Έλενα Τριανταφύλλου
Με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου 2026, που έχει οριστεί να είναι η 15η Φεβρουαρίου θα μοιραστούμε την ιστορία της κυρίας Φωτεινής Χειμώνα, μέλος του ΔΣ της Φλόγας Βόλου, για τη μάχη που έδωσε το παιδί της με τον παιδικό καρκίνο και βγήκε νικητής.
Είναι γνωστό ότι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου έχει οριστεί να είναι η 15η Φεβρουαρίου και σε πολλές περιπτώσεις γίνονται αφιερώματα σε παιδιά και γονείς που πάλεψαν με τον καρκίνο και βγήκαν νικητές. Ένα τέτοιο ελπιδοφόρο μήνυμα θέλαμε να στείλουμε κι εμείς και μοιραζόμαστε την ιστορία της κυρίας Φωτεινής Χειμώνα, μέλος του ΔΣ της Φλόγας Βόλου, για τη μάχη που έδωσε το παιδί της με τον παιδικό καρκίνο και βγήκε νικητής.
Πιο συγκεκριμένα, η κ. Φωτεινή Χειμώνα, μέλος του ΔΣ της Φλόγας στον Βόλο είναι μία μητέρα, που κοίταξε τον καρκίνο στα μάτια, όταν ο μεγάλος της γιος διαγνώστηκε σε ηλικία 10 ετών με λέμφωμα Hodgkin, ένας τύπος καρκίνου του λεμφικού συστήματος. Μέχρι τότε η ίδια, όπως εξομολογήθηκε μιλώντας στο magnesianews.gr, δεν ήξερε τι σημαίνει παιδικός καρκίνος, δεν πίστευε ποτέ ότι ο καρκίνος θα «χτυπήσει» την πόρτα του σπιτιού της και μάλιστα ότι αυτός θα αφορούσε σε ένα από τα παιδιά της.
«Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου», είπε χαρακτηριστικά όταν της ανακοίνωσαν τι ήταν το πρήξιμο στο λαιμό πίσω από το αφτί που είχε ο γιος της. «Το παιδί είχε ένα πρήξιμο στον λαιμό, πίσω από το αφτί. Ψάχναμε να δούμε τι είναι πέντε μήνες.
Πήγαμε σε γιατρούς εδώ στον Βόλο και καταλήξαμε στην Αθήνα. Εκεί το παιδί διαγνώστηκε με λέμφωμα Hodgkin και από τον Οκτώβριο του 2010 έως τον Ιούνιο του 2011 ξεκίνησε το παιδί κύκλο θεραπειών με χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες», σημείωσε η κ. Χειμώνα. Αυτούς τους μήνες η ζωή της οικογένειας μοιράστηκε ανάμεσα σε Βόλο και Αθήνα, μέσα σε Νοσοκομεία, τους Ξενώνες της Φλόγας και σε ένα σπίτι που θύμιζε …εποχές καραντίνας.
«Η καραντίνα για μας, για τις οικογένειες που περνούν κάτι τέτοιο, δεν ήταν τίποτα. Οι μάσκες ήταν καθημερινότητά μας, όπως και η απομόνωση. Το παιδί δεν έπρεπε να έρχεται σε επαφή με πολύ κόσμο, δεν έπρεπε να τεθεί η υγεία του σε κίνδυνο έστω και από μία απλή ίωση», είπε η ίδια.
«Κόπηκα στα δυο»
Η κ. Χειμώνα όμως είχε να διαχειριστεί και ένα μικρότερο παιδί, το οποίο έμενε στον Βόλο και περίμενε με αγωνία κι εκείνο τη μαμά του και τον αδερφό του να επιστρέψουν, κάθε φορά που χρειάζονταν να λείψουν για κάθε θεραπεία. «Αυτούς τους μήνες πηγαινοερχόμασταν Βόλο- Αθήνα. Στην Αθήνα φιλοξενούμασταν στον ξενώνα της Φλόγας και πάντα είχαμε έναν άνθρωπο δίπλα μας. Όμως πίσω είχα και το μικρό μου παιδί.
Δείτε ακόμα Η συγκινητική αντίδραση παιδιού με καρκίνο όταν 70.000 φίλαθλοι το χαιρέτησαν (βίντεο)
Πονούσα για το ένα μου παιδί και υπήρχε πίσω το άλλο μου παιδί, που δεν το έβλεπα σχεδόν καθόλου. Τότε, με τον μικρό μου να πηγαίνει στην α’ δημοτικού, φοβόμασταν την κάθε ίωση. Η καραντίνα αργότερα μου φάνηκε παιχνιδάκι, γιατί εμείς είχαμε συνηθίσει τις μάσκες, την απομόνωση», σημείωσε. Ο μεγάλος της γιος, που για μερικούς μήνες βρίσκονταν σε θεραπεία, είχε σταματήσει το σχολείο και οι συναναστροφές είχαν περιοριστεί στο ελάχιστο.
