Ιωάννα Σακκή
Ποιες είναι οι ενδείξεις που μπορούν να σου σώσουν τη ζωή σε περίπτωση που πάθεις αιφνίδια ανακοπή καρδιάς;
Συχνά ακούμε πολλούς ανθρώπους να φεύγουν ξαφνικά από τη ζωή λόγω ανακοπής καρδιάς. Σταματά, δηλαδή, αιφνίδια η καρδιακή τους λειτουργία, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουν να έχουν κάποιο υποκείμενο νόσημα, Πρόκειται για μία πολύ επείγουσα κατάσταση , που χρήζει άμεσης θεραπείας, αλλιώς τα ποσοστά επιβίωσης είναι μηδαμινά. Στο σημερινό άρθρο θα σας μιλήσω για την εμπειρία της μητέρας μου , η οποία μπόρεσε να “διαβάσει” τα σημάδια και να επιζήσει από ανακοπή καρδιάς
Η καρδιά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί “η μηχανή” του σώματος– όπως την είχε παρομοιάσει και ο καρδιολόγος της μητέρας μου- αφού χάρις αυτήν ο οργανισμός κρατείται ζωντανός και ακμαίος. Μόλις η καρδιά αρχίσει να νοσεί, τότε τα επακόλουθα μόνο ευχάριστα δεν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις. Πόσω μάλλον, όταν σταματήσει εντελώς να λειτουργεί. Ακόμη και για δευτερόλεπτα να χαθεί ο καρδιακός παλμός, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να επέλθει ανακοπή.
Η ανακοπή καρδιάς ουδεμία σχέση έχει με το έμφραγμα μυοκαρδίου. Στη πρώτη περίπτωση ο καρδιακός ρυθμός αρχίζει να υπολειτουργεί, προκαλώντας αρρυθμίες. Οι αρρυθμίες αυτές εξελίσσονται σε κολπική μαρμαρυγή και εν τέλει σε ανακοπή καρδιάς, αφού οι κοιλίες της καρδιάς αρχίζουν να έχουν ακανόνιστη συστολή. Ενώ στη δεύτερη περίπτωση, του εμφράγματος , έχουμε να κάνουμε με το “φράξιμο” των αρτηριών και ως εκ τούτου την νέκρωση ενός τμήματος της καρδιάς.
Από τι προκαλείται η ανακοπή καρδιάς
Η αιφνίδια ανακοπή καρδιάς, παρατηρείται ως επί το πλείστον σε άτομα που έχουν ιστορικό με καρδιολογικά προβλήματα, ακόμη κι αν δεν το γνωρίζουν. Ορισμένα καρδιακά προβλήματα που είναι πιθανό να ακολουθηθούν από ανακοπή, είναι η στεφανιαία νόσος, το έμφραγμα του μυοκαρδίου, η μυοκαρδιοπάθεια και η καρδιακή ανεπάρκεια.
Φυσικά, δεν περιορίζονται μόνο στα συγκεκριμένα προβλήματα οι παράγοντες που μπορεί να προκαλέσουν ανακοπή καρδιάς. Τα πνευμονολογικά προβλήματα, η χρήση ουσιών ή ακόμη κι ένας σοβαρός τραυματισμός είναι πιθανό να προκαλέσουν ανακοπή.
Όσον αφορά τώρα, τη δική μου προσωπική εμπειρία, πριν από περίπου 4 χρόνια η μητέρα μου υπέστη ανακοπή καρδιάς ενώ βρισκόταν μόνη της στο σπίτι. Εγώ βρισκόμουν στη πόλη σπουδών μου και δεν υπήρχε δυνατότητα να βρίσκομαι κοντά της. Ωστόσο, είχα φύγει από εκείνη λίγες ημέρες πριν, αφού είχα βεβαιωθεί πως είχε αναρρώσει πλήρως από το χειρουργείο στο οποίο είχε υποβληθεί.
Η μητέρα μου, σε ηλικία 46 ετών εμφάνισε τα πρώτα σημάδια καρδιακής ανεπάρκειας. Δύσπνοια στο περπάτημα, συνεχής αδυναμία και κόπωση, ενώ παραπονιόταν συχνά πως αισθανόταν να “κόβονται” τα πόδια της και πως δεν μπορούσε να ξαπλώσει από την αριστερή πλευρά. Καθότι νοσηλεύτρια στο επάγγελμα, υποτίμησε τα συμπτώματα, θεωρώντας πως ήταν από την υπερβολική κούραση και τις βάρδιες της δουλειά της.
