Λένα Γατσή
Τα τελευταία χρόνια βλέπω ένα φαινόμενο στα social media που με προβληματίζει αρκετά. Σίγουρα οι άνθρωποι που νευριάζουν όταν ένα παιδί τρέχει συνεχώς πάνω από το κεφάλι τους, πετώντας άμμο στη πετσέτα τους ή χωρίς να τους αφήνουν να απολαύσουν το φαγητό τους,είναι δικαιολογημένοι.
Όμως νομίζω ότι χάθηκε το μέτρο. Από πότε έχουμε τόσα νεύρα με παιδιά που απλά παίζουν; Κι εν τέλει τα νεύρα μας, αφορούν αυτά τα παιδιά ή μήπως απλά πληρώνουν τα σπασμένα; Ένα άρθρο άποψης, περισσότερο τροφή για σκέψη ή τουλάχιστον αφορμή για συζήτηση. Διαβάστε παρακάτω:
Φταίνε μόνο οι γονείς με τα παιδιά τους;
Εδώ και πολύ καιρό από τότε που ήρθε το καλοκαίρι, έχουν λυσσάξει στα social media, να σχολιάζουν για τα κακομαθημένα παιδιά, για τους γονείς που δεν τους δίνουν σημασία κτλ κτλ.Είναι αλήθεια ότι πολύ γονείς πέρασαν από την υπερβολική αυστηρότητα και σχεδόν τις κακοποιητικές συμπεριφορές, στο άλλο άκρο, το οποίο είναι χωρίς κανένα όριο.
Κάποιοι το ονομάζουν θετική διαπαιδαγώγηση, κάποιοι άλλοι ανευθυνότητα. Πάντως σίγουρα δεν μπορείς να μεγαλώνεις το παιδί σου σαν μικρό βασιλιά ή μικρή βασίλισσα. Θα πρέπει από νωρίς να του μάθεις ότι η ελευθερία του σταματάει εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου, ότι είναι ωραίο να ζητάμε συγγνώμη όταν κάνουμε λάθη ή πειράζουμε κάποιον ακόμη και κατά λάθος και πώς σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να σέβονται τα όρια και τις ανάγκες του συνανθρώπου τους.
Διαφορετικά, καταλήγουμε σε περιστατικά, όπως αυτό της εκπαιδευτικού, που ύστερα από συστηματικό bullying άφησε τη τελευταία της πνοή από εγκεφαλικό. Ακραία περίπτωση; Μάλλον όχι. Όταν μεγαλώνεις ένα παιδί χωρίς όρια, χωρίς κανόνες, παρά μόνο με δικαιολογίες όπως “παιδί είναι, δεν καταλαβαίνει“, “παιδί είναι, θα μεγαλώσει“, “παιδί είναι, τί να το κάνω να το δέσω;“, δουλίτσα δε γίνεται.
Καταλαβαίνω λοιπόν εκείνους κι εκείνες που λένε ότι δεν είναι σωστό να θες να απολαύσεις ένα μπάνιο στη θάλασσα μετά από πολλές ώρες δουλειάς και κούρασης και να μη θες να ακούς το παιδί των δίπλα να κλαίει γοερά και για ώρα, να πετάει άμμο και βότσαλα πάνω σου, να σε πιτσιλάει συνεχώς βουτώντας στη πισίνα, ακόμη κι αν ξέρει ότι απαγορεύεται να κάνεις βουτιές τόσο για την ασφάλειά του όσο και για την ηρεμία των άλλων.
Δεν αδικώ αυτούς τους ανθρώπους κι έχω φτάσει κι εγώ στο σημείο σε πολλές περιπτώσεις να πω ή να σκεφτώ “ήμαρτον, οι γονείς που είναι; γιατί δεν κάνουν κάτι;“. Παρόλα αυτά πέτυχα μία δημοσίευση στο Facebook πριν λίγες μέρες που με προβλημάτισε. Το άρθρο είχε τίτλο “έκκληση προς τους υπόλοιπους λουόμενους. Αφήστε τις μπροστινές ξαπλώστρες για τους γονείς και τα παιδιά”.
Φυσικά η μητέρα που έκανε αυτή την έκκληση εννοούσε πως όταν πηγαίνεις για μπάνιο στη θάλασσα ή στη πισίνα πρέπει να έχεις το νου σου στο παιδί. Μία στιγμή, ένα δευτερόλεπτο αρκεί για να πνιγεί και να έχουμε άλλα. Οπότε δεν είναι εύκολο για έναν γονιό να παρατηρεί με προσοχή που βρίσκεται το παιδί του, αν υπάρχει ακόμη στο οπτικό του πεδίο ή αν παίζει επικίνδυνα, αν βρίσκεται 100 ξαπλώστρες πιο πίσω.
Στη πράξη, δεν ξέρω πόσο εύκολα θα μπορούσε να συμβεί αυτό καθολικά, αλλά αν από τους 50, ξεκινούσαν να σκέφτονται οι 10 να αφήσουν τις μπροστινές ξαπλώστρες για τους γονείς και τα παιδιά, θα έκαναν σίγουρα τη ζωή 10 οικογενειών πιο εύκολη και θα διασφάλιζαν μεγαλύτερη ασφάλεια για περισσότερα παιδιά.
Στα σχόλια όμως αντίκρισα έναν οχετό. Ανθρώπους να παρερμηνεύουν την έκκληση με απαίτηση, άλλοι να λένε ότι δεν πρέπει τα παιδιά να πηγαίνουν καν στη παραλία με τους γονείς τους κι αν θέλουν σόνυ και ντε να κάνουν μπάνιο να βρουν μία ερημική παραλία και να παίξουν εκεί. Άλλοι ξερόλες να κάνουν υποδείξεις για το πώς πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά σύμφωνα με τον τρόπο που μεγάλωσαν εκείνοι τα δικά τους.
