Γιαγιά Ελένη
Ο ανιψιός της κυρίας Δέσποινας έχει κατάθλιψη και σύμφωνα με την ίδια η αδερφή της και μητέρα του, βρίσκεται σε άρνηση και δεν τον βοηθάει. Μοιράζεται την ιστορία της μαζί μας και θέλει την άποψή μας για το πως να χειριστεί και να αντιμετωπίσει την κατάσταση.
Η κατάθλιψη είναι η μάστιγα της εποχής και σίγουρα δεν ξεχωρίζει ηλικίες. Έτσι, η κυρία Δέσποινα φοβάται ότι ο γιος της αδερφής της έχει κατάθλιψη αλλά η αδερφή της είναι σε άρνηση και δεν τον βοηθάει. Μοιράζεται την ιστορία της μαζί μας και θέλει την άποψή μας. Διαβάστε παρακάτω:
Ο ανιψιός μου έχει κατάθλιψη και η αδερφή μου βρίσκεται σε άρνηση και δεν τον βοηθά
Ονομάζομαι Δέσποινα και είμαι 35 χρονών. Δεν έχω δικά μου παιδιά ακόμη, ούτε παντρεμένη είμαι. Έχω αφιερωθεί στη δουλειά μου και η αλήθεια είναι ότι έχω έναν φόβο με τη δέσμευση. Όπως και να ‘χει, παρόλο που δεν έχω δικά μου παιδιά έχω μία φοβερή αδυναμία στα ανίψια μου. Ακριβώς επειδή δεν έχω δικά μου παιδιά βασικά, νιώθω μία τέτοια λατρεία για εκείνα.
Η αδερφή μου έχει 3 παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Μένουμε μακριά, διότι εγώ τα τελευταία χρόνια έχω μετακομίσει. Όμως με τα ανίψια μου έχω καταφέρει ακόμη και με την απόσταση να έχουμε μία φανταστική σχέση. Κάθε φορά που μαλώνουν με τους γονείς τους, σε μένα έρχονται και τα λένε και γενικά με υπολογίζουν πολύ.
Ο ανιψιός μου όμως με έχει ανησυχήσει πολύ. Είναι 15 χρονών και η αλήθεια είναι ότι από μικρός ήταν περίεργο παιδί. Ήταν πολύ δύσκολο στα φαγητά, έκλαιγε συνέχεια, γενικά την είχε δυσκολέψει πολύ την αδερφή μου. Επίσης ανέκαθεν ήταν πολύ κλειστό παιδί. Δεν έκανε εύκολα φίλους στο σχολείο, σαν μαθητής ήταν πάντα μέτριος προς κακός ενώ είναι πανέξυπνος και έχει πολλές γνώσεις και γενικά δυσκολεύεται.
Από την στιγμή που μπήκε στην εφηβεία όμως τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Ο μικρός όσο πάει κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του. Μένει συνεχώς κλεισμένος μέσα στο δωμάτιο, δεν θέλει να βγει, λέει ότι δεν έχει φίλους και φυσικά για διάβασμα, χόμπι, όνειρα για το μέλλον, ούτε λόγος. Κάθε φορά που μιλάμε και προσπαθώ να τον λογικέψω ή να καταλάβω πως σκέφτεται, μου αλλάζει θέμα ή άλλες φορές γκρινιάζει και λέει ότι κανείς στο σπίτι δεν τον φροντίζει, δεν τον καταλαβαίνει και δεν τον αγαπάει.
Προσπαθώ εδώ και μήνες να μιλήσω στην αδερφή μου γι’ αυτό. Να πάμε το παιδί σε έναν ψυχολόγο. Όμως η ίδια βρίσκεται σε άρνηση. Μου λέει ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά λόγω της εφηβείας και να σταματήσω να είμαι υπερβολική. Εγώ όμως είμαι σίγουρη ότι κάτι δεν πάει καλά και δεν ξέρω τί να κάνω για να τον βοηθήσω. Πείτε μου την γνώμη σας. Δείτε και την ιστορία της κυρίας Παναγιώτας όπου η κόρη της μπήκε στην εφηβεία και νιώθει ότι απομακρύνονται όλο και περισσότερο.
Σχετικά άρθρα:
- Ο εργοδότης μου κάνει ψυχολογικό πόλεμο για να παραιτηθώ από την δουλειά
- Όποτε κρατάει η πεθερά μου το παιδί το ταΐζει σοκολάτες και γαριδάκια παρόλο που ξέρει ότι δεν το επιτρέπω
- Ο πρώην άντρας μου κανόνισε χωρίς να με ρωτήσει να γιορτάσει την ενηλικίωση της κόρης μας στο εξωτερικό
Ποια είναι η άποψή σας; Πείτε μας την γνώμη σας στα σχόλια.
Όλες τις ιστορίες στο Daddy-Cool.gr
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς ενεργό σύνδεσμο