Όλα αυτά, φυσικά, μέχρι την ημέρα που είχε ένα λιποθυμικό επεισόδιο στην υπηρεσία της και έκτοτε άρχισε ένας αγώνας δρόμου για όλους μας, μα περισσότερο για εκείνη. Γιατροί, νοσοκομεία, εξετάσεις, ήταν η καθημερινότητα μας για περισσότερο από δύο χρόνια. Ο καθένας της έλεγε και κάτι διαφορετικό, και κανείς μα κανείς δεν μπορούσε να της δώσει μια απάντηση.
Μάλιστα, θυμάμαι χαρακτηριστικά πως είχαμε επισκεφθεί μαζί έναν γιατρό, ο οποίος όχι μόνο δεν της βρήκε το πρόβλημα που είχε, αλλά της έβγαλε διάγνωση “κρίσεις πανικού”. Αντί λοιπόν, η μητέρα μου να παίρνει αγωγή για το πραγματικό της πρόβλημα, έπαιρνε αγωγή για τις κρίσεις που υποτίθεται πάθαινε . Όλο αυτό το διάστημα, όμως, το πρόβλημα επιδεινωνόταν όλο και περισσότερο. Τόσο, που έφτασε στο σημείο να ζητήσει και μία δεύτερη, και μία τρίτη, ακόμη, γνώμη.
Ώσπου τελικά βρέθηκε ο γιατρός εκείνος , ο οποίος μάλιστα, ήταν και σε επαρχιακό νοσοκομείο, που εντόπισε το πραγματικό πρόβλημα. Συγκεκριμένα θυμάμαι που ενώ η μητέρα μου περίμενε τις απαντήσεις από τις εξετάσεις, της τηλεφωνεί ο γιατρός της και της λέει “μεθαύριο το αργότερο πρέπει να μπεις χειρουργείο“, αναφερόμενος, φυσικά, σε χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς.
Ενώ γίνεται, λοιπόν, το πρώτο χειρουργείο και μας ενημερώνουν πως όλα πήγαν καλά, όσο περνούσαν οι μέρες, έρχονταν οι επιπλοκές η μία πάνω στην άλλη. Τόσες, που έμεινε στο νοσοκομείο για 3 μήνες. Κατά την επιστροφή μας στο σπίτι, έρχεται ακόμη ένα σοκ να μας συνταράξει. Το χειρουργείο απέτυχε, σε λίγο καιρό πρέπει να σας “ξανάανοίξουμε”.
Αξίζει να αναφερθεί πως όλο αυτό το διάστημα η μητέρα μου βρισκόταν σε πλήρη ψυχολογική κατάρρευση. Δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως από τη μία στιγμή στην άλλη βρέθηκε καρδιοχειρουργημένη και με τόσο σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Το ένα χειρουργείο έφερε το άλλο , μέχρι που φτάσαμε στο τελευταίο και πιο επεισοδιακό. Αυτή τη φορά, ένα λάθος του γιατρού έμελλε να αποβεί μοιραίο. Αφού έχουν παρέλθει και τα τέσσερα χειρουργεία καρδιάς, όλοι μας επιβεβαιώνουν πως πλέον η κατάσταση της είναι σταθερή και δεν χρήζει ανησυχίας. Με τη κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή δε, θα μπορούσε να δει σημαντική βελτίωση.
Κι έτσι κι έγινε, επέστρεψε στη δουλειά της, ήταν και πάλι λειτουργική και όλα έμοιαζαν να ρέουν ομαλά. Αφού, λοιπόν, έχω βεβαιωθεί πως είναι πλήρως καλά, αποφασίζω κι εγώ να επιστρέψω στη σχολή μου και στο φοιτητικό μου σπίτι, που τόσο καιρό είχα παραμελήσει.
Εννοείται πως μπορεί να έφυγα από κοντά της, αλλά κάθε μία ώρα φρόντιζα να την παίρνω τηλέφωνο για να ενημερώνομαι για την υγεία της. Αφού περνούν 3-4 μέρες, λοιπόν, αρχίζει να μου παραπονιέται πως νιώθει μία περίεργη ζάλη, μία ανεξήγητη αδυναμία που όσο κι αν κοιμόταν , δεν μπορούσε να της φύγει με τίποτα. Ενώ, ακόμη, είχε μία περίεργη αντίληψη, σα να βρισκόταν σε ένα παράλληλο σύμπαν, σα να “αιωρούταν”, όπως το είχε περιγράψει και η ίδια.