Μήπως το πρόβλημα είναι βαθύτερο;
Κι αναρωτιέμαι. Το πρόβλημα είναι όντως τα παιδιά σε μερικές περιπτώσεις; Ή μήπως η αποκτήνωση της κοινωνίας; Τα νεύρα όλων μας γίνονται τσατάλια από τη καθημερινότητα κι αντί να ξεσπάσουμε εκεί που πρέπει και να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας, αναλωνόμαστε σε πικρόχολα σχόλια στα social media και σε ακραίες απόψεις που φτάνουν τα όρια του μισάνθρωπου.
Από πότε έχουμε τόσα νεύρα με τα παιδιά που απλά παίζουν; Από πότε οι γονείς θα πρέπει να νιώθουν τόσο ενοχικά που θέλουν να πάνε για ένα μπάνιο ή να φάνε σε μία ταβέρνα με τα παιδιά τους; Ναι, πρέπει να βάλεις όρια, όμως το παιδί είναι παιδί.
Ακόμη και τα παλιότερα χρόνια, τα παιδιά δεν ήταν ρομποτάκια. Θυμάμαι εγώ- που έχω γονείς που ακολουθούσαν παλαιούς τύπους διαπαιδαγώγησης-, να παίζω πετροπόλεμο με τους φίλους μου στο πάρκινγκ της ταβέρνας.
Θυμάμαι να παίζω μπουγέλο στη γειτονιά και να λερώνω κατά λάθος τα αυτοκίνητα. Θυμάμαι μία μέρα, στερεώθηκα σε ένα αυτοκίνητο με τη πλάτη ασυναίσθητα και ενεργοποιήθηκε ο συναγερμός. Ήμουν ήσυχο παιδί γενικά, αλλά δεν έπαυα να είμαι παιδί. Κι εγώ έκανα βουτιές στη πισίνα κι ας ήξερα ότι δεν επιτρέπεται κι εγώ ξεπερνούσα πολλές φορές τα όρια.
Με ίσως τη διαφορά, ότι οι γονείς μου δεν μου χάιδευαν τον ώμο και μου έλεγαν “σιγά μωρέ και τί έγινε“. Αλλά οι γονείς, είναι γονείς. Ο καθένας θα κάνει αυτό που κρίνει καλύτερο για τα παιδιά του και θα δείξει η ιστορία ποιος είχε άδικο και ποιος δίκιο.
Το θέμα είναι ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που σας περιέγραψα πιο πάνω, άνθρωποι που τώρα έχουν σίγουρα πατήσει τα 70, μη σας πω κοντεύουν και τα 80, 15 χρόνια πριν μας κοιτούσαν, χαμογελούσαν και μας πείραζαν με τις σκανταλιές μας.
Άνθρωποι που δεν ήταν ενάντια στο ξύλο, άνθρωποι που δεν ήξεραν πώς να μιλήσουν σε ένα παιδί, δεν ήξεραν τί είναι το tantrum και ποια η Μοντεσσόρι, από ένστικτο, χαιρόντουσαν να μας βλέπουν να παίζουμε, να λερωνόμαστε, να κάνουμε χαζομάρες.
Σίγουρα δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούν από γονείς και παιδιά να παραγκωνιστούν και να σταματήσουν να υπάρχουν μέχρι το παιδί να κλείσει τα 18. Κάπου, έχει χαθεί το μέτρο παιδία. Κι από τις δύο μπάντες.
Εχω και εγώ παιδιά και μου έχει τύχει όταν ήταν μικρότερα να έρθω σε δύσκολη θέση, αλλά είναι παιδιά! Μην το ξεχνάμε. Και όχι, ΔΕΝ θα δώσω το κινητό στο παιδί στην παραλία ή στην ταβέρνα για να κάτσει φρόνιμο. Αλλά θα το γνωρίσω σε αλλά παιδιά για να παίξει, θα κάτσω και θα φτιάξω μαζί του κάστρα και θα του εξηγήσω πόσο ενοχλητικό είναι την ώρα που θες να ηρεμήσεις να σε πειράζουν.
Αν όμως την ώρα που θα παίζει με τα νεροπίστολα με τα αλλά παιδιά κατά λάθος σε μουσκέψει. Μην το κοιτάξεις με στραβό μάτι. Σκέψου πως κάποτε ήσουν και εσύ παιδί και έκανες τα ίδια.
Κλείνοντας ήθελα να πω πως ίσως θα έπρεπε να σταματήσουμε να βάζουμε τα παιδιά σε καλούπια ενηλίκων και αντ’ αυτού ας προσπαθήσουμε να μπούμε στο δικό τους κόσμο, που είναι υπέροχος. Και πού ξέρετε, ίσως ξυπνήσει και για λίγο το παιδί που έχετε μέσα σας, έστω για λίγο, και δείτε τη ζωή λίγο πιο όμορφη!
Τα Φιλιά μου και καλό καλοκαίρι σε όλους.
Photo cover via: pexels.com (Kampus Production)
Σχετικά άρθρα:
-
- Έρευνα του daddy-cool.gr: 10 αναγνώστες απαντούν γιατί δε θέλουν να κάνουν παιδιά
- Δεν ξανακάνω παιδικό πάρτι στο σπίτι και αυτός είναι ο λόγος
- Λέγεται αυτισμός χαζούλα…
- Μαμά κάνε αυτό που γουστάρεις: Έτσι και αλλιώς όλοι θα βρουν κάτι να πουν
- Αγνώστου πατρός: Μια συγκινητική ιστορία για την δύναμη της αγάπης
- Μην παίρνετε άμμο και βότσαλα από την παραλία– Ο σοβαρός κίνδυνος για τα παιδιά