Έλενα Τριανταφύλλου
Το φακελάκι στην Ελλάδα αποτελεί βαθιά πληγή και το τελευταίο περιστατικό με τον γιατρό από το δημόσιο νοσοκομείο Άγιοι Ανάργυροι, φανερώνει για ακόμη μία φορά ότι η δημόσια υγεία στην χώρα δεν είναι δεδομένη. Το παρακάτω κείμενο είναι τροφή για σκέψη.
Γράφει η Ελενα Τριανταφύλλου και η Λένα Γατσή
Η δημόσια υγεία στην Ελλάδα υπάρχει (;)
Οι γιατροί και οι νοσηλευτές σε έναν Γολγοθά χωρίς σταματημό
Η δημόσια υγεία είναι αγαθό. Σε ένα σύστημα που τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται, η πρόσβασή μας σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη θα έπρεπε να είναι κεκτημένο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα της κοινωνικής του τάξης, της καταγωγής, της θρησκείας, της σεξουαλικής ταυτότητας κλπ. Στην Αμερική η δημόσια υγεία έχει και επισήμως καταργηθεί.
Από την άλλη στην Ελλάδα, υπάρχει ακόμη. Παρόλα αυτά τα περισσότερα δημόσια νοσοκομεία της χώρας αυτής υπολειτουργούν σε τέτοιο βαθμό που πολλοί ασθενείς αναγκάζονται να πληρώσουν ιδιωτικό νοσοκομείο ή να απευθυνθούν σε ιδιώτη γιατρό, αν θέλουν να γλιτώσουν τη ταλαιπωρία. Πολλά νοσοκομεία στην Ελλάδα έχουν σοβαρή έλλειψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, όπως επίσης και εξοπλισμού και είναι ένα πρόβλημα που εδώ και δεκαετίες δεν έχει καταφέρει να λυθεί.
Υπάρχουν περιπτώσεις νοσοκομείων και κέντρων υγείας που διαμαρτύρονται διότι έχουν έλλειψη ακόμη και στις γάζες. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές δουλεύουν υπερωρίες με μισθούς πείνας και ξεπερνούν κατά πολύ τις αντοχές τους ώστε να βρίσκονται δίπλα στον ασθενή. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ήρωες και σίγουρα θα πρέπει να τους σεβόμαστε λίγο περισσότερο.
Όχι επειδή εκθέτουν τους εαυτούς τους σε κίνδυνο καθημερινά. Όχι επειδή έχουν σπουδάσει κάτι αξιόλογο και κουράστηκαν πολύ για να το καταφέρουν. Αλλά γιατί το κάνουν για πολύ λίγα χρήματα, κάτω από αντίξοες και σε πολλές περιπτώσεις χωρίς καν τον απαραίτητο εξοπλισμό. Στον αντίποδα αυτών των ανθρώπων βρίσκονται οι άλλοι.
Τα φακελάκια είναι χρόνια πληγή στην χώρα
Εκείνοι, που αποφασίζουν πως θα λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα πατώντας στην ανάγκη ενός ασθενή, που για να απευθυνθεί σε δημόσιο νοσοκομείο, σημαίνει ότι ούτε κι εκείνου του περισσεύουν. Ειδικά στη περίπτωση του αναισθησιολόγου από το νοσοκομείο των Αγίων Αναργύρων, η οργή μου όταν πληροφορήθηκα το περιστατικό ήταν λίγο μεγαλύτερη από ότι συνήθως.
Photo via: pexels.com (Juan Moccagatta)
Μιλάμε για ένα ογκολογικό νοσοκομείο, όπου οι άνθρωποι που είναι εκεί δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη. Όχι μόνο με τον καρκίνο. Δίνουν τη δική τους μάχη με τη γραφειοκρατία, με τις συχνές εξετάσεις που ακόμη κι αν δεν έχεις το κουράγιο να σηκωθείς από το κρεβάτι αναγκάζεσαι να κάνεις, με τα έξοδα που για μία οικογένεια ξαφνικά πολλαπλασιάζονται. Και πώς θα αρνηθείς από τον δικό σου άνθρωπο να μη πληρώσεις για τις εξετάσεις του;
Δείτε ακόμα Είδα τη Τελευταία Κλήση στο σινεμά και θα σου πω γιατί για μένα είναι η Ταινία της χρονιάς
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μερικοί γιατροί τολμούν να ζητούν από αυτούς τους ανθρώπους φακελάκι για να κάνουν τη δουλειά τους. Είναι διαφορετικό ένας ασθενής να θέλει να δώσει ένα χρηματικό ποσό, γλυκά, μέλι, οτιδήποτε του λέει η καρδιά του σαν ευχαριστώ προς έναν γιατρό ή έναν νοσηλευτή που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να πάνε όλα καλά με τη περίπτωσή του.
