Γιαγιά Ελένη
Ο Φάνης αντιμετωπίζει πρόβλημα με την μητέρα του, αφού σύμφωνα με τον ίδιο θέλει να πάει σε ψυχολόγο και η μητέρα του φοβάται μην το πει "τρελό" η γειτονιά.
Ο κύριος Φάνης μετά τον χαμό του πατέρα του δεν μπορεί να διαχειριστεί το πένθος του. Αποφάσισε να πάει σε ψυχολόγο όμως σύμφωνα με τον ίδιο η μητέρα του, αντί να τον στηρίξει του είπε ότι δεν θέλει να βγει προς τα έξω για να μην τον πουν τρελό. Ο κύριος Φάνης μοιράζεται την ιστορία του μαζί μας και θέλει την γνώμη σας.
Δυστυχώς η ψυχική υγεία έχει υποτιμηθεί στην Ελλάδα. Ενώ για όλα τα υπόλοιπα προβλήματα υγείας ενδιαφερόμαστε, την ψυχική μας υγεία συνήθως την παραμελούμε. Μερικές φορές από περηφάνια κι άλλες φορές εξαιτίας των προκαταλήψεων που υπάρχουν γύρω από τις ψυχικές παθήσεις. Αυτό το πρόβλημα φαίνεται πως αντιμετωπίζει και ο αναγνώστης της σημερινής μας ιστορίας.
Θέλει να πάει σε ψυχολόγο όμως η μητέρα του δεν μπορεί να το δεχτεί. Μάλιστα του λέει πως δεν θέλει να…βγει προς τα έξω για να μην τον περάσει για τρελό η γειτονιά. Μοιράζεται την ιστορία του μαζί μας και ζητάει την άποψή μας. Διαβάστε παρακάτω:
Ονομάζομαι Φάνης και είμαι 32 ετών. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου η ψυχολογία μου έχει πέσει πολύ. Έχω ξεσπάσματα που δεν μπορώ να ελέγξω, έχω απομακρύνει τους φίλους μου χωρίς προφανή αιτία, έχω κλειστεί πολύ στον εαυτό μου και δεν με αναγνωρίζω. Ο πατέρας μου έφυγε από καρκίνο 2 χρόνια πριν κι εγώ αντί να ξεπερνάω σιγά σιγά τον χαμό του, γίνομαι όλο και χειρότερα.
Ήταν ο μόνος άνθρωπος που με καταλάβαινε και από τότε που έφυγε νιώθω ότι έχασα το μοναδικό μου στήριγμα. Παράλληλα πολλές φορές τρώω πολύ πάνω στη στεναχώρια μου ενώ υπάρχουν και μέρες που μένω όλη μέρα νηστικός. Και τους τελευταίους μήνες έχω μία ροπή στο αλκοόλ που προσπαθώ να κοντρολάρω αλλά μερικές φορές με ξεπερνά.
Κουράστηκα να ζω έτσι. Η ζωή μου ήρθε τούμπα από την στιγμή που αρρώστησε ο πατέρας μου. Αναγκάστηκα να μετακομίσω πίσω στην πόλη μου διότι οι γονείς μου είχαν μόνο εμένα και η μητέρα μου μεγάλη γυναίκα, δεν μπορούσε να τον προσέξει μόνη της. Κι όταν έφυγε από την ζωή συνέχισα να μένω μαζί της διότι έχει πέσει πολύ ψυχολογικά και φοβάμαι να μας χωρίζουν τόσα χιλιόμετρα.
Επίσης κι αυτή σε κάθε ευκαιρία μου λέει ότι δεν θέλει να φύγω από το σπίτι και με χρειάζεται, ακόμη κι όταν της είπα ότι δεν χρειάζεται να αλλάξω πόλη προς το παρόν αλλά θα μπορούσα να νοικιάσω κάτι δικό μου εκεί κοντά. Από την στιγμή που έφυγε ο πατέρας μου, έπεσε με τα μούτρα πάνω μου και σε συνδυασμό με το πένθος μου, είναι κάτι που δεν μπορώ να διαχειριστώ.
