Έλενα Τριανταφύλλου
Έχεις κι εσύ την αίσθηση ότι από το 2020 μέχρι και το 2026 δεν πέρασε ούτε μία μέρα; Γιατί εγώ την έχω έντονα. Είναι σαν τα τρία αυτά χρόνια περίπου να είχαν σταματήσει οι δείκτες του ρολογιού. Να είχε παγώσει ο χρόνος. Οι επιπτώσεις στη ψυχική μας υγεία ήταν πολλές και δεν είμαι σίγουρη ότι έχουμε κάτσει να τις σκεφτούμε όπως τους αρμόζει.
Κανείς δεν μπορεί να πει ότι πέρασε την καραντίνα εύκολα. Μπορεί στην αρχή να είχε μία μικρή πλάκα και να την αντιμετωπίζαμε με χιούμορ, όμως από ένα σημείο και μετά η τόση μοναξιά και η αποξένωση μας επηρέασε βαθιά. Μη ξεχνάς ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον. Έχει μάθει να επιβιώνει σε αγέλες ή αλλιώς κοινωνίες και ξαφνικά απέμεινε μόνος του, κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα στη καλύτερη 60 τετραγωνικών. Διαβάστε παρακάτω:
Οι άνθρωποι έχασαν τη φαντασία τους
Όταν μένεις για 3 χρόνια περίπου στο σπίτι, έχοντας λιγοστές κοινωνικές συναναστροφές και βλέποντας όλη μέρα τηλεόραση και TikTok είναι λογικό από ένα σημείο και μετά ο εγκέφαλός σου να καεί. Οι άνθρωποι μετά τη καραντίνα δείχνουν συνεχώς αφηρημένοι, αποσυγκεντρωμένοι και με μηδαμινή φαντασία ακόμη και σε πράγματα που παλιότερα ήταν ξεφτέρια.
Κλειστήκαμε ακόμη περισσότερο στον εαυτό μας
Πριν την καραντίνα υπήρχαν φορές που δε θέλαμε να βγούμε από το σπίτι. Που προτιμούσαμε το Σάββατο να κάτσουμε στον καναπέ με μία κουβέρτα και να δούμε τηλεόραση μέχρι να μας πάρει ο ύπνος. Όμως υπήρχαν άλλες τόσες φορές που βγαίναμε, γνωρίζαμε κόσμο, γεμίζαμε μπαταρίες. Όμως από το 2020 και μετά αυτό άλλαξε.
Οι άνθρωποι κλείστηκαν ακόμη περισσότερο στον εαυτό τους. Η κλεισούρα μας έγινε συνήθεια και πλέον πιο εύκολα βρίσκουμε δικαιολογία για να αποφύγουμε την έξοδο το Σάββατο από ότι κάλτσες που θα φορέσουμε το πρωί πριν τη δουλειά. Μας έγινε συνήθεια το streaming και η αποξένωση και οι νέες γνωριμίες μας πλέον είναι λιγοστές.
Σαν να βαριόμαστε που ζούμε, σαν να μη βρίσκουμε νόημα πουθενά. Από τη μία περιμένουμε το Σαββατοκύριακο πως και πως και από την άλλη έρχεται και φεύγει σαν οποιαδήποτε άλλη μέρα της εβδομάδας, μόνο που το Σαββατοκύριακο δεν δουλεύουμε.
Βγήκαν στην επιφάνεια όλες οι φοβίες και τα ψυχικά τραύματα
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ξεκίνησαν ψυχολόγο κατά τη διάρκεια ή και μετά το τέλος της καραντίνας και οι λόγοι είναι προφανείς. Μπορεί οι influencers και οι stars παγκοσμίως να έμεναν στο σπίτι με τη πισίνα, το τζακούζι, τη τηλεόραση 70 ιντσών και τον/την σύντροφό τους, αλλά όλοι οι υπόλοιποι στη καλύτερη είχαμε την οικογένειά μας.
Υπήρχαν όμως κι εκείνοι που δεν είχαν κανέναν. Που για να επισκεφθούν τη μητέρα τους έπρεπε να στείλουν μήνυμα ενώ ακόμη κι αυτό δεν ήταν δεδομένο, αφού έμεναν σε άλλες πόλεις. Οπότε έμεναν κλεισμένοι μέσα στο σπίτι όλη τη μέρα, χωρίς φίλους, χωρίς σύντροφο, χωρίς οικογένεια, χωρίς πισίνα, τζακούζι και playroom, να χαζεύουν τους τοίχους.
