Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος
Τα παιδιά μέσα από τους κανόνες και τα όρια, νιώθουν ασφάλεια και μαθαίνουν να σέβονται, ενώ η πλήρης ασυδοσία τους προκαλεί αισθήματα ανασφάλειας και σύγχυσης.
Μπορεί να νιώθεις τύψεις κάθε φορά που θέτεις στο παιδί μία συνέπεια κι εκείνο σε κοιτάζει με μάτια παραπονεμένα. Όμως τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια και μαθαίνουν να σέβονται μόνο μέσα από τη συνέπεια και τα όρια. Ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας συμβουλεύει τους γονείς σχετικά με το πόσο σημαντικοί είναι οι κανόνες στη διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού.
Γιατί είναι σημαντικά τα όρια στη ζωή ενός παιδιού;
Πολλοί γονείς, αισθάνονται τύψεις όταν βάζουν το παιδί τους τιμωρία ή όταν του επιβάλλουν όρια “κόβοντας” την πλήρη ελευθερία του. Στην πραγματικότητα, όμως, ένα παιδί ακριβώς αυτό χρειάζεται για να μπορέσει να νιώσει ασφάλεια στην οικογένεια του και να μάθει να δείχνει σεβασμό και εμπιστοσύνη στους κανόνες. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να ανθίσει ένα υγιές παιδί…
Από τα πιο βασικά πράγματα που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει με ασφάλεια και ισορροπία, είναι τα όρια. Όρια που μπαίνουν με αγάπη, με σταθερότητα και με σεβασμό. Γιατί, όπως ακριβώς η αγάπη δίνει φτερά, τα όρια δίνουν ρίζες.
Δείτε ακόμα Υπερπροστατευτικοί γονείς: Η αποτυχία του παιδιού και ο ναρκισσιστικός πόνος του γονέα
Φαντάσου μια κοινωνία χωρίς κανόνες. Ο καθένας να οδηγεί όπως θέλει, να αγνοεί τα φανάρια, να μπαίνει στα σπίτια των άλλων χωρίς συνέπειες. Θα υπήρχε χάος, ανασφάλεια, φόβος. Το ίδιο συμβαίνει και μέσα σε μια οικογένεια όταν λείπουν τα όρια.
Το παιδί τότε δεν νιώθει ελευθερία, αλλά σύγχυση. Δεν ξέρει πού σταματά και πού αρχίζει ο κόσμος. Και αυτό το κάνει να νιώθει ανασφάλεια. Τα όρια δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αυστηρότητα. Είναι ένα πλαίσιο που λέει στο παιδί: «Είσαι ασφαλής. Κάποιος φροντίζει να υπάρχουν κανόνες για να μη χαθείς μέσα στο χάος». Είναι σαν να του κρατάς το χέρι, δείχνοντάς του πώς να βαδίζει σε έναν κόσμο που έχει και φως και σκοτάδι.
Για παράδειγμα, όταν του λες: «Αν δεν τελειώσεις τα μαθήματά σου, δεν θα πας στο πάρτι», δεν θέλεις να το πληγώσεις. Θέλεις να του δείξεις πως κάθε επιλογή έχει συνέπειες. Όπως και στη ζωή. Το παιδί τότε μαθαίνει τη σημασία της υπευθυνότητας. Μαθαίνει πως ο σεβασμός στους κανόνες δεν περιορίζει, αλλά προστατεύει.
Τα όρια χτίζουν εμπιστοσύνη. Δείχνουν ότι ο γονιός είναι εκεί, σταθερός, παρών. Ακόμα κι αν το παιδί αντιδρά, βαθιά μέσα του ξέρει πως αυτό που συμβαίνει έχει σκοπό την αγάπη. Ξέρει ότι ο γονιός δεν είναι «εναντίον» του, αλλά «δίπλα» του.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή κατανόηση γεννιέται κάτι πολύτιμο: η εσωτερική ασφάλεια. Το παιδί καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνο του. Ότι υπάρχει μια οικογένεια που λειτουργεί σαν ομάδα, που το προστατεύει, που του μαθαίνει να αγαπά με όρια και να βάζει όρια με αγάπη.
Γιατί, τελικά, αυτός είναι ο πιο βαθύς ρόλος του γονιού – όχι να κάνει το παιδί του «χαρούμενο» κάθε στιγμή, αλλά να το βοηθήσει να σταθεί όρθιο, δυνατό, ελεύθερο. Και αυτό, ξεκινά πάντα από δύο λέξεις: Αγάπη και όρια.
Μπορείτε να διαβάσετε ακόμη πως η συμπεριφορά του γονιού σε μία κακή πράξη του παιδιού φανερώνει τον λόγο που το παιδί την επαναλαμβάνει