Έλενα Τριανταφύλλου
Βρέθηκα να ζω μια καθημερινότητα που, μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, άλλαξε ολοκληρωτικά. Από μια ανέμελη 27χρονη με τη δουλειά, τις παρέες και τα όνειρά μου, έγινα φροντίστρια της μητέρας μου, εργαζόμενη, φοιτήτρια και άνθρωπος με αμέτρητες υποχρεώσεις. Δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα έκανα· θα στεκόμουν ξανά και ξανά δίπλα στη μαμά μου και θα κυνηγούσα πάλι τα όνειρά μου.
Όμως, μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια, ξέχασα να φροντίσω τον εαυτό μου. Κάποια στιγμή κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να είμαστε συνεχώς δυνατοί, παραγωγικοί και διαθέσιμοι για όλους. Μερικές φορές το πιο γενναίο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να πατήσουμε παύση, να πάρουμε μια ανάσα και να δώσουμε στον εαυτό μας τον χρόνο που πραγματικά χρειάζεται για να ξεκουραστεί και να ξαναβρεί τις ισορροπίες του. Γιατί η κοινωνία μας έχει μάθει όμως να είμαστε ενοχικοί με αυτό; Διαβάστε παρακάτω:
Επέτρεψε στον εαυτό σου ένα διάλειμμα
Πρόσφατα πήρα μία μεγάλη απόφαση για τη ζωή μου. Μετά από περίπου ενάμιση χρόνο, κατά τον οποίο ξεπέρασα πολλές φορές τον εαυτό μου και τις αντοχές μου στην καθημερινότητα, αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα από όλα.
Πριν από όλα αυτά, ήμουν μία συνηθισμένη 27χρονη. Είχα τις παρέες μου, ζούσα μόνη μου, είχα τη δουλειά μου, την οποία αγαπούσα, τα ενδιαφέροντά μου και δύο γονείς που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να είμαι ευτυχισμένη.
Όταν αρρώστησε η μητέρα μου, όλα ήρθαν τούμπα. Βρέθηκα να της αλλάζω πάνες, να τη συνοδεύω στους γιατρούς, να ξενυχτάω στο προσκεφάλι της. Μετακόμισα από την πόλη όπου έμενα και, παράλληλα, συνέχισα να εργάζομαι, προσπαθώντας να μη δημιουργώ προβλήματα και να διαταράξω όσο το δυνατόν λιγότερο την καθημερινότητά μου. Όταν έφυγε από τη ζωή η μαμά μου, ρίχτηκα ακόμη περισσότερο στη δουλειά.
Από εκεί που ήμουν μία ανέμελη νέα κοπέλα, χωρίς ιδιαίτερες υποχρεώσεις, ξαφνικά σηκωνόμουν το πρωί, πήγαινα στη σχολή, γυρνούσα το μεσημέρι, ξεκινούσα αμέσως δουλειά και, όταν δεν είχα σχολή ή δεν δούλευα, έπρεπε να μαγειρέψω, να κάνω τις δουλειές του σπιτιού και να πάω στο σούπερ μάρκετ. Κι όλα αυτά, χωρίς σταματημό, για ενάμιση χρόνο. Από νοσηλεύτρια έγινα εργαζόμενη, φοιτήτρια και άνθρωπος με αμέτρητες υποχρεώσεις. Και μέσα σε όλα αυτά, κάπου ξέχασα την Έλενα.
Δεν μετανιώνω που στάθηκα στο πλευρό της μαμάς μου. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, πάλι το ίδιο θα έκανα, ξανά και ξανά. Δεν μετανιώνω που δεν παραιτήθηκα από τη δουλειά μου αμέσως μετά την απώλειά της. Θα ήταν πολύ αδύναμο από μέρους μου να τα παρατήσω τότε και, αν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να μου προσάψει κανείς, είναι ότι είμαι αδύναμη.
Δεν μετανιώνω ούτε που ξεκίνησα τη σχολή. Δεν με πήραν δα και τα χρόνια και πιστεύω πως είναι σημαντικό να κυνηγάμε τα όνειρά μας, ακόμη κι όταν όλα τα υπόλοιπα στη ζωή μας μοιάζουν να καταρρέουν.
Photo via: pexels.com (Lisa from Pexels)
Όμως δεν σας κρύβω ότι, μέσα σε αυτή την εξαντλητική καθημερινότητα, πολλές φορές ένιωθα την ανάγκη να πατήσω μία παύση. Να πάγωνε ο χρόνος και να στεκόμουν ακίνητη και αμίλητη μέσα στην απόλυτη σιωπή, έστω και για πέντε λεπτά.
Δείτε ακόμα Πώς μπορείς να βοηθήσεις έναν ηλικιωμένο που έχασε το άλλο του μισό να αντιμετωπίσει το πένθος
Μετά από έναν πολύ δύσκολο χρόνο, λοιπόν, πήρα την απόφαση να κάνω ένα διάλειμμα. Το χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ. Και δεν το λέω μόνο εγώ, το λένε και όσοι με αγαπούν και με νοιάζονται πραγματικά. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι κατά κάποιον τρόπο με παρακίνησαν κιόλας να το κάνω. Παρ’ όλα αυτά, τα ενοχικά μου σύνδρομα παραμένουν, ακόμη και σήμερα, πολλά.