Παρ’ όλα αυτά, πήγαινε κανονικά στη δουλειά της και συνέχιζε τη καθημερινότητα της σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Την 3η ημέρα των συμπτωμάτων, η υπνηλία της ήταν τόσο έντονη, που κυριολεκτικά, δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Ενώ μιλήσαμε στο τηλέφωνο, φρόντισε να μου αποκρύψει την κατάσταση της, για να μην ανησυχήσω και τρέξω κοντά της.
Όντας νοσηλεύτρια, όμως, ήξερε πολύ καλά τι προμηνύουν αυτά τα συμπτώματα. Έτσι, ενώ κλείσαμε το τηλέφωνο, έπειτα από μισή ώρα με ξαναπαίρνει. Αυτή τη φορά, όμως, η φωνή της δεν “έβγαινε” καθόλου. Το μόνο που πρόλαβε να μου πει είναι ένα “ασθενοφόρο“. Από εκεί και πέρα το μόνο που θυμάμαι είναι εμένα να βρίσκομαι σε πανικό και να μη ξέρω τι να κάνω. Καλώ ασθενοφόρο , τους εξηγώ την κατάσταση, και αμέσως σπεύδουν στην διεύθυνση που τους είχα δώσει.
Για καλή μας τύχη βρισκόταν εκεί και η γειτόνισσα που της είχαμε δώσει κλειδί για παν ενδεχόμενο . Τους ανοίγει, λοιπόν, τη πόρτα του σπιτιού και το μόνο που αντικρίζουν ήταν μία γυναίκα πεσμένη στο πάτωμα. Αμέσως της κάνουν Καρπα για να την επαναφέρουν κι αφού ξεκινά να έχει σφυγμό, την μεταφέρουν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Την κρατούν εκεί για λίγες ώρες, υπό μηχανική, φυσικά, υποστήριξη( αφού φοράει και βηματοδότη) κι έπειτα μας ενημερώνουν πως επείγει να μεταφερθεί στο νοσοκομείο που χειρουργεί ο γιατρός της.
Το δυστυχές της υπόθεσης, όμως, είναι ότι δεν μπορούσε να μεταφερθεί με το ασθενοφόρο του Δημόσιου νοσοκομείου και έπρεπε να ειδοποιήσουμε ιδιωτικό. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό, πως ενώ η μητέρα μου βρισκόταν μόνη της στο νοσοκομείο, οι τραυματιοφορείς δεν δέχονταν να την μεταφέρουν αν δεν πληρωνόντουσαν πρώτα. Έχετε υπόψιν, λοιπόν, ότι καλό θα ήταν να έχετε πάντα χρήματα μαζί σας όταν πρόκειται να μεταφερθείτε σε νοσοκομείο.
Αφού λοιπόν, καλύπτεται το χρηματικό ποσό, δέχονται να την μεταφέρουν άμεσα στο νοσοκομείο όπου έπρεπε να διακομισθεί. Η κατάσταση ήταν τόσο κρίσιμη, που απόσταση μίας ώρας, την κάλυψαν μέσα σε μιση. Στο μεταξύ, εγώ ταξίδευα για να πάω κοντά της, και οι τραυματιοφορείς μου τηλεφωνούσαν συνεχώς για να κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Μόλις η μητέρα μου έφτασε στο νοσοκομείο, μπήκε αμέσως χειρουργείο. Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου έκανε άλλες δύο ανακοπές, αλλά οι γιατροί κατάφεραν να την επαναφέρουν. Με το πέρας της επέμβασης, μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου και παρέμεινε για τρεις ημέρες.
Μόλις βγήκε από τη ΜΕΘ, νοσηλεύτηκε σε δωμάτιο για μία εβδομάδα. Η κατάσταση της υγείας της δεν ήταν πλέον τόσο κρίσιμη, και ήλπιζε πως κοντοζυγώνει η ώρα να επιστρέψει στο σπίτι μας. Η εντολή του γιατρού, όμως, ήταν άλλη. “Για τουλάχιστον ένα μήνα θα παραμείνετε στο νοσοκομείο, για να σας έχουμε υπό πλήρη εποπτεία“. Μέσα σε αυτό το διάστημα, υπήρξαν κι άλλες επιπλοκές, όμως, που παρέτειναν όλο και περισσότερο τη διαμονή της στο νοσοκομείο.