Είναι τελείως διαφορετικό ο γιατρός να μην σου έχει ζητήσει ποτέ τίποτα και συ από μόνος σου, και εφόσον έχει γίνει το οποιοδήποτε χειρουργείο ή ιατρική πράξη να θες να ευχαριστήσεις τον γιατρό. Θα μου πείτε γιατί να το κάνεις και αυτό; Είσαι υποχρεωμένος; Θα πω όχι. Αλλά και που το έκανες, δεν σου το απαίτησε κανείς!
Και να σας δώσω δύο πρόσφατα παραδείγματα. Πριν πεθάνει η μαμά μου έκανε ένα χειρουργείο στο Λαικό νοσοκομείο που διήρκεσε 12 ώρες. Δεν ξέραμε αν θα βγει ζωντανή από αυτό και βγήκε. Όταν πήγαμε στη γιατρό και την ρωτήσαμε πως μπορούμε να την ευχαριστήσουμε, μας είπε αυτολεξή πως είναι ευχαριστημένη απλά και μόνο που κατάφερε να ζήσει μία νέα γυναίκα! Ο μπαμπάς μου λοιπόν επειδή ψαρεύει, της πήγαινε κάθε φόρα στο νοσοκομείο φρέσκα ψάρια γιατί το ήθελε! Και αποκτήσαμε και μια πιο φιλική σχέση με αυτή τη γιατρό.
Εγω λοιπόν πολύ πρόσφατα, έπαθα χολοκυστίτιδα και νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Χαλκίδας για δέκα ημέρες. Μετά με προγραμματίσανε για χειρουργείο αφαίρεσης χολής. Η επέμβαση έγινε χωρίς κανένας να μου αναφέρει τίποτα για χρήματα. Ούτε πριν ούτε μετά. Εκανα το χειρουργείο μου και έφυγα.
Διαφέρει πολύ λοιπόν να είσαι αναγκασμένος να πληρώσεις σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, ώστε να σιγουρευτείς ότι θα σε προσέξουν. Για να μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος το βράδυ ότι όλα θα πάνε καλά το επόμενο πρωί. Είναι διαφορετικό να σου λέει στα μούτρα ένας γιατρός πως θέλω τόσα για να χειρουργηθείς, αλλιώς δεν μπορώ να σε αναλάβω. Ζητάς από έναν άνθρωπο της βιοπάλης να σου λύσει το οικονομικό σου πρόβλημα, αντί να απευθυνθείς σε αυτούς που πρέπει και να πράξεις τα δέοντα; Για μένα δεν είσαι γιατρός, δεν τιμάς τον όρκο του Ιπποκράτη, είσαι αλήτης!
Το φακελάκι δεν είναι λύση ανάγκης για έναν γιατρό που πεινάει. Φακελάκια υπήρχαν ανέκαθεν σε αυτή τη χώρα, ακόμη και τη περίοδο που όλοι οι Έλληνες πληρώνονταν καλά. Τόσο καλά, που τους επιτρεπόταν να τα σπάνε κάθε Σάββατο σε ακριβά μπουζούκια και νυχτερινά κέντρα. Καταλαβαίνω έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να βγάλει το μήνα, να προσπαθεί να βρει λύσεις να ταΐσει την οικογένειά του.
Δεν καταλαβαίνω έναν άνθρωπο που για να το καταφέρει αυτό, πατάει επί πτωμάτων. Πατάει στον φόβο του ασθενή, στην ανάγκη του να ζήσει, στην ανάγκη του να πάνε όλα καλά. Δεν καταλαβαίνω έναν άνθρωπο που ψάχνει να βρει λύση στο οικονομικό του πρόβλημα εκμεταλλευόμενος φτωχούς ανθρώπους. Ανθρώπους που περνούν τα ίδια με αυτόν καθημερινά σε άλλους κλάδους ή μπορεί και χειρότερα.