«Το παιδί αντιδρούσε. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί δεν πάει στο σχολείο, γιατί δεν παίζει με τους φίλους του, γιατί είναι απομονωμένος. Αντιδρούσε και τα έβαζε μαζί μου. «Γιατί για ένα πρήξιμο έχασα τους φίλους μου, το παιχνίδι, το σχολείο;», έλεγε», είπε η κ. Χειμώνα για την αντίδραση του μεγάλου της γιου.
Τα δεύτερα γενέθλια- Εκείνη την ημέρα τον «ξαναγέννησα»
Ο κύκλος των θεραπειών ολοκληρώθηκε σε μερικούς μήνες. Όμως, όπως είπε η κ. Χειμώνα, ακολούθησαν οι επανέλεγχοι. Στην αρχή κάθε μήνα, μετά κάθε 3 μήνες, έπειτα κάθε έξι και στα 5 χρόνια έκλεισε ο φάκελός του.
«Την ημέρα που έκλεισε ο φάκελός του και ο γιατρός μας είπε ότι η περιπέτειά μας τελείωσε, ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου. Αισθάνθηκα ότι τον ξαναγέννησα. Γιορτάζω δύο γενέθλια. Μία όταν τον γέννησα και μία όταν μου είπαν ότι ο καρκίνος τελείωσε πια για το παιδί μου», ανέφερε με συγκίνηση. Το παιδί, νέος πια 25 ετών, κάνει τη δική του ζωή. Είναι ένας νέος γεμάτος ζωή, ένα καλοσυνάτο παιδί, που εργάζεται και λατρεύει τα ταξίδια.
«Τον βλέπω και τον καμαρώνω. Ευχαριστώ τον Θεό που με ευλόγησε να τον έχω. Συγκινούμαι που τον βλέπω και αισθάνομαι ευλογημένη», είπε χαρακτηριστικά, κάθε φορά που συνειδητοποιεί κι εκείνη, βλέποντας τον δικό της μαχητή, ότι όλα τελικά πήγαν καλά.
«Να βαστάξουν γερά οι γονείς»
Η κ. Χειμώνα, έζησε στο πετσί της την αγωνία, την ανησυχία και τον φόβο για την υγεία του παιδιού της. «Να βαστάξουν γερά. Να πολεμήσουν με κάθε τρόπο», είναι αυτό που λέει σε όλους τους γονείς που βρίσκονται τώρα στη θέση που βρέθηκε εκείνη.
«Ένας γιατρός μου είπε πει ότι ο καρκίνος είναι ένα μαύρο τούνελ. Πάνω, δεξιά κι αριστερά έχει μαύρους τοίχους και η μόνη επιλογή είναι να πας μπροστά. Προχωράς μέχρι να δεις το φως», είπε και συνέστησε στους γονείς ψυχραιμία αλλά και αγώνα, να μην το βάλουν κάτω ποτέ.
Η «Φλόγα» που καίει δυνατά και βρίσκεται πάντα παρούσα
«Η Φλόγα είναι μία ζεστή, μεγάλη αγκαλιά, είναι πια η δεύτερη οικογένειά μου», είπε χαρακτηριστικά η κ. Χειμώνα, η οποία είναι ενεργό μέλος της Φλόγας Βόλου και μέλος του ΔΣ. «Είμαστε τυχεροί μέσα στην ατυχία μας που υπήρχε η Φλόγα.
Πάντα ένας άνθρωπος της Φλόγας είναι δίπλα σου, σου προσφέρει σιγουριά και ασφάλεια, δεν αισθάνεσαι ποτέ ότι είσαι μόνος», επεσήμανε, αναφερόμενη στον Σύλλογο, που σκοπός του είναι η ανακούφιση των παιδιών και των οικογενειών τους καθ’ όλη την περιπέτεια που βιώνουν με τον καρκίνο.
Η κ. Χειμώνα γνώρισε τους ανθρώπους της Φλόγας όταν κι εκείνη με την γιο της φιλοξενήθηκαν στους Ξενώνες της και μετά το αίσιο τέλος της δικής τους περιπέτειας, αποφάσισε να συνεχίσει ενεργά να βοηθά και να στηρίζει όσους έχουν ανάγκη.
«Να κινητοποιούνται με το παραμικρό»
Η ίδια θέλοντας να κινητοποιήσει και να ενεργοποιήσει τους γονείς, υπογράμμισε ότι ο παιδικός καρκίνος είναι ιάσιμος. «4 στα 5 παιδιά γίνονται καλά και παλεύουμε όλοι για να πιάσουμε το «5 στα 5». Η Φλόγα εκτός από τη φιλοξενία της προσφέρει σημαντικά στην αγορά ιατρικού εξοπλισμού για τα παιδιά μας», σημείωσε.
Τέλος, απευθυνόμενη προς τους γονείς τους προέτρεψε να κινητοποιούνται άμεσα μόλις δουν κάτι περίεργο ή κάτι ανησυχητικό ή κάτι διαφορετικό στο παιδί τους. «Έστω ένα μικρό σημάδι, πρέπει να τους κινητοποιήσει. Κανείς δεν πιστεύει ότι ο καρκίνος θα «χτυπήσει» την πόρτα μας, τα δικά μας παιδιά. Πρέπει οι γονείς να είναι υποψιασμένοι πάντα», κατέληξε.