε την Ελλάδα και προβλημάτισε μέχρι και τη Νικολούλη: Έξι χρόνια μετά βγήκε η αλήθεια στο φως και σόκαρε
- Η άγνωστη ιστορία της Ρούλας Κορομηλά με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο επικός καυγάς- «Είσαι μεγάλη κότα»
- Η Στυγερή δολοφονία που στιγμάτισε την Αθήνα: Τον τεμάχισε ο ξάδερφός του για τα μάτια μιας γυναίκας- Πως μία εικόνα Αγίου έδειξε τον δολοφόνο
- The Silent Twins: Τα σιωπηλά δίδυμα αδέλφια που μιλούσαν μια μυστηριώδη γλώσσα μεταξύ τους και η συγκατοίκηση με τον Αντεροβγάλτη
- Η εξαφάνιση που συντάραξε την Ελλάδα κι έστειλε στα δικαστήρια μέχρι και τη Νικολούλη: Βρέθηκαν δολοφονημένοι και κατασπαραγμένοι από σκυλιά