Γιατί η κοινωνία δεν μας επιτρέπει την τεμπελιά;
Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να είναι απασχολημένος με κάτι για να είναι υγιής, τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Έχει ανάγκη από δραστηριότητες και ενδιαφέροντα. Αυτό είναι γεγονός. Γεγονός είναι, επίσης, ότι ο τρόπος που ζούμε σήμερα δεν έχει καμία σχέση με τις πραγματικές μας ανάγκες. Είναι διαφορετικό να είσαι δημιουργικός και παραγωγικός μέσα στη μέρα και διαφορετικό να δουλεύεις σχεδόν καθημερινά υπερωρίες.
Είναι διαφορετικό να έχεις ενδιαφέροντα και διαφορετικό να ανοίγεις τα μάτια σου κάθε Δευτέρα και να καταριέσαι την τύχη σου που δεν είναι Κυριακή. Ο τρόπος που ζούμε είναι εξουθενωτικός. Οι οικονομικές δυσκολίες μας επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο ψυχολογικά, το άγχος είναι ένα πρόβλημα που αφορά όλους μας και, ακόμη κι όταν πιστεύουμε ότι δεν είμαστε αγχωμένοι, εκείνο συνεχίζει να υπάρχει στο βάθος του μυαλού μας.
Και έρχεται κάποια στιγμή που λες: «Θα κάνω ένα διάλειμμα. Θα φύγω από αυτή τη δουλειά. Θα βρω μία άλλη ή μπορεί και να μη βρω τίποτα για έναν-δύο μήνες, αφού έχω αυτή τη δυνατότητα. Θα ρίξω τους ρυθμούς μου. Θα σταματήσω να είμαι συνεχώς στην τσίτα». Και τότε εμφανίζονται όλα τα ενοχικά σύνδρομα.
Γιατί από το Δημοτικό ακόμη μας μαθαίνουν ότι οι χρήσιμοι άνθρωποι είναι εκείνοι που παλεύουν διαρκώς για το καλύτερο. Για τον καλύτερο βαθμό, τον καλύτερο έπαινο, αργότερα για την καλύτερη σχολή, την καλύτερη δουλειά, την καλύτερη θέση στη δουλειά, την καλύτερη θέση στην παρέα, την καλύτερη θέση μέσα στην οικογένεια. Πρέπει να είσαι ο καλύτερος γονιός, ο καλύτερος εργαζόμενος, το καλύτερο παιδί, ο καλύτερος συνάδελφος. Γενικά, ο καλύτερος.
Και κάπου εκεί χάνονται οι προσωπικές επιθυμίες, τα προσωπικά «θέλω», τα όρια που κάνουν τον καθένα μας ξεχωριστό. Μαθαίνουμε να γινόμαστε μικρά ρομπότ. Να ζούμε σαν ρομπότ, να σκεφτόμαστε σαν ρομπότ και να μετράμε συνεχώς τον χρόνο. «Άλλη μία ώρα μέχρι να πιάσω δουλειά.», «Δέκα λεπτά ακόμη για να σχολάσω.», «Σε είκοσι λεπτά πρέπει να είμαι εκεί για να κάνω κάτι άλλο.»
Κουράστηκα να ζω έτσι, προτού καν κλείσω τα 30. Κουράστηκα να πρέπει να είμαι η καλύτερη. Κουράστηκα να προσπαθώ να κρατάω τους πάντες ικανοποιημένους, περιμένοντας να καταλάβουν μόνοι τους τα προσωπικά μου όρια. Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν θα σε καταλάβει καλύτερα από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και, πάνω απ’ όλα, κουράστηκα να νιώθω άσχημα επειδή, για λίγο καιρό, θέλω απλώς να ρίξω τους ρυθμούς μου. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να είναι δραστήριος και να έχει ενδιαφέροντα. Δεν είναι, όμως, φτιαγμένος για να εξουθενώνει τον εαυτό του καθημερινά μέχρι να φτάσει στη σύνταξη. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που το κάνουν επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή. Όταν έχεις οικογένεια και έξοδα που τρέχουν, δεν είναι εύκολο να προσφέρεις στον εαυτό σου την πολυτέλεια ενός διαλείμματος.
Όμως, αν νιώθεις ότι σε παίρνει, κάνε αυτή τη χάρη στον εαυτό σου. Ξεκουράσου λίγο. Ανεξάρτητα από το τι θα σου πουν οι άλλοι, στο τέλος της ημέρας ο εαυτός σου έχει μόνο εσένα. Κι αν δεν νοιαστείς εσύ γι’ αυτόν, κανείς άλλος δεν θα το κάνει. Δες εδώ τη δανέζικη συνήθεια που βοηθά να ηρεμεί η ψυχή και το μυαλό μόλις μπαίνεις σπίτι.
Σχετικά άρθρα:
- Μην σπαταλάτε τη ζωή σας στα πρέπει και τις απόψεις των άλλων
- Βασανισμός λαγοκέφαλων: Από πότε είναι εντάξει να βασανίζεις ζώα στα social media;
- Το φακελάκι στην Ελλάδα του 2026- Όταν η δημόσια υγεία δεν είναι δεδομένη
- Οι καλοί άνθρωποι πρέπει να κάνουν μόνο ένα πράγμα κάθε μέρα- Ψυχολόγος υπογραμμίζει αυτό που όλοι αγνοούμε
- Η Αυτοεκτίμηση είναι η αποδοχή της ατέλειας: Ψυχολόγος μας συμβουλεύει πως να την καλλιεργήσουμε σωστά
- Τί είναι η συναισθηματική διαθεσιμότητα και τί σημαίνει να είσαι πραγματικά παρόν στη ζωή σου; Ψυχολόγος εξηγεί