Λένα Γατσή
Η κυρία Δέσπω αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα που δυστυχώς πολλές μαμάδες αντιμετωπίζουν ακόμη και τη σημερινή εποχή. Γίνονται μητέρες και ξαφνικά ο άντρας τους, τις παραμελεί και ενδιαφέρεται μόνο για τα παιδιά. Πόσο απέχει η γλυκιά ρουτίνα κάθε ζευγαριού με την αδιαφορία και την απαξίωση; Τα λόγια αυτής της αναγνώστριας είναι γροθιά στο στομάχι.
Η ιστορία της κυρίας Δέσπως
Δεν ξέρω αν γράφω αυτές τις γραμμές για να τις διαβάσει κάποιος ή απλώς για να τις βγάλω από μέσα μου. Ίσως γιατί υπάρχουν πράγματα που όταν τα κρατάς για πολύ καιρό μέσα σου, κάποια στιγμή σε πνίγουν. Και εγώ νιώθω ότι έχω φτάσει ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Είμαι 39 χρονών, παντρεμένη εδώ και έντεκα χρόνια και έχω δύο παιδιά. Δεν θα πω ότι ο γάμος μου ήταν δυστυχισμένος. Είχαμε όμορφες στιγμές, γελάσαμε, κάναμε όνειρα, χτίσαμε ένα σπίτι και δημιουργήσαμε μια οικογένεια. Όμως κάπου στην πορεία, χωρίς να το καταλάβω, χάθηκα εγώ. Και το πιο δύσκολο είναι ότι μάλλον χάθηκα τόσο αθόρυβα, που κανείς δεν το πρόσεξε. Ούτε καν εγώ.
Όταν γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί, άλλαξε όλη μου η ζωή. Ξενύχτια, πάνες, γιατροί, κλάματα, άγχος, ατελείωτες δουλειές. Ήταν κουραστικό, αλλά ήμουν ευτυχισμένη. Μετά ήρθε και το δεύτερο παιδί και οι ανάγκες έγιναν διπλές. Εγώ όμως δεν παραπονιόμουν. Έλεγα συνεχώς «θα μεγαλώσουν», «θα περάσει αυτή η φάση», «τώρα με χρειάζονται».
Και πράγματι, μεγάλωσαν. Μόνο που εγώ είχα μείνει κάπου πίσω. Σιγά σιγά η ζωή μας άρχισε να περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τα παιδιά. Οι συζητήσεις μας ήταν για το σχολείο, τις δραστηριότητες, τους βαθμούς, τους γιατρούς, τα ψώνια και τους λογαριασμούς. Αν με ρωτούσε κάποιος πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκαμε οι δυο μας σαν ζευγάρι, πραγματικά δεν θα μπορούσα να απαντήσω.
Στην αρχή δεν το έβλεπα. Μετά άρχισα να το νιώθω. Και κάποια στιγμή άρχισα να πονάω. Δεν ήθελα κάτι παράλογο. Δεν ζητούσα να εγκαταλείψει τα παιδιά ή να γίνει άλλος άνθρωπος. Ήθελα απλώς να με βλέπει. Όχι ως τη γυναίκα που μαγειρεύει, καθαρίζει, οργανώνει και φροντίζει τα πάντα. Ήθελα να με βλέπει ως τη γυναίκα του.
Photo cover via: pexels.com (RDNE Stock project)
Δείτε ακόμα «Θα ζω μέσα από σένα»: Το συγκινητικό γράμμα μίας μαμάς λίγο πριν φύγει από τη ζωή έγινε viral
Θυμάμαι ένα βράδυ που είχαμε βάλει τα παιδιά για ύπνο. Είχα κάνει μπάνιο, είχα φορέσει κάτι όμορφο και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωθα ξανά λίγο γυναίκα. Κάθισα δίπλα του στον καναπέ και του είπα: «Μου λείπει η σχέση μας».