Ποτέ μου δεν είχα καλές σχέσεις με τη μητέρα μου. Δεν είναι ότι δεν την αγαπάω ή δεν με αγαπάει, απλά δεν ταιριάζουμε. Δεν μπορέσαμε ποτέ να βρούμε κοινούς κώδικες επικοινωνίες, πάντα μου έλεγε το πιο λάθος πράγμα την πιο λάθος στιγμή και ο καημένος ο πατέρας μου προσπαθούσε μία ζωή να διορθώσει τα αδιόρθωτα και να κρατάει ενωμένη την οικογένεια.
Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο αποφάσισα να μετακομίσω από τα 18 μου και μάλιστα να αλλάξω πόλη. Δεν μπορούσα να μένω άλλο μαζί της. Δεν είναι ότι δεν την αγαπάω, το ξαναλέω. Απλά μερικοί άνθρωποι δεν ταιριάζουν με κάποιους άλλος κι αυτό είναι εντάξει, ακόμη κι αν αυτοί οι άνθρωποι είναι οι γονείς σου. Το πρόβλημα είναι ότι προχθές μετά από παρακίνηση του κολλητού μου – του μόνου ανθρώπου που μου έχει απομείνει – αποφάσισα να πάω σε ψυχολόγο.
Ένιωσα μία ανακούφιση όταν έκλεισα την πρώτη μου συνεδρία. Δεν ξέρω ούτε αν συνεχίσω, ούτε αν θα πάει καλά, ούτε τίποτα. Απλά ένιωσα ότι μετά από 3 χρόνια κάνω κάτι για μένα. Κάτι για να προσέξω τον εαυτό μου. Από την χαρά μου λοιπόν, το είπα στη μητέρα μου. Κι αυτή αντί να χαρεί ή τουλάχιστον να μην πάρει θέση ξεκίνησε να μου λέει ότι είναι λάθος, ότι στον ψυχολόγο πάνε μόνο οι τρελοί και πως δεν θέλει να το μάθει η γειτονιά ή να με δει κάνας γνωστός για να μη με παρεξηγήσουν.
Αυτά που έλεγε δεν με έκαναν τόσο έξαλλο. Ξέρω πόσο απόλυτη είναι σε μερικά θέματα και είναι και σχεδόν 80 χρονών. Αυτό που με έκανε να βγω εκτός εαυτού είναι ότι μου είπε ότι θα προτιμούσε να είμαι πιο δυνατός και ότι αν ζούσε ο πατέρας μου δε θα ήταν περήφανος για μένα. Το ξέρω ότι δεν ισχύει, αλλά έχω δώσει και την ζωή μου τα τελευταία χρόνια για να τους προσέχω και τέτοιες κουβέντες δεν τις ξεστομίζεις.
Όσο χρονών κι αν είσαι, ό,τι απόψεις κι αν έχεις. Ο πατέρας μου δεν ζει για να μου πει το αντίθετο κι ενώ ξέρω ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, από χθες που μου το είπε, αυτή η φράση γυρίζει συνέχεια μέσα στο μυαλό μου. Δεν της μιλάω κι εκείνη δεν δείχνει να καταλαβαίνει τί έκανε. Νιώθω απελπισμένος.
Άλλες ιστορίες αναγνωστών που θα σας φανούν ενδιαφέρουσες:
- Ο πρώην άντρας μου κανόνισε χωρίς να με ρωτήσει να γιορτάσει την ενηλικίωση της κόρης μας στο εξωτερικό
- Ο κολλητός του άντρα μου με φλερτάρει και ο άντρας μου δεν τον βάζει στη θέση του
- Κάθε φορά που κάνω το τραπέζι στα παιδιά μου η νύφη μου δε σηκώνει ούτε ένα πιάτο – Δε σέβεται την ηλικία μου
All photos via: pillowfights.gr
Όλες τις ιστορίες στο Daddy-Cool.gr
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς ενεργό σύνδεσμο