Στην αρχή μαγείρευαν, αλλά πόσο να μαγειρέψουν πια. Έπειτα ξεκίνησαν μαραθώνιο σειρών και ταινιών αλλά από ένα σημείο και μετά το βαρέθηκαν κι αυτό. Διάβαζαν βιβλία, έκαναν μποτέ, έκαναν γενική στο σπίτι. Αλλά αυτή η κατάσταση δεν κράτησε μόνο μερικούς μήνες. Κράτησε χρόνια με μερικά διαλείμματα. Για πόσο καιρό θα ζεις έτσι;
Οπότε ξεκίνησαν να σκέφτονται. Ξεκίνησαν να βγαίνουν στην επιφάνεια φοβίες και φόβοι, τραύματα από το παρελθόν, κρίσεις πανικού, μοναξιά, ανασφάλεια, μιζέρια, δυστοπία. Δεν ήταν εύκολο αυτό που περάσαμε, ακόμη κι αν τότε δεν το συνειδητοποιούσαμε. Κι αν σκεφτείς ότι πέρα από τη μοναξιά και τα υπαρξιακά μας είχαμε επίσης να διαχειριστούμε τον φόβο του θανάτου και της αρρώστιας, το πράγμα γινόταν ακόμη πιο δύσκολο.
Δείτε ακόμα Τα 10 χαρακτηριστικά που έχουν όσοι άνθρωποι δεν αγαπήθηκαν στη παιδική τους ηλικία
Γεννούσε η φίλη σου και δεν μπορούσες να πας να την δεις. Οι λεχώνες δεν μπορούσαν να μοιραστούν τη χαρά τους σχεδόν με κανέναν πέρα από τους συντρόφους τους. Φοβόντουσαν ότι το παιδί κάτι θα κολλήσει. Φοβόμασταν κάθε μέρα μην οι γονείς μας αρρωστήσουν και τί θα κάνουν που είναι στις ευπαθείς ομάδες. Κρυολογούσαμε κι αμέσως το μυαλό μας πήγαινε στο κακό. Φοβόμασταν τα εμβόλια, φοβόμασταν και χωρίς τα εμβόλια.
Δεν είναι ανθρώπινο ο άνθρωπος να ζει υπό διαρκή φόβο, άγχος, μοναξιά και θλίψη για χρόνια. Ειδικά στη περίπτωση την δική μας, αφού στις δυτικές κοινωνίες, ήδη πριν τον κορονοϊό και την καραντίνα λίγο ή πολύ έτσι ζούσαμε. Όμως τουλάχιστον είχαμε ο ένας τον άλλον και ξεχνιόμασταν. Δεν είναι λίγοι λοιπόν που ακόμη και χρόνια μετά τη καραντίνα, παλεύουν να κλείσουν τις πληγές τους.
Φοβόμαστε με το παραμικρό ότι θα συμβεί κάτι παρόμοιο
Και φυσικά η καραντίνα και οι επιπτώσεις της δεν μπορούν να ξεχαστούν μέσα σε λίγα χρόνια. Ακόμη και σήμερα, κάθε φορά που ξεσπάει μία νέα επιδημία, ακόμη και στο Βόρειο Πόλο, σκεφτόμαστε με το παραμικρό “ωχ”. Με το παραμικρό έχουμε στο μυαλό μας ότι πάλι κάτι θα γίνει και θα αναγκαστούμε να κλειστούμε μέσα.
Photo via: pexels.com (Александр Македонский)
Θα χάσουμε τους δικούς μας ανθρώπους, δεν θα μπορούμε να πάμε ούτε μία βόλτα στον ήλιο, θα χρειάζεται να έχουμε λόγο για να πάμε για μπάνιο στη παραλία. Δεν ξέρω να σου απαντήσω με σιγουριά αν ξανασυμβεί. Ξέρω ότι εκείνη τη περίοδο έγιναν πολλά λάθη από όλες τις μπάντες. Ξέρω επίσης ότι δεν μείναμε αλόβητοι από αυτό, είτε αρρωστήσαμε από κορονοϊό είτε όχι. Είτε χάσαμε κάποιον δικό μας από κορονοϊό είτε όχι.
Ίσως να πρέπει να σκεφτούμε πιο έντονα τις επιπτώσεις που είχε η καραντίνα στη ψυχική μας υγεία. Ίσως δεν πρέπει να κάνουμε πώς δεν υπήρξε διότι αυτό που γίναμε μετά από αυτή τη περίοδο δεν είναι τυχαίο. Εδώ μπορείς να διαβάσεις την ιστορία του πρώτου ανθρώπου στην Ελλάδα που έχασε την ζωή του από κορονοϊό.
Σχετικά άρθρα:
- Πώς να Καταλάβουμε ότι υπάρχει Παγιδευμένη Ενέργεια μέσα στο Σώμα μας, η οποία μας κάνει να Νιώθουμε Άρρωστοι, Αγχωμένοι και Κουρασμένοι!
- Ζεις κάτω από διαρκή στρες χωρίς να το καταλαβαίνεις; Το τεστ των ψυχολόγων που θα σου δώσει την απάντηση σε 1 λεπτό
- Τι λέξεις και φράσεις πρέπει να λέτε σε όποιον παθαίνει κρίση πανικού