Έλενα Τριανταφύλλου
Οι Gen Z γονείς, επηρεασμένοι από τις δυσκολίες των Millennials στην ανατροφή των παιδιών τους, εμπνεύστηκαν ένα νέο, πιο ευέλικτο γονεϊκό μοντέλο που δείχνει να έχει μεγάλη αποτελεσματικότητα και ισορροπία. Όλες οι πληροφορίες.
Φαίνεται πως οι Gen Z γονείς ακολουθούν ένα νέο γονεϊκό μοντέλο που διαφέρει από τα προηγούμενα και δεν στοχεύει στο τέλειο. Αξίζει να θυμόμαστε ότι η συγκεκριμένη γενιά, μεγάλωσε βλέποντας τους Millennials να παλεύουν με το gentle parenting και το γονεϊκό burnout και να μιλούν ανοιχτά για τη ψυχική υγεία και την εξάντληση.
Αυτό οδήγησε τη Gen Z γενιά να στραφεί σε ένα γονεϊκό μοντέλο πιο ευέλικτο. Δεν απορρίπτει την ενσυναίσθηση αλλά δεν θέλει και να φυλακιστεί σε μία ταμπέλα. Έτσι, το υβριδικό μοντέλο γονεϊκότητας που υιοθετούν δεν είναι μόδα, αλλά μία απάντηση στη πραγματικότητα. Διαβάστε παρακάτω:
Τί είναι το υβριδικό μοντέλο που αντικαθιστά το gentle parenting;
Αξίζει να θυμόμαστε ότι το gentle parenting έφερε κάτι πολύτιμο, σε έμαθε να ακούς το συναίσθημα πίσω από τη συμπεριφορά. Αλλά οι νεότεροι γονείς βλέπουν ότι η αποκλειστική προσήλωση σε μία φιλοσοφία συχνά δημιουργεί πίεση. Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι πολλοί γονείς που ταυτίζονται με το ήπιο μοντέλο αναφέρουν υψηλά επίπεδα εξουθένωσης, γιατί απαιτεί συνεχή συναισθηματική διαθεσιμότητα και αυτορρύθμιση.
Photo via: pexels.com (Arina Krasnikova)
Έτσι, το υβριδικό parenting έρχεται να γεφυρώσει το κενό. Αναγνωρίζεις το συναίσθημα του παιδιού σου, αλλά δεν χάνεις το όριο. Αν λοιπόν κάνει σκηνή για περισσότερο screen time, δεν αγνοείς την απογοήτευσή του, όμως δεν αλλάζεις και τον κανόνα. Φαίνεται πως αυτή η ισορροπία ανάμεσα σε ενσυναίσθηση και συνέπεια είναι που κάνει το μοντέλο βιώσιμο. Ενώ δε χρειάζεται να είσαι ήρεμη εκατό τοις εκατό του χρόνου, χρειάζεται να είσαι σταθερή και αυθεντική.
Τί είναι το cycle breaking;
Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία της Gen Z γονεϊκότητας είναι το λεγόμενο cycle breaking. Με λίγα λόγια, κοιτάς πώς μεγάλωσες, τι σε πλήγωσε, τι σε δυνάμωσε, και αποφασίζεις συνειδητά τι θέλεις να συνεχίσεις και τι όχι. Φαίνεται πως το μυστικό είναι να μη λειτουργείς αντιδραστικά, δεν λες απλώς εγώ θα κάνω το αντίθετο από τους γονείς μου, αλλά επεξεργάζεσαι το παρελθόν σου.
Την ίδια στιγμή, δίνεται έμφαση στο cause and effect, στη σύνδεση πράξης και συνέπειας. Αν λοιπόν το παιδί σου πετάει παιχνίδια στο αυτοκίνητο, μπορεί να σταματήσεις μέχρι να ηρεμήσει ή να χάσει το προνόμιο για λίγο. Όχι βέβαια ως τιμωρία εκδίκησης, αλλά ως φυσική συνέπεια. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, τα συναισθήματα χωράνε, οι συμπεριφορές έχουν αντίκτυπο.
Με αυτόν τον χτίζεις υπευθυνότητα χωρίς φόβο και καλλιεργείς εσωτερικό έλεγχο αντί για τυφλή υπακοή. Το συγκεκριμένο μοντέλο φαίνεται να έχει αποτέλεσμα, διότι είχαμε μιλήσει και στο παρελθόν για την αξία που έχουν οι συνέπειες στις πράξεις των παιδιών. Οπότε εμείς, σίγουρα το επικροτούμε.