Ώσπου φτάνει η μέρα του πολυπόθητου εξιτηρίου. Φανερά καταβεβλημένη, αλλά συγχρόνως, χαρούμενη που θα επέστρεφε στο σπίτι , δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει. Που να ήξερε; Που να ήξερε πως από το πρώτο κιόλας βράδυ στο σπίτι, θα της έσπαγαν τα ράμματα στον ύπνο; Την επόμενη ημέρα, λοιπόν, ξανά στο νοσοκομείο, ξανά νοσηλεία και ούτω καθ’ εξής.
Αφού, έχει περάσει όλες αυτές τις δοκιμασίες, επιστρέφουμε στο τόπο μας μετά από μερικές ημέρες κι όλα μοιάζουν να κυλούν φυσιολογικά. Τώρα είχαμε να αντιμετωπίσουμε άλλο “θεριό”, αυτό της κατάθλιψης. Δεν μπορούσε, πλέον, να δουλέψει, κι έτσι βγήκε σε πρόωρη σύνταξη.
Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα από αυτά που έκανε πριν, κι ένιωθε τον εαυτό της άχρηστο και ανίκανο. Έβλεπε στο καθρέφτη τις τεράστιες τομές της και βούλιαζε όλο και πιο πολύ. Ακόμη και το γεγονός ότι δεν μπορούσε να φοράει, πλέον, τα αγαπημένα της μπλουζάκια, ήταν αρκετό για να ξεσπά σε κλάματα.
Απομονώθηκε, δεν ήθελε κανέναν. Δεν ήθελε να μιλάει , δεν ήθελε να βγαίνει από το σπίτι. Στη προσπάθεια της να συνειδητοποιήσει τι της έχει συμβεί, τρόμαζε όλο και πιο πολύ. Για να πω την αλήθεια μου, σε αυτό το κομμάτι δεν μπόρεσα να της σταθώ.
Βασικά, δεν μπόρεσα να την καταλάβω. Της έλεγα “Είσαι ζωντανή κι εσύ κλαίγεσαι; Είσαι αχάριστη“. Την πίεζα να κάνει πράγματα που δεν ήθελε, και αντί να καλυτερεύει, όπως λανθασμένα πίστευα, εκείνη χειροτέρευε μέρα με την ημέρα και περισσότερο.
Νευρίαζα, ξεσπούσα και το μόνο που κατάφερνα είναι να τη φέρνω σε ακόμη πιο δύσκολη θέση. Μέχρι τη στιγμή που κατάλαβα πως δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό, πρέπει να γίνει κάτι πιο δραστικό, πρέπει να συμβουλευτεί έναν ειδικό. Έτσι και έκανε, και μέσα σε λίγο διάστημα άρχισε να ανακάμπτει και ψυχολογικά.
Στο σήμερα, έχει μάθει να ζει με το πρόβλημα της και έχει αποκτήσει μία τελείως διαφορετική οπτική για τη ζωή. Εκτιμά περισσότερο ακόμη και το παραμικρό, ενώ φροντίζει να ζει όσο πιο ανέμελα μπορεί. Έχει “αγκαλιάσει” το πρόβλημα της και πορεύεται μαζί του. Σίγουρα οι έλεγχοι είναι τακτικοί και υπάρχουν κατά διαστήματα μικροεπεμβάσεις, τίποτα, όμως, δεν μπορεί να την πτοήσει. Βλέπετε, πρέπει να χάσεις κάτι για να εκτιμήσεις τα δεδομένα. Κι εκείνη έχασε το σημαντικότερο, την υγεία της.
Να τους αγαπάτε τους ανθρώπους σας και να τους φροντίζετε. Και μη ξεχνάτε πως η πρόληψη είναι προτιμότερη από την αντιμετώπιση. Σε περίπτωση που έχετε οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας, μην το αμελείτε. Με το παραμικρό σύμπτωμα να τρέχετε στο γιατρό σας. Μην φοβάστε, δεν θα σας πει κανείς αρρωστοφοβικούς, αντίθετα, μπορεί ένα μικρό κι αμελητέο σύμπτωμα να είναι αυτό που θα σας σώσει τη ζωή.
Διαβάστε όλα τα άρθρα για την υγεία στο Daddy-Cool.gr
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς την γραπτή άδεια από τον εκδότη.