Το βαρέλι δεν έχει πάτο
Και μην νομίζετε πως αυτά γίνονται μόνο στα δημόσια νοσοκομεία. Είχα δουλέψει πολύ παλιά για χρόνια υπεύθυνη στο τμήμα των ραντεβού του ΙΚΑ. Μόλις είχα τελειώσει τη σχολή μου, 21 ετών, ήρθα σε επαφή με αυτό που λένε ιατρικό σύστημα στην Ελλάδα.
Και ενώ είχε γίνει μια αξιόλογη προσπάθεια να μπορούν οι ασθενείς να εξυπηρετούνται άμεσα στους γιατρούς, το σύστημα χόλωνε εκ των έσω καθώς κάποιοι συγκεκριμένοι γιατροί τότε, βάζανε ασφαλισμένους να κλείνουν ραντεβού πολλά και να μην τα ακυρώνουν. Και έτσι φτάναμε σε αυτούς τους ιατρούς να κλείνει το σύστημα και να μην βρίσκουν ποτέ ραντεβού οι ασφαλισμένοι. Και πολλά ακόμη ευτράπελα που αν αρχίζω να τα γράφω θα με πάρει νύχτα.
Τα φακελάκια είναι η κορυφή του παγόβουνου κατά τη γνώμη μου. Πίσω από τα φακελάκια κρύβεται μία νοοτροπία ανθρώπων που φοβούνται να διεκδικήσουν αυτά που πρέπει από εκείνους που πρέπει, διότι τους είναι πιο εύκολο να πατήσουν στην ανασφάλεια ενός αρρώστου. Τα φακελάκια, κρύβουν από πίσω τους μία δημόσια υγεία που αιμορραγεί για δεκαετίες.
Το Κωνσταντίνου και Ελένης γυρίστηκε το 1999 και στον Β’ Κύκλο υπήρχε ένα επεισόδιο όπου σατίριζε τα δημόσια νοσοκομεία και την έλλειψη κρεβατιών. Ακόμη λοιπόν και τη περίοδο που η Ελλάδα θεωρούνταν μία ανεπτυγμένη χώρα, τα δημόσια νοσοκομεία υπολειτουργούσαν. Είμαι της άποψης ότι αν αρνηθείς να δώσεις φακελάκι σιγά σιγά αυτό θα σταματήσει να ισχύει.
Παρόλα αυτά δεν ξέρω πόσο εύκολα μπορώ να ζητήσω από έναν άνθρωπο που φοβάται ότι θα πεθάνει ή ότι θα χάσει έναν δικό του, να μη δώσει το ρημάδι το φακελάκι, όταν ο γιατρός του πει ότι διαφορετικά, δεν μπορεί να τον χειρουργήσει. Και αυτό είναι και το πιο εξοργιστικό στην όλη υπόθεση. Ρουσφέτια και λαμογές πάντα γινόντουσαν σε αυτή τη χώρα.
Όταν όμως πατάς στον φόβο και την ανασφάλεια των ανθρώπων για το αν θα ζήσουν ή για το αν ο δικός τους άνθρωπος θα δεχτεί τη φροντίδα που του αξίζει, τότε το ζήτημα είναι πολύ πιο σοβαρό και σίγουρα κάτι που πρέπει επιτέλους να λυθεί. Ένα από τα πολλά ζητήματα που πρέπει να λυθούν σε αυτή τη χώρα…
Σχετικά άρθρα:
- Τι πραγματικά φταίει για τον σχολικό εκφοβισμό
- Γιατί τα reality σαρώνουν κάθε χρόνο στη τηλεθέαση – Ψυχαγωγικό πρόγραμμα ή κοινωνικό πρόβλημα;
- Μίλτος Τεντόγλου και Εμμανουήλ Καραλής: Δύο νέοι που αντιπροσωπεύουν εκτός από την χώρα τη γενιά τους ολόκληρη
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς τη γραπτή άδεια από τον εκδότη.