Ξέρεις τι μου απάντησε; «Τι σου λείπει; Αφού κάθε μέρα μαζί είμαστε». Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν εννοούσαμε το ίδιο πράγμα όταν λέγαμε «μαζί». Ήμασταν στο ίδιο σπίτι, αλλά δεν ήμασταν πραγματικά μαζί. Ήμουν δίπλα του, αλλά ένιωθα μόνη.
Και όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να θυμώνω. Όχι επειδή δεν με αγαπούσε απαραίτητα. Αλλά επειδή ένιωθα ότι θεωρούσε δεδομένο πως εγώ θα είμαι πάντα εκεί. Θα φροντίζω τα παιδιά, θα θυμάμαι τα πάντα, θα κρατάω το σπίτι όρθιο και παράλληλα θα βρίσκω τρόπο να είμαι χαμογελαστή.
Μια μέρα, μετά από έναν καβγά, μου είπε τη φράση που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Έχεις αλλάξει από τότε που γίναμε γονείς». Και τότε του απάντησα κάτι που είχα κρατήσει μέσα μου για χρόνια. «Φυσικά και έχω αλλάξει. Έγινα μάνα. Αλλά εσύ ξέχασες ότι είμαι ακόμα γυναίκα».
Δεν θέλω να είμαι μόνο η μάνα του παιδιού σου. Δεν θέλω να υπάρχω στη ζωή σου μόνο μέσα από τις ανάγκες των παιδιών μας. Θέλω να με ρωτάς πώς είμαι και να σε ενδιαφέρει πραγματικά η απάντηση. Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει κάποιος λόγος. Θέλω να βγούμε για έναν καφέ και να μιλήσουμε για εμάς, όχι για το τι ώρα θα γυρίσουν τα παιδιά.
Θέλω να θυμηθείς τη γυναίκα που ερωτεύτηκες πριν αποκτήσουμε παιδιά. Γιατί φοβάμαι κάτι. Τα παιδιά μας κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν. Θα ανοίξουν τα δικά τους φτερά, θα φύγουν από το σπίτι και θα δημιουργήσουν τη δική τους ζωή. Και τότε θα μείνουμε πάλι οι δυο μας.
Κι εγώ δεν θέλω να κοιτάξω απέναντί μου έναν άνθρωπο που κάποτε αγάπησα και να αισθανθώ ότι δεν τον γνωρίζω πια. Δεν ζητάω να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο. Ζητάω να μη σταματήσουμε να επιλέγουμε ο ένας τον άλλον τώρα.
Γιατί είμαι μάνα. Και θα είμαι για πάντα. Αλλά πριν από όλα αυτά, είμαι γυναίκα. Και αυτή η γυναίκα δεν θέλει πια να φωνάζει για να την προσέξουν. Θέλει απλώς να την κοιτάξουν. Και να της πουν: «Σε βλέπω. Δεν σε έχω ξεχάσει».
Πείτε μου τη γνώμη σας. Διαβάστε και την ιστορία της κυρίας Τζένης που αντιμετωπίζει πρόβλημα με τον άντρα της αφού σύμφωνα με την ίδια, της “φόρτωσε” την πεθερά της στις διακοπές που έκλεισαν για τη Καθαρά Δευτέρα χωρίς να τη ρωτήσει.
Σχετικά άρθρα:
- Συγκινητικές Ιστορίες Ελληνίδων Μητέρων που Έχασαν τα Μωρά τους
- 15 ιστορίες που αποδεικνύουν την αξία των γιαγιάδων μας
- Ολά αυτά που δε σου είπα ποτέ μαμά μου…Θα λιώσετε…
- Οτάν έμαθε πως ο μικρός της αδερφός είναι άρρωστος έκανε κάτι μαγικό…
- Η Συγκλονιστική ιστορία των Σιωπηλών Διδύμων: Σταματήσαν να μιλούν στα 4 τους χρόνια και πέρασαν 11 χρόνια σε ψυχιατρείο
Ποια συναισθήματα σας γεννήθηκαν διαβάζοντάς το; Πείτε μας στα σχόλια.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς τη γραπτή άδεια από τον εκδότη.