Λένα Γατσή
Σκέφτεσαι να πας διακοπές χωρίς τα παιδιά φέτος και ήδη σε έχει πιάσει παράκρουση από τις ενοχές; Λοιπόν ανήκω στην ίδια κατηγορία μαμάδων με πολλά σύνδρομα ενοχικότητας κι αυτό το κείμενο είναι για εμάς! Για εμάς που ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την αγωνία “μήπως και δεν είμαστε οι τέλειες μαμάδες;”. Γιατί λοιπόν μία μαμά έχει ανάγκη από διακοπές χωρίς τα παιδιά; Διαβάστε και πείτε μου την γνώμη σας.
Γράφει η Λένα Γατσή, αρχισυντάκτρια και δημιουργός του daddy-cool.gr
Πλέον δεν είναι λίγα τα ζευγάρια που αποφασίζουν να κάνουν διακοπές χωρίς τα παιδιά ή ακόμη και χωριστές διακοπές για λίγη ανανέωση. Όμως στο διαδίκτυο βλέπεις συνεχώς επικριτικά σχόλια και σε πιάνει ένα άγχος, μία ενοχή, μία θλίψη. Γιατί είναι κακό να πηγαίνει μία μαμά διακοπές με τον μπαμπά ή με τις φίλες της χωρίς τα παιδιά; Θα πρέπει όντως να νιώθεις τύψεις γι’ αυτό; Μήπως όντως…δεν αγαπάμε τα παιδιά μας τόσο όσο οι κυρίες τέλειες του διαδικτύου; Διαβάστε παρακάτω:
Μεγαλώνω δύο πανέμορφες κόρες και δεν αγαπάω κανέναν και τίποτα άλλο στη ζωή μου περισσότερο από αυτές. Είναι ο λόγος που μου δίνει δύναμη να συνεχίσω, ο λόγος που ξυπνάω κάθε πρωί και χαμογελάω παρά τις δυσκολίες. Ένα τους κατόρθωμα με κάνει την πιο περήφανη μαμά του κόσμου όσο μικρό κι αν μεγάλο είναι αυτό. Μία τους εξυπνάδα με κάνει να γελάω κρυφά με την ευφυΐα τους κι ας το παίζω πολλές φορές βαρύ πεπόνι μπροστά τους για τα μάτια του κόσμου.
Κι ευτυχώς, στάθηκα τυχερή και στον άντρα που παντρεύτηκα. Ένας δοτικός σύζυγος, ένας τρυφερός μπαμπάς. Μοιραζόμαστε τις υποχρεώσεις μέσα στο σπίτι και όταν δεν μπορώ εγώ, μπορεί πάντα εκείνος. Όμως αυτή τη φορά θα μιλήσω ειλικρινά. Και μάλιστα με μία διάθεση βαθιάς αυτοκριτικής. Μεγάλωσα σε μία χώρα που από μικρή μου μάθαινε πως την αποκλειστική ευθύνη των παιδιών την έχει η μάνα.
Αρχικά με την δικαιολογία ότι οι γυναίκες δεν δούλευαν και στη συνέχεια, απλά επειδή…είναι μάνες. “Η γυναίκα μεγαλώνει το παιδί της 9 μήνες μέσα στην κοιλιά, ο άντρας απλά το γνωρίζει αφού γεννηθεί“, “το παιδί σε σένα θα βασιστεί, εσύ είσαι η μάνα του“, είναι μόνο μερικές από τις φράσεις που έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές ενοχικών γυναικών και μαμάδων που νιώθουν συνεχώς ότι πρέπει να απολογούνται που εξαντλούνται, που δεν έχουν διάθεση, που έχουν ανάγκη από προσωπικό χώρο και χρόνο.
Ακόμη και σήμερα που οι άντρες είναι πιο βοηθητικοί, εξίσου δοτικοί και σε μερικές περιπτώσεις ακόμη περισσότερο από ότι οι γυναίκες σε σχέση με τα παιδιά τους, οι ενοχές της Ελληνίδας μάνας την ακολουθούν παντού. Γιατί δούλεψα πάλι μέχρι αργά; Μα για να βγάλουμε τον μήνα…Αλλά τα παιδιά; Πόσες ώρες έχουν να με δουν τα παιδιά; Φυσικά ποτέ δεν το σκέφτηκα αυτό όταν ο Χρήστος έλειπε ώρες από το σπίτι για δουλειές. Κι ακόμη και σήμερα που γίνεται εξίσου συχνά, ποτέ δεν το σκέφτομαι.
Ελπίζω ούτε εκείνος να έχει ενοχές όταν λείπει, γιατί δεν πρέπει! Γιατί ονειρεύομαι να πάω διακοπές μόνο με τον άντρα μου; Μα γιατί είμαστε νέοι άνθρωποι. Έχουμε ανάγκη από ανανέωση, χαλάρωση, ξεκούραση. Ναι αλλά τα παιδιά; Τί θα σκεφτεί ο κόσμος; Είμαστε σίγουρα καλοί γονείς ή μήπως καλομάθαμε; Οι γονείς μας δηλαδή γιατί μας έπαιρναν όπου και να πήγαιναν μαζί.
Το να κρίνουμε τους γονείς μας τελικά πονά περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε
Και μετά σκέφτομαι τα χιλιάδες ζευγάρια που έμεναν συμβατικά σε έναν γάμο. Το πόσο συχνό φαινόμενο ήταν παλιά μία γυναίκα να…τρώει και τη σφαλιάρα της από τον άντρα της. Για το πόσες γυναίκες κυκλοφορούσαν ατημέλητες και απεριποίητες γιατί δεν είχαν χρόνο και πόσοι άντρες τις κεράτωναν…εξαιτίας αυτού, αλλά λόγος για βοήθεια μέσα στο σπίτι πουθενά!
Και διαβάζω διάφορα άρθρα που μου λένε ότι είναι εντάξει να αγαπάς τον άντρα σου και να θες να περνάς ποιοτικό χρόνο μαζί του χωρίς τα παιδιά. Είναι εντάξει βρε αδερφέ να θες να πας ακόμη και κάπου τρεις μέρες διακοπές με τις φίλες σου. Είναι εντάξει να μην έχεις μόνο την ιδιότητα “μαμά”, “σύζυγος” “θεία” αλλά και “Λένα”, “άνθρωπος” κλπ. Αλλά οι ενοχές δεν λένε να φύγουν. Και υπάρχουν και αυτά τα σχόλια στο ίντερνετ. Ωχ Θεέ μου τί γίνεται κάθε φορά με αυτά.
Με το παραμικρό πετάνε χολή σε διάσημες μαμάδες ή άλλες μαμάδες, ακόμη και γυναίκες. Ακόμη και μαμάδες. Και μπορεί να κοροϊδεύω αλλά μέσα μου θέλοντας και μη επηρεάζομαι! Όμως μετά επανέρχομαι στην πραγματικότητα. “Λένα” λέω. “Δουλεύεις 15 ώρες την ημέρα. Τα χέρια σου δεν τα νιώθεις από το ποντίκι και το πληκτρολόγιο.
Σε χαιρετάνε και δεν χαιρετάς πίσω με την πρώτη γιατί έχεις κάψει τα μάτια και το κεφάλι σου στον υπολογιστή. Γυρνάς στο σπίτι και αφιερώνεις χρόνο στα παιδιά σου. Παίζεις μαζί τους, λέτε ιστορίες, μοιράζεστε τα νέα σας. Συμβουλεύεις τις κόρες σου. Είσαι στη δουλειά και παράλληλα προγραμματίζεις ποιος θα πάρει τη Φένια από το σχολείο, ποιος θα πάει την Ηρώ στις φίλες της; Σε πόση ώρα θα είσαι σπίτι για να τις πας στις εξωσχολικές δραστηριότητες;
Πάντα ακούραστη, πάντα ετοιμοπόλεμη, πάντα μάχιμη. Αν λοιπόν θες να πας κάπου χωρίς τα παιδιά φέτος το Καλοκαίρι, να πας! Και τον Χειμώνα να πας και όλες τις εποχές! Να πετάξεις και τον υπολογιστή στην πιο σκοτεινή γωνία του σπιτιού και να το διασκεδάσεις με τον άντρα σου. Κι αν ο άντρας σου δεν θέλει να πας με την κολλητή σου μέχρι την Κωλοπετινίτσα!“. Κι αυτό θα κάνω κορίτσια.
Ή μπορεί και όχι, ακόμη δεν έχουμε προγραμματίσει κάτι. Και μπορεί στο τέλος να καταλήξουμε πάλι οικογενειακά και ευτυχισμένα. Όμως νιώθω πιο απελευθερωμένη όταν σκέφτομαι ότι μπορώ κι αλλιώς. Νιώθω μία ανακούφιση. Μία ανάσα. Και είμαι σίγουρη ότι όταν οι κόρες μου μεγαλώσουν θα είναι περήφανες για μένα.
Γιατί κάθε παιδί που αγαπάει τη μαμά του, θέλει να την βλέπει ευτυχισμένη. Ανεξάρτητα από το τι λένε οι κριτές του διαδικτύου για το ποια είναι καλή μάνα και ποια όχι. Οι κόρες μου θέλουν να με βλέπουν να χαμογελάω. Και για 5 μέρες τον χρόνο έχω ανάγκη να μην είμαι η αρχισυντάκτρια Λένα, η μαμά Λένα, η θεία Λένα, η σύζυγος Λένα. Αλλά απλά η Λένα…Καλό Καλοκαίρι!
Να πηγαίνει μια μαμά διακοπές χωρίς παιδιά; Η απάντηση είναι: Ναι, γιατί έτσι γίνεται καλύτερη μαμά!